Գիշերը ուշ տուն էի գնում և հանկարծ նկատեցի, որ մի տղա ինձ հետևում է․ Արագ պայուսակիցս հանեցի անձրևանոցը ու․․․ Գիշերը ուշ քայլում էի դատարկ փողոցով։ Ժամը գրեթե տասնմեկն էր. փողոցային լապտերները թույլ մարում էին, և իմ քայլերի ձայնը արձագա նքում էր հին շենքերի պատերից։
Ես ավելի արագ քայլում էի՝ պայուսակս կրծքիս սեղմած և անընդհատ շրջվելով։ Ամեն անգամ, երբ գլուխս շրջում էի, նա այնտեղ էր։ Մի քանի քայլ ինձանից հետո։ Մուգ վերնաշապիկով մի տղամարդ, գլխարկը իջեցված։Սկզբում կարծեցի, թե դա պարզապես պատահակա նություն է. մենք նույն ուղղությամբ էինք քայլում։ Բայց յուրաքանչյուր խաչմերուկում նա շրջվում էր այնպես, ինչպես ես։
Փորձեցի արագացնել քայլերս. նա էլ այդպես արեց։ Կանգ առա խանութի ցուցափեղկի մոտ՝ ձևացնելով, թե ինչ-որ բանի եմ նայում. նա էլ կանգ առավ, մի փոքր ավելի հեռու։
Ես իսկապես վախեցա։ Տասնյակ մտքեր անցան գլխովս. ուր փախչեմ, ում զանգեմ։ Հեռախոսս անջատված էր։ Փողոցում մարդ չկար։
Ես մտա նեղ նրբանցք՝ հուսալով, որ նա կշարունակի։ Բայց մի քանի վայրկյան անց լսեցի ծանր քայլերի ձայներ իմ ետևից։Նա մոտեն ում էր։ Մատներս դողում էին, երբ բռնում էի պայուսակիս կապը։ Մի միտք պտտվեց գլխումս. «Եթե նա մոտենա, թույլ չեմ տա, որ նա վնասի ինձ»։
Ես կտրուկ շրջվեցի։ Մի պահ մեր հայացքները հանդիպեցին՝ սառը, զգուշավոր։
«Ինչո՞ւ ես հետևում ինձ», — բացականչեցի ես։
Անծանոթը չպատասխանեց։Եվ հետո, այլևս չկարողանալով դիմանալ, պայուսակիցս հանեցի ծալովի հովանոցս և շրջվեցի։ Առանց նրան բառ ասելու հնարավորություն տալու, ամբողջ ուժով հարվածեցի նրա գլխին։ Նա նահանջեց՝ բռնելով գլխարկը։ 😱😱 Բայց հենց այդ պահին տղան անսպասելի մի բան արեց։
«Ինչո՞ւ ես ինձ հարվածում», — շփոթված գոռաց նա։
«Ինչո՞ւ եք հետևում ինձ։ Հիմա ոստիկանություն կկանչեմ», — գոռացի ես՝ փորձելով ձայնս կայուն պահել։
«Ո՛չ, սպասիր… ուղղակի ուզում էի հանդիպել քեզ հետ», — շունչ քաշեց նա՝ ներքև նայելով։
«Ապա ինչո՞ւ ես հետևում ինձ», — չկարողացա չբացականչել։ «Կարող էիր պարզապես մոտենալ ինձ և ասել»։
«Ես… ես ամաչում էի», — հանգիստ ասաց նա, ինչպես հանցագործության մեջ բռնված երեխա։
Ես ուրիշ ոչինչ չասացի։ Շրջվեցի ու փախա՝ զգալով, թե ինչպես է արյունը խփում քունքերիս մեջ։ Ես նույնիսկ չշրջվեցի, որպեսզի տես նեմ՝ հետևում է ինձ, թե ոչ։Այդ ժամանակվանից ի վեր նրան չեմ տեսել, բայց երբեմն, երբ ուշ գիշերով տուն եմ վերադառնում, մտածում եմ. նա իսկապես ուզում էր ինձ հետ ծանոթանալ… թե՞ վախենում էր, որ ոստիկանություն կկանչեմ։
