Ամուսինը հավաքեց իրերը ու գնաց սիրուհու մոտ․Հիվանդ կնոջը նա պարզապես ասաց. Սրանք քո երեխաներն են․ կարող ես նրանց մանկատուն տալ, ինձ միևնույն է․․․
Ավագ որդին, կանգնած լինելով անկյունում, կամաց շշնջաց.
«Ես երբեք քեզ դա չեմ ների»։
Հայրը պարզապես ծիծաղեց, դուռը ուժգին շրխկացրեց ու գնաց։ Իսկ 15 տարի անց ճակատագիրը նրան իսկապես սարսափելի դաս տվեց։Կինը պառկած էր բազմոցին՝ փաթաթված տաք վերմակի մեջ։ Գրեթե ուժ չուներ։ Հիվանդությունը դանդաղ հյուծում էր նրան՝ օր օրի, գիշեր գիշերի հետևից։ Նա նայում էր պատուհանից երևացող մոխրագույն աշնանային երկնքին ու զգում՝ այսօր ինչ-որ բան պետք է պատահի։
Այդ երեկո ամուսինը տուն վերադարձավ սովորականից շուտ։ Լուռ ներս մտավ՝ անգամ չնայելով նրա կողմը։ Բաճկոնը նետեց աթոռին ու ուղիղ գնաց ննջարան։Մի քանի վայրկյան անց լսվեց ծանոթ ձայնը՝ պահարանը բացվեց։ Ամուսինը հավաքում էր իրերը և պատրա ստվում էր գնալ սիրուհու մոտ՝ հիվանդ կնոջը ասելով միայն.
«Սրանք ձեր երեխաներն են․ կարող եք նրանց մանկատուն տալ, ինձ միևնույն է»։
Մետաղյա կախիչները զնգացին, դարակները շրխկացրին։ Նա հավաքում էր իրերը։ Կինը դժվարությամբ կանգնեց ոտքի։ Պատին հենվ ելով՝ դանդաղ մոտեցավ ննջարանի դռանը ու կանգ առավ։ Գլուխը պտտվում էր, ոտքերը դողում էին, բայց նա մնաց կանգնած։
— Դու… ինչ-որ տեղ գնո՞ւմ ես, — կամաց հարցրեց նա։
Ամուսինը նույնիսկ չշրջվեց։
— Այո, — հանգիստ պատասխանեց նա, ասես եղանակի մասին խոսեր։ — Այդպես ավելի լավ է։
— Իսկ երեխանե՞րը, — կնոջ ձայնը դողում էր։ — Նրանց հայր է պետք…
Ամուսինը շրխկացրեց դարակը ու շրջվեց դեպի նա։
— Ինձ միևնույն է, — սառն ասաց նա։ — Եթե չես կարողանում գլուխ հանել, տուր մանկատուն։
Թույլ ձայն հնչեց միջանցքում։ Երկու որդիները սեղմված կանգնած էին պատի մոտ։ Նրանք ամեն ինչ լսել էին։ Ավագը լայն բացված աչք երով նայում էր հորը, կարծես այլևս չէր ճանաչում նրան։ Կրտսերը կամաց լացում էր՝ սեղմելով նրա սվիտերի թևերը։
— Դու լո՞ւրջ ես ասում, — շշնջաց կինը։ — Նրանք քո որդիներն են…
— Ինձ սա արդեն բավական է, — նյարդայնացած ասաց տղամարդը։ — Հիվանդություն, արցունքներ, խնդիրներ։ Ես ուրիշ կյանք եմ ունենալու։
Նա վերցրեց ճամպրուկը և շարժվեց դեպի ելքը։Ավագ որդին առաջ եկավ ու կանգնեց դռան մոտ։
— Մի՛ գնա… — ասաց նա դողացող, բայց ամուր ձայնով։ — Մենք քեզ սիրում ենք, հայրիկ։
Տղամարդը ծիծաղեց։
— Կմեծանաս, կանցնի, — ժպտաց նա ու բացեց դուռը։
— Ես երբեք քեզ սա չեմ ների… — կամաց ասաց որդին նրա հետևից։
Դուռը փակվեց այնպիսի ուժով, որ պատերը դղրդացին։ Բնակարանում լռություն տիրեց։ Ծանր։ Սարսափելի։ Եվ ահա 15 տարի անց ճակատագիրը նրա համար դառը դաս էր պատրաստել… Տղամարդը պառկած էր հիվանդասենյակում՝ միացված կաթիլային համակա րգին։ Բժիշկները անողոք էին՝ ժամանակը գրեթե սպառվել էր։ Երկու երիկամներն էլ հրաժարվում էին աշխատել։
— Նա չի ապրի առանց փոխպատվաստման, — ասաց բժիշկը։ — Շտապ դոնոր է պետք։
Վերլուծությունների արդյունքները արագ պատրաստ եղան։ Փոխպատվաստման համար հարմար էր միայն մեկ մարդ՝ նրա ավագ որդ ին։Երբ որդին մտավ պալատ, հայրը սկզբում նրան չճանաչեց։ Նրա դիմաց կանգնած էր հասուն տղամարդ՝ ինքնավստահ, հանգիստ, սառը հայացքով։ Ոչ այն տղան, որը տարիներ առաջ կանգնած էր դռան մոտ ու խնդրում էր, որ նա չգնա։
— Որդի՛ս… — տղամարդու ձայնը դողում էր։ — Դու… դու եկել ես…
— Բժիշկն ամեն ինչ պատմել է ինձ, — հանգիստ պատասխանեց որդին։ — Ես գիտեմ, թե ինչու ես ինձ կանչել։
Հայրը փորձեց նստել, բայց ուժերը չբավարարեցին։ Նա բռնեց սավանի եզրից։
— Խնդրում եմ… — շշնջաց նա։ — Ինձ քո օգնությունն է պետք։ Ես մահանում եմ։
Որդին լռում էր։
— Ես վատ հայր եմ եղել… — շարունակեց հայրը՝ կոտրվելով։ — Ամեն ինչ հասկանում եմ։ Զղջում եմ։ Փրկի՛ր ինձ… աղաչում եմ։
Որդին մոտեցավ։ Նա ուղիղ նայեց նրա աչքերին։
— Հիշո՞ւմ ես այն օրը, — կամաց հարցրեց նա։ — Երբ մայրը հիվանդ էր, իսկ մենք կանգնած էինք միջանցքում։
Տղամարդը փակեց աչքերը։
— Դու ասացիր, որ քեզ միևնույն է մեզ համար, — շարունակեց որդին։ — Ասեցիր, որ մեզ մանկատուն տան։ Եվ հետո պարզապես գնա ցիր։
— Ես հիմար էի… — խռպոտ ասաց հայրը։ — Ես ամեն ինչ կուղղեմ… միայն մի հնարավորություն տուր…
Որդին դանդաղ գլուխը տարուբերեց։
— Երբ ինձ օգնություն էր պետք, — հանգիստ ասաց նա, — դու գնացիր։ Իսկ հիմա քեզ է օգնություն պետք… բայց դու այլևս որդի չունե ս։
Սենյակում լռություն տիրեց։
— Խնդրում եմ… — շշնջաց տղամարդը՝ ձեռքը մեկնելով։ — Ես քո հայրն եմ…
Որդին մի քայլ հետ գնաց։
— Ոչ, — պատասխանեց նա։ — Հայրն այն մարդն է, ով չի գնում։
Նա շրջվեց ու քայլեց դեպի դուռը։
— Մի՛ գնա… — բղավեց տղամարդը՝ զսպելով արցունքները։ — Աղաչում եմ… փրկի՛ր ինձ։
