Բանտարկված ոստիկանը եկել էր հրաժեշտ տալու իր գործընկերոջը, որը մահացել էր իր պատճառով… Բայց զոհի մոր արածը ցնցեց բոլորին։Ոստիկանը ձերբակալվեց ողբերգական վիրահատությունից հետո: Նրան մեղադրեցին զուգընկերոջ մահվան մեջ, չնայած դա պատահականություն էր: Դատավարությունը տևեց շաբաթներ՝ ցուցմունքներ, ապացույցներ, փաստարկներ…
Բայց վերջում դատավճիռ կայացվեց՝ յոթ տարի ազատազրկում: Երբ դատավորը նրան տվեց իր վերջնական խոսքը, տղամարդը դող ացող ձայնով ասաց.
«Ես արդարացում չեմ փնտրում: Ես չէի ուզում, որ սա տեղի ունենար. դա պատահականություն էր: Ես միայն խնդրում եմ՝ թույլ տվեք հրաժեշտ տալ նրան: Որպեսզի խնդրեմ նրանից ներողամտություն… և նրա ընտանիքին նույնպես»:
Դատարանը լռություն էր: Դատավորը իջեցրեց աչքերը, ապա գլխով արեց.
«Լավ: Բայց դուք կճանապարհորդեք հսկողության ներքո»:
Հուղարկավորության օրը երկինքը նույնպես, կարծես, սգում էր: Սառը անձրևը անդադար թափվում էր, և քամին սև ամպեր էր քշում գերեզմանատան վրա:Հավաքվել էին հարազատներ, ընկերներ և գործընկերներ: Մահացածի մայրը մի փոքր կողքի վրա կանգնած էր՝ փաթաթված սև շալով։ Նրա ուսերը դողում էին, շուրթերը շշնջում էին որդու անունը։
Շուրջբոլորը լաց էին լինում։ Ոչ ոք չէր խոսում՝ միայն դագաղի կափարիչին անձրևի կաթիլների ձայնը և լուռ լացը։Եվ հանկարծ հեռվում հայտնվեցին ոստիկանական մեքենաներ։ Մարդիկ շրջվեցին։ Մեքենաներից մեկից դուրս եկավ նարնջագույն բանտային համազգես տով մի տղամարդ՝ ձեռնաշղթաներով, գլուխը կախ։ Նրան ուղեկցում էին չորս սպաներ։
Շշուկը անցավ ամբոխի մեջ.
«Նա է…»
«Նրա պատճառով է, որ այս ամենը պատահեց…»
Երբ բանտարկյալը մոտեցավ, բոլորը բաժանվեցին, որպեսզի նա անցնի։ Նա կանգ առավ դագաղի մոտ, որի վրա դրված էին մահացա ծի կրծքանշանն ու գլխարկը։
Բանտարկյալը դանդաղ ծնկի իջավ դագաղի առջև և արցունքների միջից շշնջաց.
«Ներիր ինձ, եղբայր»։ Կներես… Ես դա լուրջ չէի։ Ես ամեն օր մտածում եմ քո մասին։ Եթե կարողանայի ժամանակը հետ տալ… Ես կպ առկեի քո տեղում։
Նա գլուխը կախեց և սկսեց լաց լինել։ Անձրևը հոսում էր նրա դեմքից՝ խառնվելով արցունքներին։ Ընտանիքը նրան ատելությամբ էր նայում, ոմանք բռունցքները սեղմեցին, ոմանք շրջվեցին։ Բայց ոչ ոք բառ չասաց, քանի որ ոստիկանությունը մոտակայքում կանգնած էր, և նրանք չէին ուզում, որ հուղարկավորությունը վերածվի կռվի։
Եվ հանկարծ մահացածի մայրը մի քայլ առաջ գնաց։ Նա դանդաղ մոտեցավ տղամարդուն և կանգ առավ նրա կողքին։ Բոլորը սառեց ին։ Ոչ ոք չհասկացավ, թե ինչ էր նա անելու։ Եվ հետո, հանկարծ, մայրը արեց մի բան, որը բոլորին ցնցեց
Մայրը երկար նայեց որդու նախկին զուգընկերոջը, նրա խոնարհված գլխին, նրա ձեռնաշղթաներով ձեռքերին… և հետո հանկարծ ծնկի իջավ նրա կողքին։ Նա լուռ գրկեց նրան և ամուր գրկեց։Բանտարկյալը միանգամից չէր կարողանում հավատալ,որ սա տեղի է ունենում։ Նա բարձրացրեց գլուխը, նայեց նրան և չկարողացավ զսպել իր լացը։
«Ես ներում եմ քեզ», — շշնջաց կինը։ «Եվ իմ որդին նույնպես։ Գիտեմ, որ դա պատահականություն էր։ Նա սիրում էր քեզ եղբոր պես և չէր ցանկանա, որ դու տառապես քո ողջ կյանքում»։ Նա գլխով արեց՝ ճակատը թաղելով նրա ուսի մեջ։ Շրջապատի մարդիկ չէին կարող անում զսպել իրենց արցունքները։ Նույնիսկ սպաները շրջվեցին՝ թաքցնելու իրենց զգացմունքները։
Երբ նրանք բաժանվեցին, նա հեռացավ՝ նայելով ուսի վրայով։ Մայրը կանգնած էր գերեզմանի մոտ և նայում էր, թե ինչպես է նա հեռան ում։ Եվ այդ ժամանակ, ամիսներ անց առաջին անգամ, նա զգաց, որ կարող է շնչել։
