Ես 39․5°C ջերմությամբ պառկած էի, երբ սկեսուրս սառը ջուր լցրեց վրաս ու ասաց, որ վեր կենամ ու հյուրերին դիմավորեմ․ Ես էլ ինձ չկորցրեցի՝ վեր կացա ու․․․

Ես 39․5°C ջերմությամբ պառկած էի, երբ սկեսուրս սառը ջուր լցրեց վրաս ու ասաց, որ վեր կենամ ու հյուրերին դիմավորեմ․ Ես էլ ինձ չկորցրեցի՝ վեր կացա ու․․․Մարմինս ցավում էր ամեն տեղից, կոկորդս՝ կարծես սանրով քերծած լինեին, գլուխս պայթում էր, իսկ ական ջներումս զռզռոց էր։

Ցանկացա գոնե մի քիչ փակել աչքերս, թաքնվել վերմակի տակ ու մի պահ մոռանալ այդ անհանդուրժելի ցավը։ Քունը թվում էր միակ փրկությունն էր։

Սկզբում տարօրինակ, ճնշող երազներ տեսա — կարծես կպչուն ցեխի միջով էի անցնում, իսկ ինչ-որ մեկը ձեռքս բռնած ինձ ավելի խո րն էր քաշում։Հանկարծ սառը ջրի հոսքը շպրտվեց դեմքիս։Ես հետ ցատկեցի, շշմած փորձեցի բացել աչքերս և գլխավերևում մի ստվեր տեսա։

— Դու դեռ քո՞ն ես,— հում, կշտամբող ձայնը գրեթե ականջիս մեջ հնչեց։

Սա սկեսուրս էր։Դիմախաղը քարացած էր, բերանը՝ բարակ սպիտակ գիծ, իսկ ձեռքերը՝ բռունցքված։Նա կանգնած էր վրաս, կարծես բռնեց ինձ ինչ–որ ամոթալի բանի մեջ։

— Վե՛ր կաց,— գրեթե բղավեց նա։— Հյուրերը մեկ ժամից կգան։ Ամեն ինչ պետք է փայլի։ Մաքրիր տունը, սեղան գցիր։ Մի պառկի այստեղ, ինչպես թափթփուկ։

Փորձեցի ինչ–որ բան ասել, բայց ուժ չունեի։

Մի կերպ նստեցի, սառը ջուրը սրբեցի երեսիցս, մարմինս ամբողջությամբ դողում էր։

— Մա՜մ, մոտս 39․5 է…— շշնջացի ես.— Ես նույնիսկ գլուխս բարձրացնել չեմ կարող։

Բայց նա պարզապես ձեռքով թափ տվեց։

— Հերի՛ք է։ Բոլորն էլ երբեմն հիվանդանում են։ Ես էլ եմ եղել վատ վիճակում, բայց ամեն ինչ արել եմ։ Մի՛ ամաչեցրու ինձ հյուրերի առաջ։

Այդ պահին ինչ–որ բան իմ մեջ կոտրվեց։Նրա խոսքերը ոչ միայն դաժան էին — դրանք սառն էին, անտարբեր, ճիշտ այնպես, ինչպես այն ջուրը, որը մի րոպե առաջ լցրեց վրաս։

Ու ես այն արեցի, ինչից հետո սկեսուրս հուսահատ ներողություն էր խնդրում… բայց ինձ այդ պահին արդեն չէր հետաքրքրում։ Դան դաղ, դժվարությամբ վեր կացա։Ոտքերս դողում էին, աշխարհը պտտվում էր աչքերիս առաջ։Բայց լուռ անցա նրա կողքով։Հեռախոսը դրված էր սեղանին։ Վերցրի ու հենց իր առաջ հավաքեցի 103։

— Ալո, շտապո՞ւնք։

Ինձ շատ վատ է… գրեթե 40 աստիճան ջերմություն, ուժասպառություն, կոկորդի ու գլխացավ… Այո, հասցեն սա է։Սկեսուրս սկսեց ծիծաղել։

— Ի՞նչ ես անում։ Մեկ ժամից հյուր ենք սպասում։

— Դուք հյուրեր ունեք։
Ես՝ ինֆեկցիա ու բարձր ջերմություն։Ու սա իմ բնակարանն է։

— Առաջին անգամ այդ խոսքերը ասացի հանգիստ, վստահ, առանց արդարանալու։

Մինչ ես պայուսակս էի հավաքում, նա արդեն խոհանոցում էր ու մրմնջում «խելագար հարսի» մասին։Բայց երբ քսան րոպե անց շտապօգնությունը եկավ, ես պատրաստ էի։Բժիշկը ջերմությունս չափեց, կոկորդս նայեց ու ասաց․

— Հոսպիտալ ենք գնում։ Սա լուրջ է։

Վերցրի վերարկուս ու դռան մոտ կանգ առա։

— Եթե ես վերադառնամ, դու ու քո հյուրերը այստեղ գալու իրավունք չունեք։

Դու էլ՝ առանց իմ թույլտվության, այստեղ մտնելու իրավունք չունես։

Երբե՛ք։

Նա բացեց բերանը, ուզում էր ինչ–որ բան ասել, բայց ես պարզապես փակեցի դուռը։