Գյուղում բոլորը մտածում էին, թե տարեց կինը խելագարվել է, երբ սկսեց բակում մեծ փոս փորել, բայց երբ մարդիկ տեսան, թե իրակ անում ինչ է գտել, բոլորը շոկի մեջ էին․․․
Ամբողջ գյուղը կարծում էր, որ տատիկ Նադյան ամուսնու մահից հետո խելքը կորցրել է։ Հիսուն տարի նրանք անբաժան էին, և երբ նա մենակ մնաց դատարկ տանը, վիշտը կարծես կոտրել էր նրան։ Շոկը եկավ այն պահին, երբ ութսունամյա կինը վերցրեց բահը ու սկսեց բակի հենց մեջտեղում մեծ փոս փորել։ Նա աշխատում էր օր ու գիշեր՝ ուժասպառ, բայց վճռական, մինչ հարևանները միայն կարեկցա նքով գլուխ էին շարժում՝ կարծելով, թե նա խելագարվել է։
Երբ նրան հարցնում էին՝ ինչու է դա անում, նա կարճ պատասխանում էր․ ամուսինը մահից առաջ ասել էր, որ փորի հենց հողի մեջտե ղում։ Ոչ ոք նրան չէր հավատում, և իրավիճակը հասավ գագաթնակետին, երբ անհանգստացած հարևանների կանչով եկավ ոստիկան ությունը։ Հենց այդ պահին նրա բահը բախվեց ինչ-որ կոշտ, փայտե բանի։ Հողի տակ հայտնվեց հին սնդուկ, և ներկաները լուռ, սարսա փով հետևում էին, թե ինչպես է բացվում դրա կափարիչը։
Սնդուկի մեջ մարդկային մնացորդներ կային ու հին մեդալիոն։ Տատիկ Նադյան անմիջապես ճանաչեց այն՝ դա իր որդու զարդն էր, որը տարիներ առաջ խորհրդավոր կերպով անհետացել էր։ Տասնամյակներ շարունակ թե՛ նա, թե՛ ամբողջ գյուղը հավատացել էին, որ տղ ան փախել է տնից կամ պարզապես կորել է։ Բայց ճշմարտությունը, որը հայրը տարիներ շարունակ թաքցրել էր թե՛ հողի տակ, թե՛ իր խղճում, շատ ավելի ծանր էր։
Պարզվեց, որ որդին այն ժամանակ պատահաբար խեղդվել էր գետում։ Հայրը, վախից ու մեղքի զգացումից կաթվածահար լինելով, չէր կարողացել ասել ճշմարտությունը կնոջը։ Փոխարենը նա գաղտնի թաղել էր որդուն իրենց բակում և բոլորին ասել, թե տղան կռվից հե տո հեռացել է տնից։ Նա թույլ էր տվել, որ կինը տարիներով տանջվի՝ սպասելով որդու վերադարձին, միայն թե թաքցնի այդ ողբերգակ ան դեպքը, որը չէր կարող իրեն ներել։ Միայն մահվան մահճում նա վերջապես համարձակվել էր կնոջը ասել, թե որտեղ փնտրի ճշմար տությունը։
Երբ գաղտնիքը վերջապես բացահայտվեց, հարևանների ծաղրը փոխվեց ծանր լռության ու կարեկցանքի։ Տատիկ Նադյան այլևս չէր փորում որպես խելագար, այլ որպես մայր, որը փորձում է հանգիստ տալ իր երեխային։ Որդու մնացորդները վերջապես արժանապատ վորեն թաղվեցին գերեզմանոցում։ Տարեց կինը վերջապես հոգու հանգստություն գտավ՝ իմանալով, որ իր ընտանիքը հիսուն տարվա ստից ու անորոշությունից հետո նորից, թեկուզ խորհրդանշական, միասին է։
