Երիտասարդը փեսան լքեց հարսնացուին հանուն մեծահարուստ ու բարձր դիրքի տեր կնոջ, իսկ ահա տարիներ անց աղջիկը շնոր-հակալ եղավ նրանից իրեն լքելու համար․․․

Երիտասարդը փեսան լքեց հարսնացուին հանուն մեծահարուստ ու բարձր դիրքի տեր կնոջ, իսկ ահա տարիներ անց աղջիկը շնոր-
հակալ եղավ նրանից իրեն լքելու համար․․․Վերան պտտվում էր հայելու առջև։ Իրականում նա ասես նման լիներ փոքրիկ, քնքուշ
<<կատվի>> , փափուկ մազերով, փոքրիկ քթով և շագանակագույն աչքերով, նա փայլում էր և մի փոքր էլ նյարդայնանում։ Բայց դա
այնքան էլ տարօրինակ չէր, քանի որ նրա կյանքում` 3 շաբաթ անց պիտի տեղի ունենար ամենակարևոր իրադարձությունը` նրա
հարսանիքը, որին սպասել էր չորս տարի:

Կոստյայի հետ ծանոթացել էին համալսարանում, նա ինքն էլ չհասկացավ, թե ինչպես ամեն ինչ այդքան արագ ստացվեց։Կոստյան
ընկերության <<հոգին էր>> և ուսանողական տարիներին ամենահայտնի երիտասարդը: Աղջիկները նայում էին նրա աչքերի մեջ,
կանգ առանում և ասես լուռ մահանում ՝ հանձնվելով երազների ուժին։ Իսկ տղան ընտրեց Վերային` անտեսանելի, շագանակագույն
աչքերով և զվարճալի բալետային կոշիկներով, որոնց շուրջը գտնվող բոլոր իրերը ասես հանգստանում էին:

Եվ ահա այս աղջիկը` Վերան պետք է դառնար, բոլորի կողմից հայտնի այս տղայի կինը։Ճիշտ է, մի փոքր նեղվում էր, որ Կոստյան
վերջերս դարձել մտահոգ և անուշադիր, բայց դա նույնպես բացատրելի էր` քանի որ նա իր կուրսի խելացի ուսանողներից մեկն էր և
դիպլոմայինի թեման շատ բարդ էր:<<Լավ է, որ պրոֆեսոր Ջուլիա Վլադիմիրովնայի հետ Կոստյան հանդիպման գնաց, նրան կառնի
իր թևի տակ>>, ֊ մտածում էր Վերան։

Նա այնքան երջանիկ էր, որ չնկատեց, թե ինչպես են ամպերը դանդ աղորեն հավաք վում նրա փափ ուկ, կարմիր մազերի վերևում:
Կոստյան ավելի ու ավելի շատ էր հրաժարվում իր հետ հանդիպումից՝ պատճառաբ անելով իր զբա ղվածությունը և աշխատանքն
արագորեն ավարտելու ցանկությունը:Իգրը` իր հին դպրոցական ընկերը, որի հետ նա կիսում էր իր բոլոր գաղտնիքներով, Վերային
տարօրինակ էր նայում, բայց լռում էր` ասես վախենալով որ կբացահայտի ուրիշի գաղտնիքը: Իսկ Վերան ուրախությամբ և նրբորեն
շոյում էր համեստ հարսանեկան զգեստը, որը կախված էր իր զգեստապահարանի դռան վրայից:

֊ Կոստյա մի գուցե այսօր գնանք կինոթատրոն,֊ հարցրեց Վերան մեծ հույսով` նրա աչքերի մեջ նայելով։

Երազանքի մեկնաբանություն. Հարսանիք …

֊ Չէ Վեր, չեմ կարող,Ջուլիան ինձ »,-Կոստյան մի պահ վարանեց,բայց արագ շարունակեց.« Դե, Ջուլիա Վլադիմիրովնան սպասում է,
շատ կարևոր դաս ունեմ և ինքս չեմ կարող գլուխ հանել: Դու գնա, ես քեզ կզանգեմ>>:

