Ամուսինս գաղտնի արձակուրդ վերցրեց և թռավ արտերկիր․ Ինքնաթիռի միջից ինձ մի նկար ուղարկեց ու գրեց․- Ցտեսություն, ողորմե լի արարած, ես քեզ ոչինչ չեմ թողնում․․․
Ամուսինս գաղտնի թռավ արձակուրդի իր սիրուհու հետ և ուղարկեց ինձ մի լուսանկար, որտեղ նա համբուրվում էր մի երիտասարդ գե ղեցկուհու հետ՝ մակագրելով այն. «Ցտեսություն, ողորմելի արարած, ես քեզ ոչինչ չեմ թողնում»։
Նա մի բան չգիտեր. ես սկզբից գիտեի։ Եվ տասնհինգ րոպե առաջ ես մեկ զանգ էի արել՝ հենց այն զանգը, որը կկործաներ նրանց երկու սի կյանքը։Ես արթնացա, երբ սենյակը դեռ մութ էր, և անմիջապես զգացի, որ ամուսինս արթուն է։ Նրա շնչառությունը փոխվել էր։ Այն դարձել էր զգույշ, լարված։
Ես անշարժ պառկեցի և ձևացրի, թե քնած եմ։Նա զգուշորեն վեր կացավ՝ փորձելով չճռռալ մահճակալը։ Նրա ոտաբոբիկ ոտքերը քայլ ում էին սառը հատակի վրայով։ Նա հագնվեց մթության մեջ՝ ամեն ինչ նախապես պատրաստվել էր։ Ես լսեցի, թե ինչպես է նա շոշափ ում կոճակները՝ շունչը պահած։
Նա վախենում էր արթնացնել ինձ։ Կամ գուցե պարզապես չէր ուզում բացատրություններ տալ։ Կողպեքը մեղմ կտտաց։ Ձայնը հարվա ծեց ավելի ուժեղ, քան ապտակը։Մեկ րոպե անց մուտքի դուռը շրխկաց։
Ես չլացա։ Պարզապես պառկած էի ու նայում առաստաղին։ Իմ ներսում ամեն ինչ դատարկ ու սառը էր, կարծես ինչ-որ մեկը լույսերը անջատել էր։Մոտ կես ժամ անցավ։ Հեռախոսս թրթռաց։ Հաղորդագրություն ամուսնուցս։ Նա լուսանկար էր ուղարկել։
Լուսանկարում ամուսինս նստած է ինքնաթիռում։ Երջանիկ։ Ժպտում է ականջ առ ականջ։ Նրա կողքին երիտասարդ կին է՝ մեր օգնակ անը։ Նա համբուրում է նրա այտը, և նա ծիծաղում է։Լուսանկարի տակ գրված է. «Ցտեսություն, ողորմելի արարած։ Քեզ ոչնչով չթողնելով»։
Ես երկար ժամանակ նայեցի էկրանին։ Եվ հետո… ժպտացի։ Ոչ, դա ուրախություն չէր։ Եվ ոչ էլ հիստերիա։ Դա հանգիստ, սառը ժպիտ էր։Նա մի բան չգիտեր։ Տասնհինգ րոպե առաջ ես հեռախոսազանգ էի արել։ Եվ այդ ժամանակ նրա «նոր կյանքը» սկսեց քանդվել։
Հենց որ նա դուրս եկավ տնից, ես վերցրի հեռախոսը։Զանգահարեցի ոստիկանություն։Խոսեցի հանգիստ, առանց արցունքների։ Նրա նց տվեցի տարիներ շարունակ հավաքած փաստաթղթերը։ Պայմանագրեր, քաղվածքներ, փոխանցումներ, կեղծ ստորագրություններ, ուրիշների անուններով հաշիվ-ապրանքագրեր։
Խարդախության, խարդախությունների, գողությունների ապացույցներ։ Տասնյակ միջադեպեր։Այն ամենը, ինչ ամուսինս տարիներ շար ունակ թաքցրել էր ինձանից՝ մտածելով, որ չեմ հասկանում։Բայց ես ամեն ինչ հասկացա։ Գիտեի, թե ինչպես է նա «վաստակել» իր փո ղը։ Գիտեի, թե ում է խաբում։
Գիտեի, թե որքան փող է տուն բերում։ Եվ գիտեի, որ մի օր դա կավարտվի։ Ես վաղուց գիտեի նրա դավաճանությունների մասին և պա րզապես սպասում էի հարմար պահին։Երբ ինքնաթիռը վայրէջք կատարեց մեկ այլ երկրում, նրան թույլ չտվեցին լքել օդանավակայանը։ Ոստիկանությունն արդեն սպասում էր նրան։ Փաստաթղթերը նախապես հանձնվել էին։ Միջազգային հարցում։
Նրան ձերբակալեցին հենց ժամանման գոտում։ Եվ նրա սիրեցյալը մնաց ոչնչով, օտար երկրում։ Մի քանի ժամ անց նրան արտաքսեցին ետ։ Ձեռնաշղթաներով։ Առանց սիրեցյալի կողքին։Այժմ նա դատի է։ Շատ լսումներ։ Շատ հարցեր։ Եվ տասնամյակներ բանտում՝ տարի ներ շարունակ արած ամեն ինչի համար, վստահ լինելով իր անպատժելիության մեջ։
Իսկ ես՞։ Ես նստած էի տանը, խմում էի առավոտյան սուրճս և դիտում, թե ինչպես է արևը վերջապես ամբողջությամբ ծագում շենքերի ետևից։Երբեմն վրեժը գոռալը կամ լացը չէ։ Երբեմն դա պարզապես մեկ ճիշտ որոշում է, որը կայացվել է ճիշտ ժամանակին։
