Գյուղում ծնված մեծացած աղջիկ եմ, բայց ես քաղաքի մեծահարուստ հիմարը մտածում էր, թե իրա փողերով կարա ինձ խաբի․ Ընենց դաս տվեցի, որ ամբողջ կյանքում չի մոռանա․․․Ես գյուղում եմ ծնվել ու մեծացել։ Իմ ծնողները հասարակ մշակներ են, սեփական քրտ ինքով են մեր օրվա հացը վաստակել։
Մանկությունիցս հիշում եմ, թե ոնց էի վազվզում հորս ու մորս կողքը, երբ նրանք հող էին մշակում ու բերք հավաքում։Ես դարձա պատ անի ու ընդունվեցի քաղաքի ամենալավ համալսարաններից մեկը։ Լավ սովորեցի, ավարտեցի ու դարձա շատ լավ վարձատր վող մաս նագետ։
Հիմա ես ապրում եմ քաղաքում, բայց հաճախ եմ գյուղ գնում ու կարոտս առնում։Էն շենքում, որտեղ հիմա ապրում եմ մի մեծահարու ստ ընտանիք է ապրում։ Նրանք մի սանձարձակ տղա ունեն, ով գիտի, թե փողով ամեն ինչ ու ամենքին կկարողանա գնել։ Մի օր մոտե ցավ ինձ ու լկտի ձևով ասաց․
«Չե՞ս ուզի իմ նման հարուստ մարդ ունենաս, քեզ թագուհու պես պահի»։
Ես էլ ոտից գլուխ չափեցի նրան ու պատասխանեցի․ «Լավ է միայնակ մեռնեմ, քան թե փողիդ խաթր քո հետ նույն տանիքը կիսեմ»։ Զարմացավ պատասխանիցս, ցանկացավ շարունակել խոսակցությունը, իսկ ես թողեցի ու հեռացա։
