Գիշերվա 3-ին աղջիկս զանգեց ինձ ու կանչեց իր մոտ․ Երբ հասա հիվանդանոց, բժիշկն արդեն սպիտակ սավանով ծածկել էր նրա մարմինը և լուռ ցավակցություն էր հայտնում․․․
Գիշերվա երեքին հեռախոսս ցավոտ, սուր ձայնով հնչեց։ Աղջիկս՝ Սառան, լացելով աղաչում էր.
«Մամ, խնդրում եմ եկ… Նորից սկսվեց, ես շատ եմ վախենում»։
Ես ոչ մի հարց չտվեցի և անմիջապես ճանապարհ ընկավի։ Բայց երբ հասա հիվանդանոց, արդեն ուշ էր։ Բժիշկը սպիտակ սավանով ծածկել էր աղջկաս անշարժ մարմինը և ցավակցություն էր հայտնում։ Այդ պահին թվում էր՝ ամբողջ աշխարհը գլխիս վրա փլվեց։
Փեսաս՝ Մարկը, ոստիկանությանը ասաց, թե Սառայի վրա հարձակվել է մի գող ճանապարհին, և ոստիկաններն անմիջապես հավա տացին այդ պատմությանը։ Բայց Սառայի վերջին զանգը կարծես շշնջում էր ճշմարտությունը՝ շատ ավելի մութ ու սարսափելի, քան որևէ մեկը կարող էր պատկերացնել։
Հաջորդ առավոտ, երբ գնացի Մարկի տուն, նրան տեսա հատակին կծկված՝ ձևացնելով կեղծ վիշտ։ Սենյակի խառնաշփոթը նա բացա տրում էր իբր գողի հարձակմամբ, բայց նրա դեմքի սառնությունը ինձ սարսափեցրեց։ Ես գիտեի, որ Սառայի ձեռքերի ու պարանոցի կապտուկները փողոցում հանդիպած անծանոթից չէին։ Դրանք ամիսներ շարունակվող բռնության հետևանք էին։
Երբ Մարկը ամեն ինչ հերքում էր, ես ցույց տվեցի Սառայի ձեռքերի վրա եղած խորը եղունգների հետքերը և հարցրի՝ ի՞նչ էր տեղի ուն եցել այն «ընթրիքի ժամանակվա վիճաբանության» ընթացքում խոհանոցում, որի մասին նա էր պատմել։ Ճնշման տակ նա սկսեց ագրե սիվ պաշտպանվել, և նրա վշտի դիմակը կամաց-կամաց ընկնում էր։
Այդ պահին պայուսակիցս հանեցի թափանցիկ ապացույցների տոպրակը։ Մեջը Սառայի հեռախոսն էր՝ էկրանը ամբողջությամբ ջարդ ված։ Երբ Մարկը տեսավ այն, գունատվեց՝ կարծես ուրվական տեսներ։ Նա վստահ էր, որ հեռախոսը ամբողջությամբ ոչնչացվել է։
«Գողը երևի գցել է…» — կակազեց նա, բայց ձայնի դողը բացահայտում էր ճշմարտությունը։ Նա չէր կարող բացատրել, թե ինչու էր գո ղը թողել անպետք, կոտրված հեռախոսը, բայց չէր վերցրել Սառայի թանկարժեք մատանին։ Այդ պահին հասկացա, որ Մարկը մտածել էր, թե կարող է սպանել ոչ միայն աղջկաս, այլ նաև ճշմարտությունը։
Ես մոտեցա նրան և հարցրի.
«Մարկ, գիտե՞ս ինչ է տվյալների ամպը»։
Սառան ամիսներ շարունակ ձայնագրել էր բոլոր սպառնալիքները, նվաստացումները և հարվածները։ Թեև հեռախոսը կոտրված էր, նրա վախեցած շշուկներն արդեն ապահով պահպանված էին թվային աշխարհում։
Վերջին տեսանյութում Սառան ուղիղ նայեց տեսախցիկին և ասաց.
«Եթե դու սա դիտում ես, ուրեմն ինձ հետ ինչ-որ բան է պատահել։ Ես ինձ ապահով չեմ զգում իմ ամուսնու կողքին»։
Մարկը փորձեց շարժվել դեպի ինձ, բայց արդեն ուշ էր։ Արդարությունն արդեն ճանապարհ էր ընկել։ Երբ ոստիկանները վերջապես հայտնվեցին դռան մոտ, Մարկի կեղծ արցունքներին փոխարինեց լիակատար լռությունը։ Սառան, թեև կորցրել էր կյանքը, թողել էր անհերքելի ապացույց, որը դատապարտեց իր բռնարարին։
Այդ երեկո, որպես մայր, ես չկարողացա փրկել աղջկաս, բայց կատարեցի նրա վերջին կամքը և ապահովեցի, որ արդարությունը հաղ թի։ Երբ Մարկին ձեռնաշղթաներով տարան, ես գիտեի՝ Սառան վերջապես կարող է խաղաղ հանգչել, իսկ նրա դահիճը կմնա իր իսկ ստեղծած մթության մեջ։
