Բժշկի կաբինետից դուրս եկա արտասվելով․ Չէի հավատում, որ դեռ չծնված փոքրիկս․․․
-Ձեր երեխայի մոտ նկա տվում են Դաո ւնի համախ տանիշի բոլոր նշան ները, — ասաց ՈՒՁՀ մաս նագետը՝ զն նումից հետո,-խորհուրդ եմ տալիս կատարել մի քանի պրոցեդուրա, եթե դիագնոզը հաստատվի, արդեն ինքնե րդ որոշեք, աբորտ անել թե թողնել երեխային։
Դա իմ երկրորդ հղիությունն էր, մեր երկար սպասված բալ իկն էր, և հենց առաջին ստուգման ժամ անակ նման խոսքեր լսեցի։Ես դողացող ոտ քերով դուրս եկա սեն յակից, այնքան մեծ էր շոկս, որ չէի կա րողանում ա նգամ խոսել։ Ամբողջ մարմնով դողում էի՝ սար սափեցնելով միջա նցքում նստած մարդկանց։
Ես պիտի կես ժամվա ընթացքում որոշեի, համաձյնվել կատարել ամնիո ցենտեզ թե ոչ։ Դա բավա կանին բարդ և վտանգավոր պրոցեդուրա է, չէի կարողանում կողմորոշվել։ Զանգեցի ամուսնուս և նա ասաց, որ պետք չէ։Հետո զանգեցի մորս, նա ճիշտ հակառակ խորհուրդ տվեց․
—Չես կարող ամբողջ հղիության ընթա ցքում անորոշության մեջ ապրել։ Պի տի իմանաս, թե ինչ է կատարվում երեխա յիդ հետ։
Ի վերջո, ես համաձայնվեցի։ Կատա րած պրոցեդո ւրայից հետո ինձ սարս ափելի վատ էի զգում, մի կերպ հասա տուն և պառկեցի։ Ես միայն հիմա եմ գիտակ ցում, որ հղիությունս մեծ վտա նգի տակ էր, հաճախ այդ անալիզը հանգեցնում է անդառնալի կորուստների։
1 շաբաթ սպասում էինք պատասխանին․ կյանքիս ամենա տանջալի և նյարդայն շրջանն էր։ Վերջապես զանգե ցին հիվանդանոցից և ասացին, որ ամեն ինչ լավ է, երեխան էլ տղա է։Ճիշտ ժամկետին ծնեց որդիս՝ առանց որ ևէ հի վանդությունների, լիարժեք առողջ։
Իմ փորձի հիման վրա հասկ ացա, որ սքրինինգները խնդիրները հայտ նաբերելու ամենահուսալի տարբ երակը չեն։ Հա ճախ տեղի են ունենում սխ ալներ, որոնց պատճ առով հղի կանայք խորը ապրո ւմներ են ունենում։
Այժմ նայում եմ հետ և հասկանում, որ բախտս ուղղակի բերել է։ Քիչ չեն դեպքերը, երբ տվյալ պրոցեդուրայից հե տո հղիությունն ընդհատվում է։ Պետք է 100 անգամ մտածել՝ նախքան որևէ լրացուցիչ պրոցեդուրաներ կատա րելը։ Հուսամ, իմ փորձը ձեզ կօգնի։
