Աղջիկս մահացավ հղի վիճակում․ Երբ հուղարկավորության ժամանակ կարդացին նրա կտակը․․․Բոլոր ներկաները ուղղակի շշմեցին
Իմ աղջկա՝ Գրեյսի հուղարկավորությունը լի էր սպիտակ շուշաններով՝ այն ծաղիկներով, որոնք նա այնքան սիրում էր, բայց որոնք ես այլևս չէի կարող տեսնել առանց ցավ զգալու։ Երբ ես ու Ֆրենկը նստած էինք առաջին շարքում՝ կաթվածահար եղած մեր վշտից՝ կորց նելով Գրեյսին ու նրա դեռ չծնված որդուն՝ Կառլին, եկեղեցու դուռը բացվեց ու մի ցնցող տեսարան երևաց։ Իմ փեսան՝ Բիլը, քայլում էր միջանցքով ոչ թե սգով, այլ իր սիրուհու՝ Շարոնի հետ, ով կիպ սև զգեստով էր։ Նրանք անամոթաբար նստեցին ընտանիքի համար նախ ատեսված տեղերում՝ սգո արարողությունը վերածելով դավաճանության բացահայտ ցուցադրության, ինչը ներկաների մոտ զայրույթ առաջացրեց։
Լարվածությունը կոտրվեց, երբ Գրեյսի փաստաբան պարոն Դեյվիդը կանգնեց՝ կատարելու նրա վերջին ցանկությունը՝ կտակը հրապա րակավ կարդալու։ Բիլի ինքնավստահությունը արագ անհետացավ, երբ ամբիոնի վրա դրված պլանշետից սկսեց Գրեյսի տեսագրութ յունը։ Նա, կարծես այն աշխարհից, բացահայտեց, որ ամիսներ շարունակ գիտեր ամուսնու դավաճանության մասին և իր «վթարից» երեք օր առաջ արդեն դիմել էր ամուսնալուծության։ Հանգիստ բացատրեց, որ ամուսնական պայմանագրի համաձայն՝ Բիլը զրկվում է ժառանգությունից և ոչինչ չի ստանալու իր ունեցվածքից՝ բոլորի առաջ բացահայտելով նրան ու շոկի մեջ մնացած Շարոնին որպես խաբեբաներ։
Տեսագրության ավարտից հետո սրահում քաոս սկսվեց․ Շարոնը հասկացավ, որ իրեն խոստացված «ժառանգությունը» չկա, ու անմի ջապես հեռացավ Բիլից, իսկ վերջինս զայրացած մարդկանց կողմից դուրս բերվեց սրահից։ Երբ բոլորը գնացին, պարոն Դեյվիդը ինձ տվեց մի փակ ծրար, որը Գրեյսը հատուկ ինձ էր թողել։ Ներսում նամակ էր ու կյանքի ապահովագրության հետ կապված փաստաթղթ եր։ Նամակում Գրեյսը մանրամասն գրել էր իր կասկածների մասին՝ Բիլի նկատմամբ, նշելով նաև, թե որքան տարօրինակ կերպով էր նա պնդել, որ իր մահվանից քիչ առաջ մեծացնի ապահովագրության գումարը։ Նա պատրաստվում էր այդ ամենը հաջորդ օրը ներկայ ացնել համապատասխան մարմիններին, բայց ժամանակը նրան չբավարարեց։
Նրա խոսքերը կարդալով՝ իմ վիշտը փոխվեց սառը հստակության․ ես հասկացա, որ իմ աղջիկը ապրել է վախի մեջ՝ այն մարդու կողք ին, ում հետ ամուսնացել էր։ Նա ինձ վստահել էր ապացույցներ, որոնք թույլ տվեցին համոզվել, որ նրա «վթարը» նորից ու շատ ավելի մանրամասն պետք է քննվի։ Ես ու Ֆրենկը ուղիղ եկեղեցուց գնացինք ոստիկանություն՝ փոխանցելով փաստաթղթերն ու նամակը, որո նք իմ աղջկան ձայն տվեցին, երբ ինքը այլևս չէր կարող խոսել։ Քննությունը քանդեց Բիլի մնացած սուտերը ու բացահայտեց այս ողբեր գության շատ ավելի մութ պատճառները։
Մի քանի ամիս անց ես նստած էի դատարանի դահլիճում ու տեսնում էի, թե ինչպես վերջապես դատավորի մուրճը իջավ՝ Բիլի համար հայտարարելով այնպիսի դատավճիռ, որը կապահովի, որ նա իր կյանքի մնացած մասը անցկացնի իր հանցանքների համար պատաս խան տալով։ Այն ունեցվածքը, որը Գրեյսը պաշտպանել էր, վերադարձավ մեր ընտանիքին, բայց ավելի կարևոր էր այն, որ նրա անունը մաքրվեց, իսկ կասկածները հաստատվեցին։ Երբ Ֆրենկի հետ դուրս էինք գալիս դատարանից, վերջին ամիսների ծանրությունը վերջա պես վերածվեց հանգիստ խաղաղության։ Ես կատարել էի իմ աղջկա վերջին խնդրանքը, և թեև շուշանները մնացին անցյալում, արդար ությունը, որի համար պայքարել էինք, մնաց մեզ հետ։
