«Դուք չեք հասկանում, ես երազում տեսել եմ, որ իմ որդին կենդանի է», — գոռում էր խեղճ մայրը, բայց ոչ ոք նրան չէր հավատում. Այդ ժամանակ նա վերցրեց բահը և սկսեց փորել իր որդու գերեզմանը…
Մի ամիս առաջ նա բոլորովին այլ մարդ էր՝ ակտիվ, ուժեղ, կյանքով լի։ Բայց միակ որդուն հողին հանձնելու պահից նա կարծես ներս ից դատարկվել էր, ասես ինչ-որ բան ներսից կրծում էր նրան։ Ամեն ինչ փոխվեց ընդամենը մի քանի շաբաթում։ Նրա մազերը գրեթե ամբողջությամբ սպիտակեցին, ձեռքերը դողում էին, հայացքն այլևս փայլ չուներ։ Նա դադարեց ուտել, դադարեց խոսել հարևանների հետ ու դուրս գալ տնից։ Ժամանակը կարծես կանգ էր առել, և ամեն օր անկողնուց վեր կենալն ավելի դժվար էր դառնում։
Բայց մի գիշեր ամեն ինչ փոխվեց։ Նա երազ տեսավ, թե որդին կանգնած է իր առաջ։ Ոչ սպիտակ հանդերձանքով, ոչ հրեշտակի նմ ան, այլ կենդանի՝ սովորական հագուստով, մի փոքր շփոթված, գուցե վախեցած։ Նա բռնեց մոր ձեռքերը և շշնջաց․
— Մամա, ես կենդանի եմ։ Օգնիր ինձ։
Նա արթնացավ քրտնած, սիրտը խելագարի պես բաբախում էր։ Դա սովորական երազ չէր։ Նրա ձայնի մեջ, աչքերի մեջ ինչ-որ բան կար… ամբողջ էությունը գոռում էր, որ նա կենդանի է, մոտ է ու իրեն է կանչում։
Նա նախ գնաց գերեզմանատան վարչություն, հետո՝ ոստիկանություն ու դատաբժշկի մոտ։ Խնդրում էր արտաշիրիմում անել, բաց ատրում էր, աղաչում, պատմում էր իր երազի մասին։ Բայց ոչ ոք նրան լուրջ չէր ընդունում։
— Ձեր ցավն է խոսում, — կարեկցանքով ասում էին նրան։ — Ձեզ ժամանակ ու աջակցություն է պետք, ոչ թե գերեզման փորել։
Բայց ժամանակը չէր օգնում։ Ամեն գիշեր նա լսում էր որդու ձայնը։ Ամեն գիշեր նա նրան կանչում էր։ Եվ մի առավոտ, դեռ արևը չծա գած, նա վերցրեց բահը՝ այն նույն բահը, որով որդու հետ ծառեր էին տնկում։ Ընկերուհուն հաղորդագրություն գրեց ու գնաց գերեզմ անատուն։
Գերեզմանը այնքան խորը չէր, որքան նա պատկերացնում էր։ Հողը հեշտությամբ էր փշրվում։ Նա փորում էր դանդաղ, շնչակտուր, մեջքի ցավով, բայց գրեթե միստիկ ուժով։ Մոտ մեկ ժամ անց հասավ դագաղին։ Կանգ առավ, ձեռքը դրեց կափարիչին՝ ասես փորձ ելով զգալ թեթև շունչ։ Բացեց այն ու քարացավ։ Ներսում ոչինչ չկար։ Ոչ մարմին, ոչ հագուստ, ոչ մի հետք։ Սկզբում մտածեց, թե խելագարվում է։
Բայց շուտով քննություն սկսվեց։ Այլևս հնարավոր չէր անտեսել փաստերը։ Ոստիկանությունը ստուգեց տեսախցիկների ձայնագր ությունները, դատաբժշկական հաշվետվությունները և հուղարկավորության վկաներին։ Ինչքան խորանում էին, այնքան ամեն ինչ ավելի տարօրինակ էր դառնում։ Պարզվեց, որ որդու մարմինը երբեք դիահերձարան չէր հասել։ Փաստաթղթերը կեղծված էին։ Աշխատակիցներից մեկը հաջորդ օրը անհետացել էր։ Վերջին անգամ տղային տեսել էին քաղաքի ծայրամասում գտնվող մասնավոր կլինիկայի մոտ։
Մի քանի շաբաթ անց բացահայտվեց սարսափելի ճշմարտությունը․ տղան չէր մահացել։ Նա դարձել էր խաբեության զոհ։ Նպատ ակը՝ ապահովագրական գումար կորզել և նրան անհետացնել՝ գաղտնի հոգեբուժական կենտրոնում անցկացվող փորձի շրջանակ ում, որը կապված էր դեղագործական ընկերության հետ։ Նրան առևանգել էին, իսկ բոլորին խաբել՝ ստիպելով հավատալ, թե նա մահացել է։
Կինը դարձավ հերոսուհի։ Նա չհանձնվեց, թույլ չտվեց, որ ցավը խեղդի իր մայրական բնազդը։ Նրա շնորհիվ որդուն գտան կենդանի, թեև ծանր վիճակում։ Այժմ նրանք միասին են։ Եվ նա հաճախ կրկնում է․
— Ես իմ որդուն չթաղեցի։ Ես թաղեցի իմ վախը։ Եվ փորեցի այնքան ժամանակ, մինչև գտա ճշմարտությունը։
