Բարեգործական աճուրդի ժամանակ ամուսինս որոշեց «կատակ» անել ու ինձ ներկայացրեց որպես լոտ․․․Ընթրիք իմ հետաքրքիր կնոջ հետ․ մեկնարկային գինը՝․․․Հյուրերը սկսեցին ծիծաղել ու մեկը մյուսի հետևից գին առաջարկել՝ ամեն ինչ վերածելով անիմաստ զվար ճանքի, մինչև որ հանկարծ դահլիճի վերջին շարքից վեր կացավ մի անծանոթ տղամարդ և արեց մի բան, որից ամբողջ սրահը քարաց ավ շոկից 😱։
Դա այն ընկերության ամենամյա բարեգործական աճուրդն էր, որտեղ աշխատում էր ամուսինս։ Ամեն ինչ տեղի էր ունենում Նոր տարվ անից առաջ՝ այն օրերին, երբ մարդիկ հատկապես սիրում են ձևացնել, թե բարի ու մեծահոգի են։
Ես նստած էի կլոր սեղանի մոտ՝ անթերի զգեստով, խնամքով հավաքված մազերով, դիմացս՝ շամպայնի բաժակ։ Կողքից կարող էր թվ ալ, թե հանգիստ ու ինքնավստահ եմ, բայց ներսումս արդեն վաղուց ինչ-որ տարօրինակ, անհանգիստ կանխազգացում էր ապրում։ Նման երեկոներին ամուսինս միշտ փոխվում էր՝ դառնում բարձրաձայն, ինքնագոհ, չափազանց վստահ, որ իրեն ամեն ինչ թույլատրելի է։
Նա, ինչպես միշտ, ուշադրության կենտրոնում էր։ Վազում էր հյուրերի մի խմբից մյուսը, ամենաբարձրն էր ծիծաղում, ձեռքսեղմումներ անում, հայացքներ որսում։ Երբ մոտեցավ ինձ, կռացավ ու փայլող ժպիտով շշնջաց, որ աճուրդի համար փոքրիկ անակնկալ է պատրա ստել։
Երբ վարողը հայտարարեց հաջորդ լոտը, ամուսինս վստահ քայլեց բեմ ու վերցրեց միկրոֆոնը։ Դահլիճում աղմուկը նվազեց․ բոլորը գի տեին, որ նա սիրում է էֆեկտավոր ելքեր։
— Տիկնայք և պարոնայք,— սկսեց նա թատերական դադարից հետո,— այսօր որոշել եմ նվիրաբերել մի առանձնահատուկ բան։
Նա շրջվեց ու ուղիղ ինձ ցույց տվեց։
— Ընթրիք իմ… շատ հետաքրքիր…— ձևացրեց, թե բառ է ընտրում,— ձանձրալի կնոջ հետ։ Մեկնարկային գինը՝ ընդամենը մեկ դոլար։
Մի վայրկյան լռություն… ու սրահը պայթեց ծիծաղից։ Բարձր, կպչուն, անխնա ծիծաղ։ Զգացի, թե ինչպես հարյուրավոր հայացքներ խր վեցին մեջս, ինչպես դեմքս ակամա գունատվեց, իսկ ձեռքերս սառեցին։ Նվաստացումը գլխովս անցավ ալիքի պես, կարծես ինձ մերկ դուրս բերեցին բեմ։
Գները սկսեցին բարձրանալ ոչ թե այն պատճառով, որ ինչ-որ մեկին այդ ընթրիքը պետք էր, այլ պարզապես զվարճանալու համար։ Հի նգ դոլար։ Տասը։ Քսան։ Ամուսինս շարունակում էր կատակել՝ յուղ լցնելով կրակի վրա, վայելելով ուշադրությունն ու սեփական «խելքը»։
Դահլիճի հեռավոր շարքում դանդաղ վեր կացավ մի բարձրահասակ տղամարդ։ Անծանոթ։ Նրա շարժումները հանգիստ էին, վստահ, առանց շտապելու։ Սրահում կախվեց լռություն՝ այնքան խորը, որ լսելի դարձավ, թե ինչպես ինչ-որ մեկը նյարդայնացած բաժակը դրեց սեղանին։
Բեմի վրա ամուսինս գունատվեց։ Ես տեսա, թե ինչպես ծնոտը դողաց։ Եվ հենց այդ պահին անծանոթ տղամարդն արեց այն, ինչից բոլո րը քարացան շոկից 😨😱։Նա մի քանի քայլ առաջ եկավ՝ չնայելով բեմին։ Մոտեցավ ինձ ու մեկնեց ձեռքը։
— Ես պատրաստ եմ նրա համար տալ ոչ թե գումար,— հանգիստ ասաց նա,— այլ իմ սիրտը։
Դահլիճով աղմուկ անցավ։Հետո նա շրջվեց դեպի ամուսինս ու սառն, գործնական տոնով շարունակեց․
— Ձեր կինը հիանալի կին է։ Եվ ես շատ կուզեմ նրան ավելի մոտիկից ճանաչել։ Իսկ եթե դուք դեմ եք…— կարճ դադար արեց,— կարող եմ պարզապես ազատել ձեզ աշխատանքից։ Քանի որ, ի դեպ, ես այս ընկերության տնօրենն եմ։
Հետո նա նայեց ինձ։ Նրա հայացքը տաք էր, ուշադիր, առանց հեգնանքի որևէ ստվերի։
— Ես շատ գեղեցիկ կանանց եմ տեսել,— կամաց ասաց նա, բայց այնպես, որ բոլորը լսեցին,— բայց դուք առանձնահատուկ եք։
Ես կանգնեցի։ Առանց շտապելու։ Առանց խոսքերի։ Երկար ժամանակ անց առաջին անգամ ես զգում էի ոչ թե ամոթ, այլ ուժ։ Ես ձեռքս դրեցի նրա ափի մեջ ու գլխով արեցի։Մենք դուրս եկանք դահլիճից՝ ձեռք ձեռքի տված։Մեր հետևում մնացին ապշած հյուրերը, քարաց ած սպասավորները և ամուսինս՝ գունատ ու լիովին կորած։
