Դեռ փոքր տարիքից ինձ խորթ մայրս ա պահել, ծանր մանկություն եմ ունեցել ու առանց մոր սիրո եմ մեծացել, բայց հիմա ամենաշատը հենց նրան եմ շնորհակալ․․․Ահա, թե ինչու։Շատ փոքր եմ եղել ու նույնիսկ մորս չեմ էլ հասցրել տեսնել: Մամայիս նկարներով եմ ճանաչ ում ու միակ լուսավոր բանն էնա իմ կյանքում, որ արտաքնապես ես մամայիս եմ նման:
Հենց էտպես եմ սիրում մամայիս, ամեն անգամ երբ ուզել եմ հետը խոսեմ նայել եմ ինձ հայելու մեջ կամ մամայիս նկարների հետ եմ խոսել:Հայրս ամուսնացել ա ու ինձ փոքրուց խորթ մայրս ա պահել: Թվումա, թե փոքրուց պիտի չիմանայի էլ, որ նա իմ հարազատ մայ րը չի, բայց ինքը էնպես էր ամեն բան անում, որ հարազատ մայրը երբեք չէր անի:
Շատ սառն ա եղել իմ հանդեպ: Չի նեղացրել, բայց տարբերություն ա դրել իմ ու իր երեխու մեջ: Շատ լավ հիշում եմ, ինչքան ա եղել հո րիցս թաքուն քրոջս համար բանա առել, իսկ ինձ ոչինչ:Ես էլ հորս ոչինչ չէի ասում, վախենում էի, որ կմտածի խաբում եմ: Լուռ եմ եղել միշտ: Հա ինձ օգնելա շատ, բայց սեր ու ջերմություն երբեք չի տվել:
Դրա համար ես էլ մեծացել եմ սառը ու կյանքի հանդեպ դառնությամբ լցված: Երբեք սրտով չեմ առաջնորդվել ու միայն ուղեղով եմ փոր ձել որոշումներ կայացնեմ:Ու հենց դրանում էլ շնորհակալ եմ խորթ մորս, որ կյանքի ընկեր ընտրելիս ես ողղակի կուրորեն չեմ ընտրու թյուն արել, այլ սիրելով ու ուղեղով:
Հիմա ես իմ հրաշալի ընտանիքն ունեմ, սիրող ամուսին ու հրաշալի բալիկ, ով ինձ տալիս էն ջերմությունը ինչ ուզել եմ միշտ, իսկ ես էլ նրան եմ նույն ջերմությամբ սիրում:Նայում եմ իրեն ու տեսնում եմ ինձ ու փորձում եմ ամեն պահի սեր ու ջերմություն տամ երե խուս, որին կարոտ եմ եղել:
Շնորհակալ եմ խորթ մորս, եթե ինքը էդքան սառը չլիներ իմ հանդեպ, ես հնարավորա, որ լիքը մանրութների այլ կերպ նայեի ու չվայել եի իմ ամեն մի պահը ու չուզեի ամեն պահս ջերմությամբ ու սիրով լցնեի:
