Աղջիկ ջան,իսկ ովքե՞ր են քո ծնողները,-ասաց ապագա սկեսուրս հենց առաջին հանդիպման ժամանակ,իսկ լսելով իմ պատասխանը

Աղջիկ ջան,իսկ ովքե՞ր են քո ծնողները,-ասաց ապագա սկեսուրս հենց առաջին հանդիպման ժամանակ,իսկ լսելով իմ պատասխանը
Ամեն ինչ դստեր համար, և ոչինչ որդու համար:Ես ամուսնացած եմ 18 տարի, Գրիգորիի հետ ամուսնացանք, երբ դեռ սովորում էինք
ինստիտուտում։ Ես գյուղից եմ, ամուսինս՝ նույնպես: Սկեսուրս ապրում էր ծայրամասում գտնվող հսկայական տանը։ Ժամանակին
սկեսրայրս մեկ միլիոն բնակչություն ունեցող կոլտնտեսության գլխավոր էներգետիկն էր:Նրանք փողին փող չէին ասում, նրանք ապ-
րում էին հարուստ կյանքով, օգտվում էին կյանքի բոլոր բարիքներից, սեղանը միշտ առատ էր, զգեստապահարանները լեփ-լեցուն:

Կարճ ասած, երանելի կյանք:Երբ ամուսինս ավարտում էր դպրոցը, ընտանիքի համար դժվարին ժամանակներ սկսվեցին. հայրը
չկար, և սկսեցին սնանկանալ: Սկեսուրս դեռ աշխատում էր, նա դպրոցի փոխտնօրենն էր, Յուլկան փոքր է, իսկ ամուսինս ընդուն-
վեց ինստիտուտ, որտեղ էլ հանդիպեցինք։

-Ովքե՞ր են քո ծնողները, փոքրիկս,- հարցրեց սկեսուրս առաջին հանդիպմանը:

Նա խորը հիասթափություն ապրեց, երբ իմացավ, որ իմ ծնողները պարզապես գործարաններից մեկի աշխատողներ են: Բայց մենք
ծրագրել էինք առանձին ապրել՝ երազելով ինքնուրույն փող աշխատել, ուստի սկեսուրիս հիասթափությունն ինձ առանձնապես չէր
մտահոգում։Գլխավորն այն է,որ տղամարդու հետ սեր ու փոխըմբռնում կա։Ես ու ամուսինս անմիջապես գործի անցանք:Մենք հիփո-
թեքով բնակարան վերցրինք: Ես նույնիսկ աշխատում էի, երբ դեկրետում էի, գիշերները թարգմանություններ էի անում:

Եվ կարողացանք բնակարանի հիփոթեքը ժամանակից շուտ է վճարվել։ Յուլիան, ամուսնուս քույրը, ավարտեց միջնակարգ դպրոցը
և ընդունվեց բուհերից մեկը։ Սկեսուրս անընդհատ բողոքում էր.

-Ինչպե՞ս է աղջիկը ապրելու հանրակացարանում,- ասաց նա ամուս-նուն,- դու տղա ես,քեզ համար ավելի հեշտ էր, իսկ Յուլիայի հա-
մար դժվար կլինի:

Սկեսուրս վաճառեց իր տունը և իր համար գնեց մեկ սենյականոց բնակարան և քաղաքում երկու սենյականոց բնակարան՝ դստեր
համար։ Ամուսինս տան ու հողամասի վաճառքից գումար չպահանջեց. Ես տղամարդ եմ, փող կաշխատեմ,- ասաց Գրիգորին: Բայց
մորից խնդրեց իրեն նվիրել հոր մեքենան:Սկեսուրս հայտարարեց, որ դա պահել է Յուլիայի համար և հարսանիքի օրը նրան նվիրեց:
Ամուսինս վիրավորվեց, բայց ոչինչ չասաց: Որոշ ժամանակ անց սկեսուրիս ինքնազգացողությունը վատացավ:

Ես աշխատանքից հետո գնում էի նրա տուն, խնամում նրան:Յուլիան գրեթե չէր գալիս մորը տեսակցության: Բայց այնպես ստաց-
վեց, որ աղջիկս հիվանդացավ և նրան տեղափոխեցինք հիվանդանոց: Ամուսինս Յուլիային տեղեկացրեց, որ գա և խնամի մայրի-
կին: Երկու օր անց Յուլիան զանգահարեց եղբորը և տեղեկացրեց, որ իրենք մեկնում են հանգստի և ինքը չի կարող այլևս խնամել
մայրիկին: Ամուսինս խնամող վարձեց սկեսուրիս համար:

Նա չցանկացավ խնամել իր մորը, ով ամեն ինչով ապահովել էր իրեն: Նրանց մեկնելուց օրեր անց սկեսուրս հրաժեշտ տվեց երկրա-
յին կյանքին:Իսկ վերադառնալուց հետո Յուլիան մեզ մեղադրեց, որ լավ չենք խնամել մայրիկին ու մեր անտարբերության պատճա-
ռով է մայրը մա հացել: «Դուք եք սպ անել մայրիկին, դուք երբեք էլ նրան չեք սիրել», — ճչում էր նա:

-Իսկ դու սիրու՞մ էիր նրան, ինչպե՞ս կարողացար թողնել նրան այդ վիճակում ու մեկնել հանգստի, ի՞նչ խղճով էիր արևայրուք ընդու-
նում, երբ գիտեիր, որ մայրդ այստեղ գամված է անկողնուն, — կոպիտ պատասխանեց ամուսինս: Դա եղավ նրանց վերջին հանդի-
պումը: Այդ օրվանից ամուսինս չի ուզում լսել քրոջ անունը: Ավելի ուշ իմացանք, որ սկեսուրս իր մեկսենյականոց բնակարանը ևս նը-
վիրել էր դստերը, որը չցանկացավ խնամել հիվանդ մորը:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS