Բոլորը կարծում էին, թե շունը հարձակվել է փոքրիկ աղջկա վրա, բայց մի քանի վայրկյան անց․․․
Շոգ կեսօր էր շրջանի տոնավաճառում։Ես սովորական հերթապահության մեջ էի՝ իմ գործընկեր K9 Բրունոյի հետ՝ շուն, որը կյանքում երբեք չի խախտել որևէ հրաման։Մինչ այդ պահը։
Մի փոքրիկ աղջիկ լացում էր՝ մենակ կանգնած խճապատ արահետի կողքին։Ես միայն մի պահ նայեցի նրան…Եվ հենց այդ պահին Բրունոն պոկեց վզկապը ձեռքիցս ու վազեց ուղիղ դեպի նրան։Մարդիկ սկսեցին գոռալ։Նրա մայրը խուճապահար վազում էր։Ես հրամաններ էի գոռում, բայց Բրունոն չէր լսում։
Նա հասավ աղջկան…Եվ գցեց նրան գետնին։Ամբոխը պայթեց։
— «Դուք խելքերդ թռցրե՞լ եք»
— «Նա կսպանի նրան»
— «Հեռացրեք այդ շանը»
Ես վազեցի նրանց մոտ՝ պատրաստ նրան հեռացնել Եվ հենց այդ պահին մի բան նկատեցի։Բրունոն չէր նայում աղջկան։Նա ուշադիր նայում էր գետնին։Ես հետևեցի նրա հայացքին…Ու արյունս սառեց։Հենց այն տեղում, որտեղ աղջիկը պատրաստվում էր քայլ անել, խոտերի մեջ ոլորված лежում էր մի մեծ չխչխկող օձ։
Եթե Բրունոն նրան չգցեր գետնին…Նրա հաջորդ քայլը հենց դրա վրա կլիներ։Նա չէր փրկվի։Ամբոխը լռեց։Բոլորը հասկացան։Դա հարձակում չէր։Դա փրկություն էր։Բայց վտանգը դեռ չէր անցել։Աղջիկը դեռ մի քանի սանտիմետր էր հեռու օձից, իսկ Բրունոն կանգն ած էր նրա վրա՝ ինչպես վահան, չշարժվելով։Հետո օձը հարձակվեց։Բրունոն փակեց հարվածը։
Օձը կրկին հարձակվեց։ Եվ Բրունոն նետվեց առաջ…Վերցնելով այն խայթոցը, որը նախատեսված էր աղջկա համար։ Թույնը, որը պետք է անցներ երեխայի մարմին…անցավ նրա մեջ։
Մենք նրան շտապ տեղափոխեցինք շտապ վետերինարական կլինիկա։Ժամերը անցնում էին՝ ինչպես մղձավանջ։ Հետո ներս մտավ աղջկա մայրը՝ լաց լինելով։
«Ես մտածում էի, որ նա վնասում է նրան…»
Փոքրիկ աղջիկը մոտեցավ ինձ ու մեկնեց իր փափուկ խաղալիք արջուկը։
«Սա շնիկի համար է»,— ասաց նա։ «Որովհետև նա ինձ ուժեղ գրկեց»։
Հետո դուրս եկավ վետերինարը։Բրունոն ապրեց։Նա այլևս երբեք չի վերադառնա լիարժեք ծառայության, բայց նա կենդանի է։
Հիմա նա ապրում է ինձ հետ։Մի քիչ կաղում է, բայց դեռ վազում է, խաղում… և շարունակում է պաշտպանել։Եվ ամեն անգամ, երբ այդ աղջիկը գալիս է հյուր։ Բրունոն մեղմ դնում է գլուխը նրա ուսին…Ու դեռ հետևում է նրա ոտքերի մոտ գետնին։
