Երբ մայրս առաջին անգամ տեսավ փեսացուիս, ուղղակի կորցրեց գիտակցությունը․․․Պարզվեց նա իր առաջին սիրո ճիշտ կնկնօրինակն էր

Երբ մայրս առաջին անգամ տեսավ փեսացուիս, ուղղակի կորցրեց գիտակցությունը․․․Պարզվեց նա իր առաջին սիրո ճիշտ կնկնօրի-
նակն էր։ Բոլորի համար շատ կարևորէ այն օրը, երբ դո ւստրը ծնողներին է ներկա յացնում է իր ընտրյալին: Բայց մեր հերոսո ւհու
պատ-մության մեջ իրավիճակն այնքան էլ սովորական չէր: Ամբողջ օրը Վալենտինան տեղը չէր գտնում:

Թվում էր՝ արձակուրդային օր է,պետք է պառկել, հանգստանալ:Իսկ միթե՞ Հնարավոր էր:Նրա միակ դուստրը՝ Նատալին, այսօր խոս-
տացել է գալ ոչ սովորական հյուրի հետ: Վերջերս Վալենտինան հասկացավ, որ դուստրն ընկեր ունի: Իսկ ո՞ր մայրը չի ցանկանում ի-
մանալ իր դստեր գաղտնիքները: Եվ ահա մեր հերոսուհին սկսեց հարցաքննել Նատալիինն՝ ի՞նչն ինչպե՞ս է:Դե՛, վերջիվերջո աղջիկը
տեղի տվեց:

-Այո՛, կա մի տղա: Նրա անունը Սերգեյ է: Լավ, գեղեցիկ, աշխատասեր, խելացի: Եվ կարծես թե նրանց մոտ ամեն ինչ իրական է:

Դե՛, եթե իրական է, ուրեմն այդպիսի պատմությունները պետք է գեղեցիկ ավարտ ունենան` ամուսնության առաջարկով: Եվ ահա մի
օր Սերգեյը Նատալիին ամուսնության առաջարկ արեց:Եվ քանի որ աղջիկն արդեն ծանոթ էր նրա ծնողների հետ,ժամանակն էր փե-
սացուին ծանոթացնել հարսնացուի մորը: Նա մենակ էր մեծացրել Նատալիին: Աղջկա հայրը վաղուց էր լքել ընտանիքը: Նրա մասին
արդեն մոռացել էին:Դե լա՜վ, ին՞չ ենք անընդհատ անցյալից խոսում: Եկեք ներկայից խոսենք:

Վերջապես հյուրերը եկան: Վալենտինան իրեն կորցրեց: Կինը վազեց միջանցք՝ դստերը և նրա փեսացուին դիմավորելու: Նայեց նը-
րան՝ երջանիկին, հայացքը թեքեց կողքին կանգնած բարձրահասակ տղային և գունատվեց: Իսկ հետո հանկարծ ուշագնաց եղավ:
Խելքի եկավ այտերի թեթև հարվածներից:Բացեց աչքերը՝ կողքին՝ վախեցած դուստրը և նրա ընկերը:Նրանք ոչինչ չէին հասկանում:

-Մայրի՛կ, արի շտապ օգնություն կանչեմ: Ի՞նչ պատահեց քեզ, — հարցրեց Նատալին:

-Ո՛չ, ո՛չ, ոչ մի տեղ մի՛ զանգեք: Ես շուտով լավ կզգամ ինձ,- պատասխանեց տանտիրուհին՝ վեր կենալով հյուրի օգնությամբ:

Եվ ահա մայրը ջուր խմեց, շունչը տեղը բերեց, հանգստացավ: Ժամանակն է լրջորեն խոսել:Աղջիկը կասկածում էր, որ մայրը վատա-
ցել է իր փեսացուին տեսնելուն պես: Բայց նա անթերի էր` գեղեցիկ, ընկերական, ոչ ամբարտավան: Այդ դեպքում ինչի՞ հետևանք էր
նման արձագանքը: Դե՛, մայրը ստիպված էր պատմել ամեն ինչ ամենասկզբից:Դա այն իմաստով, որ կնոջ պատմությունը սկսվեց նը-
րանից… երիտասարդությունից:Եվ որպեսզի ամեն ինչ բոլորի համար պարզ լինի,Վալենտինան բացեց պահարանը և հանեց հին լու-
սանկարների ալբոմը:

