Երեք տարեկան որդիս աղաչում էր ինձ, որ իրեն դայակի մոտ չթողնեմ, ինչը ինձ մոտ կասկածներ առաջացրեց. Ես որոշեցի տեսախցիկ տեղադրել, և ձայնագրության մեջ տեսածս ցնցեց ինձ…
Ես միշտ իմ երեք տարեկան որդուն թողնում էի դայակի մոտ, և, ճիշտն ասած, ես լիովին վստահում էի այս կնոջը։ Նա մոտ տասը տար ով մեծ էր ինձանից, մեղմ խոսում էր, ժպտում, տնային թխվածքաբլիթներ էր բերում և միշտ բարի ու հոգատար էր թվում, գրեթե երկրորդ տատիկ էր իմ երեխայի համար։ Այս ընթացքում նա երբեք կասկածներ չի հարուցել իմ մեջ. որդիս նրան ճանաչում էր առաջին օրվանից, և ամեն ինչ հանգիստ էր թվում։
Բայց մի առավոտ, երբ ես պատրաստվում էի աշխատանքի, իսկ դայակը դեռ չէր եկել, որդիս հանկարծ գրկեց ինձ պարանոցից և պայթ եց լաց լինելուց։ Նա դողում էր, կարծես ինչ-որ բանից վախենալով, և լացի միջից կրկնում էր.
«Մայրիկ, մի՛ թող ինձ նրա հետ, ես միայն քեզ հետ եմ ուզում լինել…»
Ես փորձեցի հանգստացնել նրան՝ ասելով, որ մայրիկը պետք է գնա աշխատանքի, որ հակառակ դեպքում մենք խաղալիքների և քաղ ցրավենիքի համար գումար չենք ունենա։ Նա չլսեց։ Նա կառչեց ինձ, կարծես խնդիր զգաց, և անընդհատ կրկնում էր, որ չի ուզում մնալ դայակի հետ։ Նրա լացը պարզապես զայրացած չէր, դրանք լի էին հուսահատությամբ։
Երբ դայակը վերջապես եկավ, ես նրան պատմեցի որդուս վարքագծի մասին, բայց նա պարզապես հոգնած ձեռքով արեց ինձ.
«Երեկ ես պարզապես թույլ չտվեցի, որ նա շոկոլադ ուտի կամ մուլտֆիլմեր դիտի, այնպես որ հիմա նա դժգոհում է և քմահաճ է։ Ամեն ինչ կարգին է»։
Բառերը լիովին տրամաբանական էին հնչում, բայց ես դեռ ծանրություն ունեի կրծքիս մեջ, կարծես ինչ-որ բան այն չէր։ Նրա հանգստ ությունը ինձ թվում էր պարտադրված, նրա աչքերը ինչ-որ կերպ տարօրինակ, խուսափողական։
Ես նրան ոչ մի բառ չասացի, բայց խորքումս արդեն գիտեի՝ այսօր ամեն ինչ կստուգեի։Մինչև հեռանալը, պահարանից հանեցի մանկա կան մոնիտորը և աննկատ դրեցի այն մանկական սենյակում՝ խաղալիքների մեջ։ Դրանից հետո, ինչպես միշտ, համբուրեցի որդուս, ժպտացի և գնացի աշխատանքի։
Աշխատանքում որոշեցի ստուգել, թե ինչ է կատարվում տանը։ Սկզբում ձայնագրությունը սովորական էր. լսվում էին լուռ քայլերի ձայն եր, դայակի՝ երեխայի հետ խոսելը, հեռուստացույցի ձայնը։ Ամեն ինչ թվում էր լիովին նորմալ։ Բայց մի քանի ժամ անց լսեցի ճիչ։
«Ո՛չ, ո՛չ, չեմ ուզում… Մայրի՛կ… վախենում եմ»,- գոռաց որդիս։
Սրտներս խորտակվեցին։ Ես բռնեցի հեռախոսը՝ չկարողանալով հավատալ ականջներիս։
Եվ այդ ժամանակ տեսա ինչ-որ սարսափելի բան ձայնագրության մեջЖ Ձայնագրության մեջ լսեցի ծանր տղամարդու քայլերի ձայներ և անծանոթ ձայն։ Ես սառեցի։ Մի վայրկյան անց լսեցի ծիծաղ՝ մեծահասակ, անքաղաքավարի, որը չէր պատկանում ո՛չ որդուս, ո՛չ էլ դայակին։
Բացեցի անվտանգության տեսախցիկը և տեսա մի տղամարդու, որին երբեք չէի տեսել։ Նա նստած էր իմ հյուրասենյակում և սուրճ էր խմում իմ բաժակից։Հետագայում իմացա, որ նա դայակիս սիրեկանն է։ Նա նրան բերում էր իմ տուն, երբ ես աշխատանքի էի, և որպե սզի որդուս չխանգարի նրանց ճանապարհին, փակում էր նրան լոգարանում։
Նա այնտեղ մենակ նստում էր, մթության մեջ, ցրտի մեջ, ժամերով լաց լինելով և ինձ կանչելով։ Ես անմիջապես հեռացա՝ դողալով սարս ափից և զայրույթից։ Ճանապարհին զանգահարեցի ոստիկանություն։ Երբ մտա բնակարան, դայակը կանգնած էր վառարանի մոտ, կարծես ոչինչ չէր պատահել, իսկ երեխաս նստած էր հատակին՝ գրկած արջուկ։
Նա նույնիսկ չնայեց, երբ ներս մտա, նա պարզապես շշնջաց.
«Մայրիկ, ես կարծում էի, որ դու չես գալու…»
Ես այդ օրը կհիշեմ ամբողջ կյանքում։ Այդ ժամանակվանից ի վեր ես երբեք իմ երեխային ոչ մեկին չեմ վստահել։
