Ամուսինս եւ նրա ընտանիքը որոշեցին, որ «զվարճալի» կլինի ինձ սառցե ջուրը նետելը. ես գլուխս խփեցի եւ սկսեցի խեղդվել, եւ երբ հազիվ հասա ափ…Iմ հարաբերությունները ամուսնուս եւ նրա ընտանիքի հետ միշտ նորմալ էին թվում: Ես կարծում էի, որ նրանք գոնե հարգում են ինձ: Բայց այդ օրվանից հետո պարզ դարձավ. երբեք հարգանք չի եղել: Նրանք պարզապես սովոր էին ինձ վերեւից նայել, մինչեւ որ մեկ «կատակը» վերածվեց ինձ խեղդելու փորձի:
Այդ օրը ամբողջ ընտանիքը քայլում էր ափամերձ ափով: Շատ ցուրտ էր, ջուրը սառցե էր, եւ մառախուղը կախված էր մակերեսին: Մենք քննարկեցինք, թե ինչպես զբոսանքից հետո լավ կլինի գնալ տաք տեղ, տաքանալ եւ թեյ խմել: Ոչինչ խնդիրներ չէր նախանշում: Երբ հա սանք նավամատույց, ամուսինս հանկարծ կանգ առավ եւ, նայելով ջրին, ասաց.
«Հետաքրքիր է, թե այստեղ խորը՞ է»: «Չգիտեմ», — պատասխանեցի ես:
Նա ժպտաց, մի քայլ մոտեցավ եւ ասաց. «Եկեք ստուգենք։ Լողալ գիտե՞ս, չէ՞»։
«Ոչ, հիմա ոչ։ Շատ ցուրտ է»։
«Ես ուզում եմ, որ լողաս։ Զվարճալի կլինի»։
Ես ժամանակ չունեի մեկ այլ բառ ասելու։ Նա ինձ կտրուկ հրեց մեջքից, եւ ես ընկա, գլուխս հարվածեցի փայտե տախտակամածին եւ խեղդվեցի սառցե ջրից։ Շոկ, ցուրտ, ցավ՝ չէի կարողանում հասկանալ, թե որ կողմն էր վերեւ։
Ծիծաղ լսվեց մակերեսից։ Ամուսինս եւ նրա հարազատները կանգնած էին նավամատույցում՝ մեկնաբանելով. «Ինչ հիանալի սուզում արեց նա»։
Երբ ես վերջապես կարողացա դուրս գալ՝ դողալով ցրտից եւ ցավից, նրանք շարունակեցին ծաղրել ինձ։ Ոչ ոք չեկավ օգնության։ Եվ հետո ես հասկացա. եթե հիմա ոչինչ չասեի, դա կրկին կպատահեր։ Կամ ավելի վատ։ Եվ հետո ես արեցի մի բան, որի համար ամուսինս եւ նրա ընտանիքը խորապես զղջացին:
Իմ ձայնը դողում էր, բայց խոսքերս հստակ էին.
«Փորձ։ Ամուսինս ինձ ջուրը հրեց։ Ես գլուխս խփեցի։ Նրանք
ծիծաղեցին եւ չօգնեցին։ Ես հիմա ոստիկանություն եմ կանչում»։ Ոստիկանությունը արագ ժամանեց՝ հավանաբար այն պատճառով,
որ ես լուրջ էի խոսում։
Ամուսինս փորձեց «անմեղ» ձեւացնել, բայց հագուստիս վրա սառը, թաց հետքերը եւ գլխիս վրա քերծվածքները ավելի բարձր էին խոս ում, քան ցանկացած արդարացում։
Նրան ձերբակալեցին հենց նավամատույցում։ Սկեսուրս գունատվեց, իսկ սկեսրայրս՝ ցնցված։ Եվ հետո սկսվեց զվարճանքը. նրանք եր կուսն էլ շտապեցին դեպի ինձ.
«Հետ վերցրեք ձեր հայտարարությունը… խնդրում եմ… սա բոլորը թյուրիմացություն է…»
«Նա չէր ուզում դա անել… նա պարզապես հիմար է… լավ, մի՛ փչացրեք նրան…»
Բայց ես կանգնած էի այնտեղ՝ փաթաթված սառած բաճկոնիս մեջ, նայում էի նրանց այնպես, ինչպես նայում ես այն մարդկանց, որոն ցից դադարել ես վախենալ։Նրանք ուզում էին «զվարճալի կատակ»։ Դրա փոխարեն նրանք ստացան քրեական գործ։
