«Եթե այս զգեստը քեզ սազի, ես կպսակվեմ քեզ հետ» — գոռաց միլիոնատերը․ Մի քանի ամիս անց․․․
Հյուրանոցի շքեղ կոնֆերանս սրահը փայլում էր՝ կարծես ապակյա պալատ լիներ։Ջահերի լույսը խաղում էր ոսկեգույն պատերին ու հյու րերի շքեղ հանդերձներին։ Այդ ամբողջ շքեղության միջում, ձեռքին մաքրիչով, կանգնած էր Կլարան՝ համեստ մաքրուհին։ Նա այստեղ արդեն հինգ տարի էր աշխատում՝ համբերելով կատակներին ու արհամարհական հայացքներին մարդկանցից, որոնք անգամ չէին գիտակցում նրա անունը։
Բայց այս երեկոն ուրիշ էր լինելու։Հյուրանոցի սեփականատերը՝ Ալեխանդրո Դոմինգեսը, քաղաքի ամենապահանջված երիտասարդ գործարարը, մեծ միջոցառում էր կազմակերպել իր նոր լյուքս հագուստների հավաքածուն ներկայացնելու համար։ Կլարան այնտեղ էր միայն այն պատճառով, որ իրեն ասել էին՝ մինչև հյուրերի գալը մաքրություն անել։Բայց պատահեց անսպասելին։
Երբ Ալեխանդրոն հայտնվեց իր վառ կապույտ կոստյումով ու ինքնավստահ ժպիտով, բոլորը շրջվեցին դեպի նա։ Այդ պահին Կլարայի ձեռքից դույլը սահեց, ու ջուրը թափվեց գորգի վրա։ Սրահում լսվեց զսպված ծիծաղ։
— «Մաքրուհին նոր հասցրեց փչացնել թանկարժեք գորգը», — քմծիծաղեց ոսկեգույն շորով մի կին։
Ալեխանդրոն մոտեցավ ու կեսխաղ, կեսծաղր տոնով ասաց.
— «Լսիր, քեզ մի առաջարկ ունեմ։ Եթե կարողանաս այս կարմիր զգեստը հագնել, — ցույց տվեց մանեկենին, — ես քեզ հետ կամուսնանամ»։
Հյուրերը բարձր ծիծաղեցին։Զգեստը նուրբ էր, բեմի մոդելի համար։ Կլարան կանգնած էր, այտերը կարմրած։
— «Ինչո՞ւ նման բան ես ասում», — շփոթված ասաց նա։
Ալեխանդրոն
— «Որ միշտ հիշեք՝ ձեր տեղը որտեղ է»։
Լռություն իջավ։Կլարան զգաց, թե ինչպես ինչ-որ բան ներսում կոտրվեց։ Հետո գիշերը, երբ հյուրերը տոնում էին, նա նայեց իր արտաց ոլանքին ապակու մեջ ու կամաց ասաց.
— «Ես չեմ ուզում, որ ինձ խղճան։ Մի օր դու ինձ ուրիշ ձևով կտեսնես»։
Հետևեց ամիսներով տևող ծանր աշխատանք։Կլարան որոշեց փոխել իր կյանքը։ Նա ավելացրեց ժամերը, գումար խնայեց մարզասրա հի, առողջ սննդի դասերի ու կարուձևի կուրսերի համար։ Ամեն գիշեր նստում էր ու կարում՝ փորձելով ստեղծել այն նույն կարմիր զգես տը, բայց արդեն իր համար։
Ձմեռը անցավ, ու Կլարան ամբողջությամբ փոխվեց։Նա ոչ միայն նիհարել էր, այլ իրեն վստահ վարվել, աչքերում նոր ուժ էր երևում։
Մի օր հայելու առաջ կանգնեց ու հասկացավ, որ պատրաստ է։Ավարտեց զգեստը, հագավ ու աչքերից մի արցունք թափվեց՝ հուզմուն քից։ Զգեստը կատարյալ էր։Եվ նա վերադարձավ հյուրանոց՝ այս անգամ ոչ որպես աշխատող։
Այդ երեկո տարեկան գալա համերգն էր։Ալեխանդրոն՝ ինչպես միշտ, շրջապատված էր իր հյուրերով։Դահլիճի մուտքում հանկարծ հայտ նվեց շքեղ կին։Բոլորը շրջվեցին։Սկզբում ոչ ոք չճանաչեց նրան։Ալեխանդրոն էլ չճանաչեց։
— «Ո՞վ է նա…»
Երբ նա մոտեցավ, Ալեխանդրոն շշնջաց.
— «Կլարա՞…»
— «Բարի երեկո, պարոն Դոմինգես», — ասաց Կլարան հանգիստ։ — «Այսօր ինձ հրավիրել են որպես հյուր-դիզայներ»։
Ալեխանդրոն սթափվեց՝ չգիտենալով, ինչ ասել։Պարզվեց՝ հայտնի մոդելերն իր աշխատանքները տեսել էին համացանցում, հավանել ու օգնել նրան ստեղծել սեփական բրենդը՝ Rojo Clara։ Նրա հավաքածուն հենց այդ սրահում էր ցուցադրվում։
— «Դու իսկապես դա արել ես», — շշնջաց Ալեխանդրոն։
Կլարան մեղմ պատասխանեց.
— «Ես դա քեզ համար չեմ արել։ Ես դա արել եմ ինձ համար… ու բոլոր այն կանանց համար, որոնք զրկվել են հարգանքից»։
Դահլիճը պայթեց ծափերից։
— «Տարվա լավագույն դիզայները՝ Կլարա Մորալես», — հայտարարեց հանդիսավարն։
Ալեխանդրոն դանդաղ մոտեցավ ու մեղմ ասաց.
— «Խոստումս ուժի մեջ է… եթե կարողացար հագնել այդ զգեստը, ես պետք է ամուսնանայի քեզ հետ»։
Կլարան ժպտաց։
— «Ես այլևս չեմ ուզում ամուսնություն, որը ծաղրով է սկսվել։ Ես արդեն գտել եմ ամենակարևորը՝ իմ արժանապատվությունը»։
Նա շրջվեց ու գնաց դեպի բեմ՝ լույսերի ու ծափերի ներքո։Ալեխանդրոն նայում էր նրան, գիտակցելով, որ այս օրը երբեք չի մոռանա․
այն օրը, երբ կինը, որին նա նվաստացրել էր, դարձավ մեծություն։
