Գիշերվա ժամը երեքին ոստիկանությունը զանգ ստացավ մի տարօրինակ տղամարդու մասին, որը կիսամերկ քայլում էր փողոցում․․․
Դեպքի վայր ժամանած ոստիկաններն անգամ չէին էլ կարող պատկերացնել, որ պատրաստվում են մի սարսափելի պատմության ակա նատես լինել։
Գիշերվա մռայլ լռության մեջ, ուղիղ 03։00-ին, ոստիկանություն հասավ հաղորդում «կասկածելի անձի» մասին։ Սկզբում թվում էր՝ սովո րական կարգապահական դեպք է։ Զանգահարողը ասում էր, որ ինչ-որ մեկը փողոցներով շրջում է կիսամերկ, ոտաբոբիկ, ու ինքն իրեն ինչ-որ բան է շշնջում։
Երբ ծառայողը հասավ տեղ, դատարկ փողոցում տեսավ միայն մի տարեց կնոջ՝ բարակ գիշերանոցով, սառնությունից դողալիս։ Այդ պա հին նա հասկացավ, որ իրավիճակը լուրջ է։ Կնոջ հայացքում շփոթություն չկար — դա մաքուր, բացարձակ վախ էր։
Ոստիկանն զգուշորեն մոտեցավ, հարցրեց անունն ու հասցեն, բայց կինը նայում էր խավարին ու կամաց ասաց․ «Ես չեմ կարող հետ գն ալ, այնտեղ սարսափելի է»։ Նրա ոտքերը կապտակարմիր էին սառը մայթին դիպչելուց, բայց տուն վերադառնալու միտքը նրան ավելի էր վախեցնում, քան դրսի ցուրտը։ Դողացող շուրթերից դուրս եկող բառերը բացեցին մի ծանր մարդկային ողբերգություն։
Կինը պատմեց, որ մի քանի ամիս առաջ անծանոթ մի տղամարդ էր տեղափոխվել իր տուն՝ օգտվելով իր միայնությունից։ Սկզբում օգն ող էր թվում, բայց շուտով իր տունը վերածեց բանտի։ Վերցրել էր հեռախոսը, փակել էր սենյակում, ու մշտապես ճնշում էր գործադրում, որ տունը իր անունով գրանցի։ Նրա համար կինը այլևս մարդ չէր, այլ պարզապես ունեցվածք, որից պետք էր փաստաթուղթ կորզել։ «Դա այլևս իմ տունը չէր, դա խուց էր», — ասաց նա։
Այդ գիշեր, երբ տղամարդը քնել էր, կինը հասկացավ՝ սա իր վերջին հնարավորությունն է։ Առանց երկար մտածելու, ձեռքին ընկած ինչ ով կարողացավ հարվածեց նրան ու փախավ փողոց։ Չհասցրեց անգամ կոշիկ կամ վերարկու վերցնել։ Վազեց այնքան, մինչև ոտքերը այլևս չէին ենթարկվում։ «Ավելի լավ է փողոցում սառչեմ, քան էլի այդ շեմը անցնեմ», — ասաց նա, ու այդ խոսքերը ոստիկանների սիրտը սառեցրին։
Անմիջապես օգնություն ու շտապօգնություն կանչեցին։ Սա արդեն պարզապես «կասկածելի տարեց կին» չէր — սա ապօրինի ներխուժ ման, պահման ու ծանր բռնության դեպք էր։ Ոստիկանները ներխուժեցին տուն, ձերբակալեցին վիրավորված ու փախչել փորձող տղա մարդուն։ Կնոջը տեղափոխեցին ապահով վայր։ Նրա մղձավանջը վերջապես ավարտվել էր, և նա կրկին վերադարձրեց իր իրավունքը՝ ապրել իր սեփական տանն ու իր կյանքով։
