Ես ձեռքս ու ոտքս կոտրել էի մինչև հայրս ամուսնացավ մորաքրոջս հետ, բայց նույնիսկ այդ դեպքում ինձ ստիպեցին զբաղվել հարսան իքի կազմակերպմամբ… Իսկ հետո հայտնվեց տատս ու մի «նվեր» տվեց, որից մորաքույրս սկսեց գոռալ։ Երբ 19 տարեկան էի, հայրս ասաց, որ մեր տուն է տեղափոխվելու Ամանդան՝ իմ հանգուցյալ մոր քույրը։ Սկզբում նա շատ բարի էր թվում՝ հոգ էր տանում, երբ հիվ անդ էի, հետաքրքրվում էր ուսումներովս։ Բայց հենց հայրս տնից դուրս էր գալիս, նրա ողջ «ջերմությունը» անհետանում էր։ Ինձ անվա նում էր «անպետք», ծաղրում էր մայրիկիս հիշատակը ու պահանջում, որ լուռ ծառայեմ իրեն՝ իր ամեն քմահաճույքի համար, նույնիսկ՝ իր մոտալուտ հարսանիքի հոգնեցուցիչ պատրաստությունների ընթացքում։
Մի ձյունոտ օր Ամանդան ինձ դուրս ուղարկեց տնից՝ ծանր փաթեթներ վերցնելու, այն դեպքում, երբ ես արդեն կոտրված ձեռք ու ոտք ունեի։ Սառույցի վրա սայթաքեցի, ուժեղ ընկա ու միայն հիվանդանոցում ուշքի եկա։ Ամանդայի առաջին խոսքերը՞ Ինձ «անճարակ» անվանելը ու հիշեցնելը, որ չմոռանամ կազմակերպել նրա հարսանիքի նախօրեի ընթրիքը։ Հայրս գրեթե նույնիսկ ինձ չնայեց․ նրան ավ ելի շատ անհանգստացնում էր իմ «անուշադրությունը», քան այն սարսափելի ցավը, որ զգում էի ամբողջ մարմնով։
Երբ արդեն հոգեպես լրիվ կոտրված էի, զանգեց տատս։ Ամեն ինչ պատմեցի՝ Ամանդայի դաժանությունը, ֆիզիկական ցավս ու լրիվ ուժասպառ լինելս։ Նա հանգիստ պատասխանեց․ «Արա այն, ինչ ասում են քեզ… առայժմ»։ Բայց հետո ավելացրեց մի բան, որ ինձ հույս տվեց՝ ասաց, որ կգա ու մի «խնջույք» կկազմակերպի, որը Ամանդան երբեք չի մոռանա։
Եվ ահա եկավ այդ օրը։ Ամանդան ու հայրս բացեցին հյուրասենյակի դուռը, որտեղ ամեն ինչ լի էր փուչիկներով, գիրիլանդներով ու նույնիսկ ծաղրածուներով․ սա էր տատիկիս «նվերը»։ Այդ ամբողջ խառնաշփոթի մեջ տատս սառնասրտորեն կանգնեց նրանց դեմ։ Նա հորս կանգնեցրեց պատի առաջ ու պահանջեց հստակ պատասխան՝ ում է հավատում՝ Ամանդայի՞ն, թե՞ սեփական աղջկան։ Լարված ությունն այնքան մեծ էր, որ կարծես օդում էր կախված։
Վերջապես հայրս նայեց ինձ ու ասաց այն խոսքերը, որոնց այդքան սպասում էի․ «Հարսանիք չի լինելու։ Ես քեզ եմ հավատում, Ռութ»։ Ամանդան կատաղությունից պայթեց ու գոռալով դուրս վազեց տնից։ Տատս պարզապես մեղմ ժպտաց։ Երկար տարիներից հետո առ աջին անգամ ես ինձ անվտանգ զգացի իմ իսկ տանը՝ իմանալով, որ վերջապես կա մեկը, ով իսկապես իմ կողմն է։