Վերան այնքան սիրահարված էր, որ ոչինչ չհասկացավ և հանգիստ գնաց իր գործերով։ Կոստյան դուրս եկավ համալսարանից և նը-
կատեց Ջուլիա Վլադիմիրովնայի թանկարժեք մեքենան, որը միշտ սպասում էր նրան` մուտքից ոչ հեռու: Կոստյան ծիծաղեց և ինք-
նավստահորեն ուղղվեց դեպի իր մեքենան:

Հավանաբար պետք է ասեմ Վերային, — գլուխը թափ տալով մտածեց, բայց հետո հրաժարվեց այդ մտքից և համարեց այն` դատարկ
և անտեղի: Ի՞նչ տարբերություն, հետո կիմանա ամեն ինչ, թող հիմա շոկոլադի մեջ ապրի։ Ջուլիայի հետ ամեն ինչ պատահմամբ սկ-
սվեց:Նրան հրավիրեց իր տուն, իսկ Կոստյան ուրախությամբ համաձայնվեց: Նա ցնցվում էր գեղեցիկ և տարիքով ուսուցչուհիների
ուշադրությունից: Կոստյան գեղեցիկ տղա էր, Պրոֆեսորն էլ իր գոհու նակությունը հայտնում էր թանկար ժեք նվերների տեսքով, և
նույնիսկ խոստացել էր ավարտելուց անմիջապես հետո տղային Թաիլանդ տանել:

Կոստյան իսկույն համաձայնել էր մեկնել և իր երազանքի համար պատրաստ էր ամեն ինչի: Բայց ամենից տհաճն այն էր, որ Կոստ-
յան, իր հիմար քայլերի հետ մեկտեղ , պատրաստվում էր ամուսնանալ, իսկ այդ ժամանակ նրա բոլոր երազանքները կտոր-կտոր օդ
կթռչեին, թանկ նվերներ այլևս չէր ստանա, իսկ Թաիլանդն էլ երազում կտեսներ։

<<Վեր>>, — երեկոյան նա զանգահարեց աղջկան՝ նստած Ջուլիայի շքեղ թախտին, նայելով այն թանկարժեք ձեռքի ժամացույցին,
որը Պրոֆեսորն էր նվիրել իրեն:

<< Մի նեղվիր,բայց հարսանիք չի լինի:Դու և ես ապագա չունենք,քո ցանկությունները պարզ են և անհետաքրքիր,ես ունեմ երազան-
քներ` ուզում եմ հայտնի գիտնական դառնալ, իսկ դու չես կարող ինձ օգնել այդ հարցում>>:

Ինչու են տղամարդիկ նախընտրում …Իր ասելիքն ասաց և անջատեց հեռախոսը, և նորից սկսեց շոյեԼ նոր ժամացույցը: Ջուլիա Նի-
կոլաևնան ժպտաց և նայեց նրան` տարօրինակ ու մտածկոտ։Անցավ 10 տարի. Մի անգամ մեծ և հարմարավետ տան` գեղեցիկ փո-
րագրված դռան զանգը տվեցին: Սուրհանդակն էր, ձեռքին թագավորական վարդերի հսկայական փունջ և ադամանդի ականջօղե-
րով փոքրիկ կարմիր տուփ: Դռան հետևից ձայն, աղաղակ, ծիծաղ, երեխաների ճիչ էր լսվում։ Հետո բաց դռան նախաշեմին հայտն-
վեց տպավորիչ մի տղամարդ։

<<Իգր, ո՞վ է>> — տնից լսվեց ուրախ կնոջ ձայն, որը կարծես ծանեթ էր սուրհանդակին։ Տղամարդը ժպտաց և կանչեց.

<<Եկեք֊եկեք, տիկին պրոֆեսոր, մենք Ձեզ ուզում ենք շնորհավորել>>։

Եվ այսպես էլ հանդիպեցին` երջանիկ կարմրավուն Վերան և սուրհանդակ Կոստիկը, ում կարիքը նա այլևս չուներ։ Ավելին նա շնոր-
հակալ էր Կոստիային այն ժամանակ իրեն լքելու համար։ Չէ որ դրա շնորհիվ աղջիկը սկսեց ճանաչել մարդկանց։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS