Ես իմ ընտանիքով բնակվում եմ Իտալիայում ու չեմ ուզում, որ տարեց ծնողներս տեղափոխվեն մեզ մոտ․ Ինչպես նր անց բացատ-րեմ, որ․․․Անո ւնս Իռեն է, 42 տարեկան եմ: Ամո ւսնացած եմ, ունեմ երկու երեխա: Եվ ես, և ամո ւսինս Հայաստ անից ենք, փոքր գյ ուղից: Ծանոթացել ենք Երևանում, մոտ 1 տարի ապրել այնտեղ՝ նախքան կարողացել ենք տեղափոխվել Իտալիա:
Մենք ամեն ինչ արել ենք, որ իրագործենք մեր պլանը: Միայն Իտալիա հասնելուց հետո սկսեցինք մտածել երեխաներ ունենալու մա-սին:Ծնողներս ի սկզբանե դեմ էին, որ մենք հեռանայինք երկրից, հետո ան դադար պահանջում էին, որ վերադառնանք: Բնականա-բար, չլսեցինք նրանց:Անցել է 15 տարի, մենք սով որել ենք այս երկրին, ավանդույթներին:
Եվ մեզ, և մեր երեխաներին ամեն ինչ դուր է գալիս: Աղքատ չենք, բայց և մեծահարուստ էլ չենք:Վերջին շրջանում ծնողներս սկսել են անդադար գանգատվել, որ հոգնել են Հայաստանում ապրելուց: Ամեն օր ակնարկում են, որ շատ վատ են ապրում, ուզում են գալ մեզ մոտ: Պարզ է, որ ճանապարհածախսը մենք պիտի հոգանք:
Պիտի ապրեն մեր տանը, մեր հաշվին, իսկ մենք դա չենք ուզում:Ես ուղղ ակի շոկի մեջ եմ ծնողներիս վարք ագծի պատճառով: Ինչից են նրանք ենթադրել, որ մենք կարող ենք ապահովել և մեզ, և նրանց: Այդ դեպ քում ստիպված կլինենք որոշ բան երից զրկել մեր երե-խաներին՝ հանուն նրանց: Իսկ ես նման բան թույլ չեմ տա:
Ինչու՞ պիտի նման զոհողության գնամ: Ծնողներս երբեք մեզ չեն օգնել, ինձ լավ մանկություն չեն տվել: Իմ ծննդյան առաջին իսկա-կան տորթը ես ինքս եմ գնել՝ իմ աշխատած գումարով:Գուցե կարծեք, որ սխալ եմ, մտածեք՝ նման ծնողներ չեն լինում…
Ուրեմն ուրախ եմ ձեզ համար, նշանակում է, որ իմ բախտին չեք արժանացել, ու գիտեք՝ թե ինչպիսինն են լինում մեծատառով հայ-րիկն ու մայրիկը:
