Աղքատության պատճառով ծնողներս ինձ վա. ճառեցին մի հարուստ մարդու, բայց մեր հարսանիքի գիշերը տեղի ունեցածը ցնցեց բոլորին․․․1966 թվականին, Թենեսի նահանգի Harmony Creek անունով մի խաղաղ գյուղում ապրում էր 20 տարեկան Մաթիլդա Հեյս անունով աղջիկը։ Նա երբեք չէր անցել իր հոր՝ Վոլթեր Հեյսի սպասումների սահմանները։ Վոլթերը խիստ, հպարտ գյուղացի մարդ էր, ով հավատում էր, որ աղջկա արժեքը չափվում է մաքրությամբ, հնազանդությամբ ու լռությամբ։
Մաթիլդան մեծացել էր վարագույրների հետևում՝ մինչ իր տարեկից աղջիկները ծիծաղում էին, հանդիպում տղաների, երազում, նա սովորում էր միայն կարել, պատրաստել ու աչքերը ցած պահել։ Նա երբեք չէր բռնել տղայի ձեռքը։ Երբեք մենակ չէր խոսել մեկի հետ։ Նրա կյանքը չէր ապրում՝ այն պահվում էր։
Բայց այդ տարում աղետ եղավ։ Երկարատև երաշտը Թենեսիով անցավ՝ ոչնչացնելով բերքը և սովի մատնելով անասուններին։ Վոլթերը կորցրեց իր աշխատանքը, ու շուտով ընտանիքի պահեստը գրեթե դատարկվեց։ Մի քանի օր նրանք գոյատևում էին միայն ջրով խառն ած եգիպտացորենի ալյուրով։ Փոքր եղբայրները գիշերներն արտասվում էին քաղցից։ Մայրը՝ լուռ՝ առավոտյան։
Մի երեկո Մաթիլդան լսեց ցածր ձայներ հյուրասենյակից։ Երբ մոտեցավ, լսեց անունը՝ Արթուր Շո։ Նրան բոլորը գիտեին՝ լուռ, խոհուն մարդ, ով միայնակ էր ապրում գյուղի սահմաններից դուրս՝ մեծ ֆերմայում։ Նա 45 տարեկան էր, հարուստ, հարգված, բայց տարօրինա կորեն մեկուսացած։ Ոչ ոք երբեք նրան չէր տեսել կնոջ հետ։
Երբ հյուրն գնաց, Վոլթերը կանչեց Մաթիլդային նստել իր դիմաց։ Նրա ձայնը դողում էր՝ ոչ թե մեղմությունից, այլ խոնարհեցումից։
— Մաթիլդա,— ասաց նա՝ աչքերը չբարձրացնելով,— Արթուր Շոն խնդրել է ամուսնանալ քեզ հետ։
Մաթիլդան քարացավ։
— Բայց ես նրան չեմ ճանաչում,— շշնջաց։
— Նա լավ մարդ է,— շտապեց հայրն ասելու։— Նա կարող է հոգալ քո, մեր մասին։
Մոր կարմրած, լացից ուռած աչքերը պատմեցին ճշմարտությունը։ Սա ամուսնություն չէր։ Սա՝ գործարք էր։
— Իսկ… ինչքա՞ն է առաջարկել,— Մաթիլդայի ձայնը դողաց։
Վոլթերը կուլ տվեց։
— Երկու հազար դոլար։
Նա չկարողացավ շնչել։ Այդ գումարը բավական էր ընտանիքը փրկելու սովից։
— Պապա,— շշնջաց նա՝ սրտի ճեղքվածքով,— դու… ինձ վաճա՞ռում ես։
Վոլթերի լռությունն էր պատասխանը։
Ինը օր անց Մաթիլդան, հագած այն զգեստը, որը Արթուրն էր գնել, քայլում էր եկեղեցու միջանցքով՝ զգալով, թե ինչպես է գնում դեպի իր գերեզմանը։ Նրա առաջին համբույրը եղավ զոհասեղանի մոտ՝ օտարների առաջ, առանց սիրո։
Այդ գիշեր, երբ նա մտավ նոր տունը՝ անծանոթ մարդու տունը, ով հիմա կոչվում էր իր ամուսին, Արթուրը փակեց դուռը և հանդարտ ասաց.
— Մաթիլդա… նախքան ինչ-որ բան կլինի, ես պիտի ասեմ ճշմարտությունը։
Նա նստեց անկողնու ծայրին։ Սենյակը չափազանց հանգիստ էր։ Միայն ժամացույցի կտտոցը լսվում էր։ Արթուրը կանգնած էր մի քանի քայլ հեռու՝ ձեռքերը միացրած, աչքերը՝ ցած։
— Գիտեմ, որ այս ամուսնությունը հանկարծակի էր քեզ համար,— սկսեց նա մեղմ ձայնով։— Բայց ես քեզ չեմ բերել այստեղ, որպեսզի վնասեմ քեզ։
Մաթիլդան լուռ էր։ Չէր վստահում իր ձայնին։
— Ես պետք է խոստովանեմ,— շարունակեց նա դանդաղ,— ես… տարբեր եմ։ Իմ մարմինը չի գործում այնպես, ինչպես մյուս տղամարդկանցը։ Ես չեմ կարող… ամուսնու պես լինել։ Չեմ կարող երեխաներ ունենալ։ Այդ մասով՝ ես անզոր եմ։
Լռությունը կախվեց օդում։Մաթիլդան նայեց նրան ու չզգաց զզվանք, այլ՝ կարեկցանք։ Նա էլ էր գիտեր՝ ինչ է լինել ուրիշների կամքով ապրող մարմնի մեջ։
