Ամուսինս 15 օր գաղտնի ճամփորդել էր իր «լավագույն ընկերուհու» հետ, և երբ վերադարձավ, ես նրան մի հարց տվեցի, որից նա քարացավ․ «Գիտե՞ս՝ ինչ հիվանդություն ունի նա»․․․
Գաղտնի դավաճանություն․ վստահության փլուզումն ու ճակատագրի հարվածը
Յոթ տարի ամուսնացած էի նրա հետ, և մեր հարսանիքի օրը վստահ էի, որ նա իմ կյանքի ամուր հենարանը կլինի։ Բայց ժամանակի ընթացքում հասկացա, որ սխալվել եմ։ Ամեն ինչ սկսեց փլվել այն ժամանակ, երբ նա սկսեց ուշ տուն գալ, հեռախոսը միշտ կողպված էր, իսկ իր «լավագույն ընկերուհին» ավելի ու ավելի հաճախ էր հայտնվում մեր շուրջը։
Իմ ամենամտերիմ ընկերուհին համալսարանից էր՝ խելացի, գրավիչ, բոլորի կողմից սիրված։ Բայց այդ կատարյալ տեսքի տակ ես միշտ մի անհանգստություն էի զգում։ Անընդհատ զգացում ունեի, որ իրենց հարաբերության մեջ ավելին կա, քան երևում է։ Փորձում էի խոս ել այդ մասին, բայց նա միշտ կտրուկ մերժում էր՝ մեղադրելով ինձ չարամտության մեջ։
Մի օր նա ասաց, որ պետք է երկարացնի իր գործուղումը՝ էլի երկու շաբաթով, ինչ-որ հեռավոր կղզի։ Ես երկար չմտածեցի՝ մաղթեցի նրան առողջություն ու հաջող ճանապարհ։ Բայց հաջորդ առավոտ ճակատագիրը իր ձեռքը վերցրեց ամեն ինչ։ Նրա հեռախոսում գտա մի հաղորդագրություն, որը պարզապես կոտրեց ինձ։ Ոչ մի գործուղում չէր լինելու։ Նա իր «լավագույն ընկերուհու» հետ արձակուրդ էր կազմակերպել՝ վաղուց պլանավորված «փախուստ»։
Սիրտս փլվեց, բայց չհրապարակեցի իմ բացահայտումը։ Որոշեցի սպասել՝ տեսնելու, թե որքան հեռու են հասել ստերը։Այդ երկու շաբա թը հավերժություն թվաց։ Օրվա մեջ զբաղվում էի աղջկասով՝ փորձում պահել առօրյան։ Գիշերները, սակայն, ծանրանում էի դավաճա նության գիտակցությունից։ Աղջիկս մի քանի անգամ հարցրեց․
— «Մամ, ինչո՞ւ է պապան այսքան երկար բացակայում»։
Ես ժպտում էի արցունքի միջից՝ ձևացնելով, թե ամեն ինչ կարգին է։Երբ նա վերադարձավ՝ արևայրուքով, ուրախ, լիքը նվերներով, մոտ եցավ ինձ չափազանց սիրալիր տեսքով․
— «Շա՜տ կարոտել էի քեզ»։
Բայց ես արդեն ուրիշի պես էի։ Նրա ստերը կորցրել էին իրենց ուժը։ Սպասեցի, մինչև նստեց, հետո ուղիղ աչքերի մեջ նայեցի ու հար ցրի․
— «Գիտե՞ս՝ ինչ հիվանդություն ունի նա»։
Նա ակնթարթորեն գունաթափվեց։ Մի պահ նույնիսկ ձայն հանել չկարողացավ։
— «Ի՞նչ… ի՞նչ ես ասում»,— հազիվ արտասանեց։
Ես չշտապեցի պատասխանել։ Պարզապես նայում էի նրան՝ հանդարտ, սառը։ Գիտեի, որ պահում եմ այն ճշմարտությունը, որից նա ամենից շատ է վախենում։ Իմ ընկերուհին ծանր, վարակիչ հիվանդություն ուներ, և դա իմացել էի հիվանդանոցում աշխատող ծանոթ ից։ Նա գաղտնի բուժում էր անցնում, բայց շարունակում էր անսովոր անզգույշ ապրել, իսկ ամուսինս էլ սայթաքել էր հենց այդտեղ։
— «Կրկնում եմ հարցս։ Գիտե՞ս»։
Նա լուռ նստեց։ Իր արարքների իրականությունը ծանրորեն ընկավ նրա վրա։ Բայց արդեն ուշ էր։ Իմ որոշումը կայացված էր։ Մեր ամ ուսնությունն ավարտված էր։Մի քանի շաբաթ անց ամեն ինչ բացահայտվեց։ Իմ ընկերուհու վիճակը վատացավ, և հետազոտություն ները հաստատեցին այն, ինչից վախենում էի․ նա վարակիչ հիվանդություն ուներ, և, ցավալիորեն, նույն հիվանդությունը փոխանցվել էր նաև իմ ամուսնուն։ Ես չզայրացա, չկոտրվեցի— պարզապես դառնորեն ժպտացի։ Նա ինքն էր քանդել սեփական կյանքը։
Այդ պահին ես արդեն հեռացած էի։ Հասկացա, որ մեր հարաբերությունն ավարտվել էր շատ ավելի վաղ, պարզապես ճշմարտությունն արդեն վերջակետ էր դրել։ Ամուսնությունն ավարտվել էր, և մնացել էին միայն ես ու աղջիկս։Երբ նա վերջապես հասկացավ իրավիճա կի ողջ լրջությունը, կոտրվեց իմ առաջ՝ արցունքներով լի աչքերով․
— «Խնդրում եմ, ներիր ինձ… Սարսափելի սխալ եմ արել… Մի լքիր ինձ»։
Բայց իմ սրտում այլևս տեղ չկար նրա համար։ Նա քանդել էր այն վստահությունը, որը տարիներ շարունակ մեզ կապում էր։ Ոչ մի արց ունք չէր կարող վերականգնել այդ ճեղքը։Ես նայեցի նրան, բայց ներսումս գթություն չկար։
— «Ներողություն խնդրիր մեր աղջկանից, ոչ թե ինձ»,— ասացի միտումնավոր սառնությամբ ու դուրս եկա։
Այդ օրվանից նա ինձ համար այլևս մարդ չէր, այլ պարզապես դատարկ պատյան։ Իմ ամբողջ ուշադրությունը միտված էր աղջկաս։ Մե նք ապրում էինք խաղաղ, առանց դավաճանության ստվերի։ Նրա ափսոսանքն ու ցավը ոչինչ չէին կարող փոխել։
Ավարտում հասկացա մի պարզ բան․ վրեժը շատ հաճախ կարիք էլ չունի գործողության։ Ճակատագիրն արդեն տվել էր իր պատիժը։ Նա, ով դավաճանել էր ինձ, հիմա ստիպված էր ամեն օր ապրել իր ընտրությունների հետևանքների հետ։
