Աղջիկը, ում ժամանակին սեփական ընտանիքը արհամարհում էր, դարձավ ամբողջ շրջանի ամենամեծ կալվածքի տիրուհին․․․
Մարգարետին տնից դուրս էին արել՝ ընտանիքի արհամարհանքով ու այն հայացքներով ճնշված, որոնք ասես ասում էին․ «շատ է խոսում, բայց արժեքը քիչ է»։ Նրա հայրը նրան պարզապես «հանձնել» էր Թոմասին՝ աղքատ մի գյուղացու, որը փոխարենը փակել էր նրա պարտքերը։ Երբ Մարգարետը հին փիքափով հասավ ճանապարհի վերջում գտնվող համեստ ֆերմային, մտածեց, որ իրեն բանտային կյանք է սպասում։ Բայց Թոմասի աչքերում, որը դռան մոտ սպասում էր նրան, ատելություն չկար․ այնտեղ կար այնպիսի բարություն, ինչպիսին նա երբեք չէր զգացել։
Հաջորդ առավոտ Մարգարետը բացահայտեց ճշմարտությունը, որը թաքնված էր այդ համեստ տան հետևում։ Նա պատուհանից նայեց ու տեսավ անվերջ դաշտեր, հարյուրավոր կենդանիներ և տասնյակ աշխատողներ, որոնք մեծ հարգանքով էին վերաբերվում Թոմասին։ Նրա սկեսրը՝ Սամուելը, չթաքցրեց իրականությունը․ Թոմասը սովորական գյուղացի չէր։ Նա հազարավոր հեկտար հողերի, կաթնամթերքի գործարանի և պահեստների սեփականատեր էր՝ շրջանի ամենահարուստ մարդը։ Մինչ Մարգարետի ընտանիքը կարծում էր, թե նրան «պատժի» են ուղարկել, աղջիկը իրականում մտել էր մի ամբողջ թագավորություն։
Թոմասը իր հարստությունը չէր օգտագործում ցուցադրելու համար, այլ որպեսզի Մարգարետին ցույց տա այն հարգանքը, որին նա արժանի էր։ Գյուղում տարածվող շշուկներին՝ «այն գեր աղջիկն է, որից ընտանիքը ազատվեց», նա վերջ տվեց՝ նրան միշտ իր կողքին հպարտությամբ տանելով և դարձնելով իր գործերի գործընկերը։ Սերը, որը փոխարինեց տարիների նվաստացումներին, օգնեց Մարգարետին նորից բացահայտել իր արժեքը։ Նա այլևս ընտանիքի ամոթը չէր․ դարձել էր հարգված կին և Բրեննանների ժառանգության մի մասը։
Ժամանակի ընթացքում Մարգարետի նրբությունն ու խելքը հայտնի դարձան ամբողջ շրջանում։ Բերքահավաքի տոնակատարության ժամանակ Թոմասը, բոլորի առաջ բռնելով նրա ձեռքը, ասաց․
— Մարգարետը ինձ համար պատիժ չէ, այլ իմ կյանքի ամենամեծ նվերը։
Այդ պահին Մարգարետը առաջին անգամ գլուխը այդքան բարձր բարձրացրեց։ Ծաղրող հայացքները փոխարինվեցին խոր հիացմունքով։ Նա դարձավ ոչ միայն կալվածքի տիրուհին, այլ նաև իր սրտի ու ճակատագրի իրական տիրակալը։
Երբ նրա ընտանիքը իմացավ, որ իրենց դուստրը կանգնած է միլիոնների հասնող մի մեծ տնտեսության գլխին, ամոթից ստիպված էին գլուխները կախել։ Իսկ Մարգարետը, անցյալի ցավերը հետևում թողնելով, ժպտում էր իր նոր կյանքին՝ ուժ ստանալով այն սիրուց ու գնահատանքից, որը երբեք չէր ունեցել։ Աղջիկը, որին մի ժամանակ «ավելորդ» էին համարում, այժմ պատմության մեջ մնաց որպես շրջանի ամենահզոր և ամենասիրելի կինը։
