Բիզնեսը և աշխատանքը կորցնելուց հետո ամբողջ օրը պառկած է բազմոցին,թևաթափ է եղել ու չի ցանկանում աշխատել․․Չգիտեմ ինչ միջոցներով ենք ապրելու

Բիզնեսը և աշխատանքը կորցնելուց հետո ամբողջ օրը պառկած է բազմոցին,թևաթափ է եղել ու չի ցանկանում աշխատել․․Չգիտեմ
ինչ միջոցներով ենք ապրելու

Ես այնպիսի ջերմու թյամբ եմ հիշում ամուսնուս հետ մեր ծանոթ ությունը: Նրա հետ հանգիստ ու զվա րճալի էր. նա իրեն թույլ չէր
տալիս ոչ ավելորդ հայտարարություններ, ոչ էլ գործողությ ուններ անել: Ամեն օր ծաղիկներ էր նվի րում, շատ էր պատմում իր և իր
ընտանիքի մասին: Ես մանկավարժական համալս արանի առաջին կուրսի ուսանող էի: Նա ինձնից հինգ տա րով մեծ էր և արդեն
աշխատում էր գործարանում՝ որպես թիմի ղեկավար:

Երկու տարի հանդիպելուց հետո մենք ամուսնացանք: Սկսեցինք ապրել իր ծնողների նվիրած տանը: Երկուսս էլ աշխատում էինք,
կյանքի ծրագրեր կազմում, մտածում համալրման մասին:Մի խոսքով, այնպես, ինչպես բոլորը՝ պլաններ, երազանքներ, ցանկություն-
ներ:Երբ ծնվեց մեր առաջին որդին, ամուսինս որոշեց հեռանալ աշխատանքից և փորձեց ստեղծել իր բիզնեսը: Նախնական կապի-
տալը պարտքով վերցրեց իր ծնողներից, նրանք հենց այդ ժամանակ վաճառել էին իրենց ամառանոցը:

Տարօրինակ է, բիզնեսում ամեն ինչ լավ էր. դա լվացքատուն էր, ամո ւսինս առաջին 2 տարում վճա րեց իր պարտքերը:Մեր կյանքը
հագեցած է, մենք հաճախ էինք գնում հանգստանալու, լավ էինք հագնվում, 2 մեքենա էինք գնել և լավ ամառանոց, ես չէի աշխատել,
ավելի ուշ երկրորդ երեխան ունեցա:Այսպես անցավ հինգ տարի, բայց աստիճանաբար բիզնեսի վերջը եկավ: Մրցակիցները ճնշում
էին: Սկզբում ամուսինս փորձում էր լողալ ջրի վրա, բայց դա նրան չէր հաջողվում, այնուհետև ինձ համոզեց վաճառել մեր ամառա-
նոցը՝ խոստանալով, որ դա ժամանակավոր է: Չօգնեց: Այդ տարի ամռանը առաջին անգամ մենք հանգստի չգնացինք:

Լվացքատունը փրկել չհաջողվեց: Այնուհետև սկսեց աշխատել մեքենայի սպասարկման սրահում, բայց նա ոչ մի կերպ չկարողացավ
ոտքի կանգնել: Վաճառեցինք իմ մեքենան: Այնուհե տև ամուսինս համոզեց ինձ վաճառել մեր բնակ արանը, տեղափոխվել (իհա՛րկե,
ժամանակավոր) վարձով բնակարան: Նա երդվեց, որ դա երկար ժամանակով չի լինի, և որ ինքը լավ գաղափարներ ունի:Ինչ-որ պա-
հի ես նահանջեցի և համաձայնվեցի, հավատացի նրան: Մենք վաճառեցինք բնակարանը, բայց դա չօգնեց, փողերը թռան աղետալի տեմպերով:Իհա՛րկե,ընտելանալով «լավ կյանքին»,ցավալի և վիրավորական էր հրաժարվել սովորույթներից,ցավալի էր նայել երեխա-
ներին, ովքեր ստիպված էին իրենց ցանկությունների դիմաց միշտ լսել «ոչ»:

Անկեղծ ասած, նույնիսկ փողոցում, երբ տեսնում էի ընկերներիս, իբր կա՛մ փողոցն էի անցնում, կա՛մ ձևաց նում, թե իբր չեմ ճանա-
չում. այնպես էի ես ամաչում: Երեխաները հարցնում էին իրենց հորը, թե երբ ամեն ինչ կհարթվի, բայց նա կարծես հուսահատվում և
անտարբեր պատասխանում էր՝ «չգիտեմ»:Տվյալ պահին նա ամբողջ օրը պառկում է թախտին և «մտածում», թե ինչպես վերադարձ-
նի անցյալը:

Ես խնդրում եմ, որ գոնե ինչ-որ տեղ աշխատանքի անցնի, բայց նա պատասխանում է, որ «միշտ ժամանակ կունենա աշխատելու իր
հորեղբոր մոտ», իսկ այդ ընթացքում մտածում է, թե ինչպես նորից բիզնես հիմնի: Երկու կող մերի ծնողները նույնպես փոր ձում էին
խելքի բերել նրան, բայց ապարդյուն.«Ես ինքս ամեն ինչ գիտեմ, մի՛ խառնվեք»:Ահա նրա պատասխանը:Ես՝ որպես ուսուցիչ, աշխա-
տանքի ընդունվեցի դպրոցում, բայց չեմ կարող հասցնել հոգալ երկու երեխաներիս և <<բիզնեսմեն>> ամուսնուս կարիքները:

Նրան խելքի բերել չի հաջողվում: Երբեմն մեր խոսակցո ւթյունները վերածվում են վեճերի, նա ինձ մեղադ րում էր, որ իր հետ ապրել
եմ փողի պատճառով, և այժմ, այս ծանր ժամանակա հատվածում, նրան չեմ սա տարում և «սղոցում եմ նրա ուղեղը»: Իհա՛րկե, դա
այդպես չէ:Խորհուրդ տվեք, թե ինչ կար ելի է անել նման իրավիճ ակում: Մի կողմից ես չեմ կարող ամեն ինչ իմ ուսերին տանել և ու-
զում եմ, որ վերջապես դադարի ինքն իրեն խղճալ, գնա և գոնե ինչ-որ բան վաստակի երեխաների համար: Մյուս կողմից, ես վախե-
նում եմ ուժեղ սեղմել նրան, հստակ է, որ ընկճված վիճակում է, վախենում եմ, որ ինչ-որ անդառնալի բան կարող է անել իր հետ:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS