Աշխատելով ճաշարանում մի պահ կորցրեցի որդուս իմ տեսադաշտից․ Մի քանի րոպե անց․․․Փոքրիկ ճաշարանում աշխատելը նշան ակում է, որ երբեմն երեխաների խնամքի հարցում պետք է հնարամիտ լինել։ Իմ դայակը վերջին պահին չեղարկեց, ու ես ստիպված եղա չորս տարեկան որդուս՝ Մայքային, ինձ հետ տանել աշխատանքի։
Հելոուին էր, և նա անչափ ոգևորված էր իր փոքրիկ հրշեջի զգեստով՝ կարմիր սաղավարտ, վերարկու՝ ամբողջ հավաքածուն։ Նրան նստեցրի հետևի խորշում, տվեցի գունավոր մատիտներ ու տաք հալած պանիր, ու հիշեցրի, որ նույն տեղում մնա, մինչ ես զբաղված էի աշխատանքի ամենածանր ժամով։
Մի պահ, սուրճ լցնելու ու պատվերներ ընդունելու արանքում, հայացքս գցեցի այնտեղ ու… նա չկար։ Խուճապի մատնվեցի։ Բարձրա ձայն կանչեցի նրա անունը, վազեցի դեպի պահեստը, հետո ստուգեցի սեղանների տակ։ Ոչինչ։ Սիրտս ուժգին բաբախում էր, երբ վազեցի խոհանոցի կողմը՝ մտածելով՝ գուցե այնտեղ է մտել։
Եվ հենց այդ ժամանակ նրան տեսա։ Մայքան իրական հրշեջի գրկում էր՝ լայնաթիկունք, խոշոր մի տղամարդու, որը դեռ համազգ եստով էր։ Բայց այդ մարդը պարզապես նրան չէր պահում գրկում՝ նա լացում էր։ Լուռ արցունքները հոսում էին նրա այտերով, մինչ նա որդուս սեղմում էր կրծքին։
Ամբողջ խոհանոցը քարացավ։ Խոհարարը, սպասք լվացողը, նույնիսկ մի քանի հաճախորդներ, որոնք նայում էին վաճառասեղանի հետևից, բոլորը լուռ հետևում էին։Ես վազեցի առաջ, բայց մինչև կհասցնեի որևէ բան ասել, Մայքան նայեց տղամարդուն ու պարզ ասաց.
«Լավ է։ Դու նրանց փրկել ես։ Հայրս ասում է, որ դու հերոս ես»։
Հրշեջը դողացող շունչ քաշեց։ Նրա գրկախառնությունն մի պահ ավելի ամուր դարձավ, հետո նա մեղմորեն Մայքային իջեցրեց գետ նին։ Ես խոսքեր չունեի։ Ամուսինս՝ Մայքայի հայրը, նույնպես հրշեջ էր։ Նա անցյալ տարի զոհվել էր հրդեհի ժամանակ։ Ես երբեք Մայքային մանրամասներ չէի պատմել, միայն ասել էի, որ հայրը շատ քաջ էր։ Չէի պատկերացնում, թե ինչպես էր նա այս պահը իր մեջ կապել։
Հրշեջը սրբեց դեմքը ու ծնկի իջավ Մայքայի մակարդակին։ Նրա ձայնը կոտրվեց, երբ հարցրեց.
«Ո՞վ է քո հայրիկը, տղաս»։
Երբ Մայքան պատասխանեց, տղամարդու դեմքն ամբողջովին փլվեց։
«Նա իմ լավագույն ընկերն էր»,— շշնջաց հրշեջը՝ հազիվ լսելի ձայնով։ «Մենք միասին էինք մարզվում։ Նա…նա մի անգամ իմ կյանքն է փրկել»։
