Երբ դեռ 19 տարեկան հասակում էի, վարձով բնակվում էի մի տատիկի բնակարանում․ Նրան շատ էի սիրում, բայց մի օր․․․

Երբ դեռ 19 տարեկան հասակում էի, վարձով բնա կվում էի մի տատիկի բնակար անում․ Նրան շատ էի սիրում, բայց մի օր․․․Այնպես
ստացվեց, որ 19 տարեկանում սկսեցի վարձով ապրել․ մի միա յնակ կնոջ տանը սենյակ վարձեցի։ Տանտիրո ւհու հետ շատ ջերմ հա-
րաբերությունների մեջ էինք, և արդեն 2 ամիս անց մենք սկսե ցինք բարեկամների պես ապրել։

3 տարվա ընթացքում այդ կինն այդպես էլ չավելացրեց տան վարձը՝ չնայած նրան, որ ամբողջ քաղաքում այդքան ցածր գնով սենյակ
գտնել հնարավոր չէր։ Տանտիր ուհու հետ ընդհանուր կենցաղ ունեինք, միասին մաք րում էինք տունը, պատրա ստում, ես խնամում
էի նրան, երբ հիվանդ էր, նա էլ՝ ինձ էր խնամում։Երբ ծանոթացա ապագա ամուսնուս հետ, տիկին Գայանեն և ուրախ էր, և տխուր։
Նա չէր ուզում, որ հեռանամ իր տնից։

Լացում էր, խնդրում, որ իր հետ ապրենք։ Մենք նույն շենքում բնակարան վարձեցինք, որ կարող անանք հաճախ հանդիպենք։ 2 տա-
րի անց ծնվեցին մեր զույգ բալ իկները, տիկին Գայանեն ինձ շատ էր օգնում, երե խան երիս պաշտում էր, նրանց հարազատ թոռնիկ
էր համարում։Նա ինձ շատ բան սովորեցրեց, օգնեց․․․

Ես ու ամուսինս էլ տիկին Գայանեի ծննդյան օրը նվեր արեցինք նրան․ 2 շաբաթով ուղարկեցինք հանգստյան տուն, իսկ այդ ընթաց-
քում նորոգեցինք նրա խոհանոցը։Խոսքերով հնարավոր չէ նկարագրել, թե նա որքան երջանիկ էր․․․Ամուսինս մանկատանն է մեծա-
ցել, իսկ ես երբեք տատիկ չեմ ունեցել։ Տիկին Գայանեի հետ մենք իսկական ընտանիք էինք դարձել։

12 տարի ապրեցինք կողք կողքի։ Նա մшհ ացավ 86 տարեկանում։ Հետո իմա ցանք, որ նա մեզ է կտակել իր բնա կարանը։ Երևի ես
պիտի գտնեի նրա միակ հարազատին՝ քրոջ թոռանը, բայց չեմ ուզում։ Մեզ նույնպես պետք է տունը, չէ որ վարձով ենք ապրում։ Բա-
ցի այդ, այս տարիների ընթացքում տիկին Գայանեի մասին ոչ ոք չհիշեց, այդ աղջիկը նրան ընդամենը 3 անգամ է այցելել, հիմա ին-
չու պիտի տունը տամ նրան․․․

Մենք և արժանի ենք դրան, բայց միևնույն ժամանակ ամաչում եմ։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS