Ամեն գիշեր սկեսուրս գաղտնի մտնում էր մեր ննջասենյակ․ Մի օր էլ ձևացրեցինք, թե քնած ենք, որ տեսնենք թե ինչ է անում․․․Ուղղա կի շոկի մեջ եմ։Ես և ամուսինս ապրում ենք սկեսուրիս տանը, մինչ դեռ գործազուրկ ենք։ Ցերեկը նա թվում էր լիովին նորմալ կին՝ հանգ իստ, հավասարակշռված, հոգատար։ Բայց գիշերը, կարծես, ինչ-որ բան փոխվում էր։ Ամեն օր, ուղիղ ժամը երեքին, նա մտնում էր մեր սենյակ առանց թակելու կամ նախազգուշացնելու՝ ձեռքում փոքրիկ լապտեր։
Նրան չէր հետաքրքրում, որ մենք այդ ժամին քնած էինք, որ նա մեզ արթնացնում էր։ Երբ ես հարցնում էի նրան, թե ինչու է դա անում, նա միայն մեկ բան էր ասում.
«Ես ուղղակի ուզում էի իմանալ, թե ինչ ես անում»։
«Մայրիկ, ի՞նչ ենք անում առավոտյան ժամը երեքին։ Մենք քնած էինք։ Գնա քո սենյակ», — հոգնած ասում էր ամուսինս։
Բայց հաջորդ գիշերը ամեն ինչ կրկնվեց։ Եվ հաջորդ գիշերը։ Ես սարսափելի հոգնած էի։ Ես սկսեցի քնի հետ կապված խնդիրներ ունեն ալ. նրա գիշերային այցելություններից հետո մենք երկար ժամանակ չէինք կարողանում քնել, և ստիպված էինք լինում առավոտյան ժա մը վեցին արթնանալ աշխատանքի համար։ Հուսահատված՝ ես ամուսնուս առաջարկեցի.
«Եկեք չարթնանանք, երբ մայրիկդ տուն գա։ Կձևացնենք, թե քնած ենք։ Գուցե այդ դեպքում հասկանանք, թե իրականում ինչ է ուզում»։
Եվ այդ գիշեր նա նորից մտավ մեր սենյակ։ Մենք այնտեղ պառկեցինք փակ աչքերով՝ փորձելով չափազանց բարձր չշնչել։
Սկեսուրիս արածը ցնցեց մեզ։Սկեսուրս մի քանի րոպե կանգնած էր մահճակալի կողքին՝ լապտերը մեր դեմքերին ուղղելով, մեր անուն ները կանչելով։ Մենք չպատասխանեցինք։ Մոտ հինգ րոպե այնտեղ կանգնելուց հետո նա լուռ հեռացավ։
Հաջորդ երեկոյան, արդեն սարսափելով նրա գիշերային այցելություններից, ես որոշեցի հուսահատ քայլի դիմել. ննջասենյակի դռան առ ջև դրեցի մի հին զգեստապահարան, որպեսզի նա դուրս չմնա։Այդ գիշեր մենք խորը քնեցինք՝ առաջին անգամ երկար ժամանակ անց։ Բայց առավոտյան մեզ իսկական սարսափ էր սպասում. մենք գտանք սկեսուրիս իր մահճակալում։
Նա չէր շնչում։ Նրա մարմինը սառած էր։Շտապօգնությունը արագ ժամանեց։ Բժիշկներն ասացին, որ դա հանկարծակի սրտի կաթված է եղել։
«Նա մահացել է մոտ հինգ ժամ առաջ», — ասաց նրանցից մեկը։
«Այսինքն… առավոտյան ժամը երեքին», — բացականչեցի ես։ Եվ իմ սեփական խոսքերը սարսռեցրին ինձ։
Ի վերջո, ամեն օր հենց այդ ժամին նա գալիս էր մեր ննջասենյակ։ Ինչո՞ւ։ Մեզ ստուգելու համար։ Կամ որովհետև նա ինքն էր զգում մո տեցող խնդիրը և փորձում էր փրկել իրեն։Կամ գուցե երեկ գիշեր, երբ մենք չբացեցինք դուռը, նրա ներսում ինչ-որ բան կոտրվեց…
Ես դեռ պատասխան չեմ գտել։ Դա ինձ համար հավերժ կմնա առեղծված։