Թերթելով այն՝ վերջապես ցույց տվեց դրանցից մեկը:Նայելով նրան՝ Նատալիի ու Սերգեյի բերանները զարմանքից բաց մնացին: Լու-
սանկարում դեռ երիտասարդ Վալենտինային գրկել էր։ Սերգեյը, նրա դստեր փեսացուն:«Ինչպե՞ս կարող է դա լինել»,- հոգոց հանեց
աղջիկը: Եվ մայրը պատմեց, թե ինչպես դա կարող է լինել: Տղան, ով գրկել էր երիտասարդ Վալյային, Ռոմանն էր: Եվ նա հենց Վա-
լենտինայի առաջին սերն էր: Դա տեղի է ունեցել շատ վաղուց՝ ավելի քան քսան տարի առաջ: Այն ժամանակ նա ուսանողուհի էր:
Ինքը նույնպես:

Նրանք հանդիպեցին և… հոգին սլացավ դրախտ: Սիրում էին միմյանց խենթանալու աստիճան: Նրանք ծրագրել էին ամուսնանալ:
Իսկ ավարտելուց անմիջապես հետո նրանք հիմարաբար վիճեցին և բաժանվեցին: Նրանք ուշքի կգային, կհաշտվեին: Բայց Ռոմանն
աշխատանք ստացավ և ծանր հույզերով մեկնեց հեռու՝ երկու հազար կիլոմետր՝ շինարարություն անելու համար: Իսկ Վալյան բար-
կությունից ամուսնացավ մեկ ուրիշի հետ:

-Ասա՛ ինձ, Սերգե՛յ, քո հայրանունը Ռոմանովիչ է, չէ՞,- իր պատմությունն ավարտեց Վալենտինան՝ հյուրին ուղղված հարցով: Սերգեյը
միայն զարմացավ.

-Դուք պարզապես շատ նման եք նրան,- ժպտաց Վալենտինան.- ինչպես ջրի երկու կաթիլ: Պարզապես ինձ համար անսպասելի էր,
ինչի պատճառով ես գլխապտույտ ունեցա: Մեր հերոսուհու կյանքն ամուսնու հետ չստացվեց: Նույնիսկ անտեսելով դստեր ծնունդը՝
նրանք բաժանվեցին: Չնայած ուրիշներից վատ չեն ապրել: Բայց երևի տղամարդը հասկացել է, որ կինն իրեն չի սիրում:

Կամ սիրում է, բայց մեկ ուրիշին: Վալենտինան չի զղջացել ամուսնալուծություն համար: Դստերը միայնակ է ոտքի կանգնեցրել: Բայց
այդպես էլ չի ամուսնացել:Միշտ իր առաջին սերն է հիշել:Եվ այդ սերն այնքան անսպասելի էր,որ տարիներ անց ինքն իրեն հիշեցրեց:

-Իսկ ինչպե՞ս է հայրդ,- համարձակվելով՝ հանկարծ Վալենտինան հարցրեց Սերգեյին, երբ նրանք բոլորը մի փոքր հանդարտվել և ո-
րոշել էին ճաշել:

-Իսկ Դուք հիմա ինքներդ նրան հարցրեք,- պատասխանեց տղան անմեղ ժպիտով:

-Ես զանգահարել եմ նրան և պատմել Ձեր մասին: Նա արդեն շտապում է այստեղ:

-Նա գալիս է այստե՞ղ,- չգիտես ինչո՞ւ, վախեցավ մեր հերոսուհին :

Եվ այդ պահին հնչեց դռան զանգը: «Երևում է՝ նա արդեն ժամանել է …»,- ուսերը թոթվեց Սերգեյը: Եվ Նատալին, նայելով բազկա-
թոռին ընկղմված մորը, գնաց բացելու դուռը:Դատելով ամեն ինչից՝ կյանքն այս տանը շատ շուտով կտրուկ կփոխվի…

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS