Երկար տարիներ աշխատել եմ արտասահմանում, և երբ վերադարձա այն տունը, որը տվել էի դստերս, տեսա, թե ինչպես է նա հատա կը լվանում աղախնի համազգեստով. Այն, ինչ ես արեցի փեսայիս ընտանիքին դաս տալու համար, ցնցեց բոլորին․․․Ես գրեթե տասնհ ինգ տարի ապրել եմ արտասահմանում: Աշխատել եմ որպես հաշվապահ մի գրասենյակում, խնայելով ամեն մի կոպեկը և ապրելով մեկ մտքով՝ ապահովել դստերս ապագան:
Նա ընտանիք ուներ իր հայրենի քաղաքում՝ ամուսին և երեխաներ: Ես նրանց համար մեծ տուն գնեցի, ամեն ինչ գրանցեցի դստերս ան ունով և վստահ էի, որ նա այնտեղ խաղաղ և երջանիկ է ապրում:Այս բոլոր տարիներին մենք հեռախոսով խոսում էինք, բայց զրույցնե րը միշտ կարճ էին: Դուստրս ասում էր, որ ամեն ինչ լավ է, որ հոգնած է, որ շատ անելիքներ ունի: Ես դա վերագրում էի առօրյա կյան քին, երեխաներին և կյանքին: Ես կարոտում էի նրան և երազում էի այն օրվա մասին, երբ տուն կվերադառնամ:
Երբ վերջապես վերադարձա, որոշեցի ոչ մեկին չպատմել: Ուզում էի նրան անակնկալ մատուցել: Ես պատկերացրի, թե ինչպես եմ դու ռը բացում բանալիովս և ասում. «Զարմանք։ Ես տանն եմ»։ Բայց ինձ անակնկալ էր սպասում։Ես դանդաղ բացեցի ինքս ինձ համար գնված տան դուռը։ Եվ սառեցի։
Ընդարձակ հյուրասենյակում աղջիկս ծնկի իջած մաքրում էր հատակները։ Նա կապույտ աղախնի համազգեստ էր հագել, որի վրա կեղ տոտ գոգնոց էր՝ «Այս տան աղախինը» գրությամբ։ Նրա ձեռքերը դողում էին։ Ես անմիջապես նկատեցի կապտուկներ նրա դաստակն երի վրա՝ այնպիսին, ինչպիսին լինում է, երբ մեկը չափազանց ուժեղ է բռնում։ Նա հոգնած, ծերացած տեսք ուներ, կարծես կյանքը քա մած լիներ նրանից։ Նա անմիջապես չնկատեց ինձ։
«Մայրի՛կ», — հանգիստ ասաց նա՝ վեր նայելով։
Նա վազեց ինձ մոտ, գրկեց ինձ և սկսեց շտապ շշնջալ, որ ամեն ինչ լավ է, որ ես պարզապես սխալ էի հասկացել, որ հյուրեր ունեն։ Բայ ց ճշմարտությունը շատ արագ բացահայտվեց։Նրա սկեսրայրը, սկեսուրը և նրանց կրտսեր դուստրը ապրում էին տանը։ Նրանք տեղա փոխվեցին «ժամանակավորապես», բայց արագ դարձան տերեր։ Ամուսինս լիովին նրանց կողմից էր։
Դուստրս եփում էր, մաքրում, լվացք անում, բոլորից առաջ էր արթնանում և բոլորից հետո էր քնում։ Նրանց համար նա տան տիրուհին չէր, այլ ծառան։ Իմ տունը։ Տունը, որը ես գնել էի նրա երջանկության համար։ Ես լուռ լսում էի։ Եվ հետո արեցի մի բան, որը բոլորին ապ շեցրեց
Նույն գիշերը՝ Նոր տարվա նախօրեին, ես բոլորին դուրս շպրտեցի։ Առանց գոռալու։ Առանց հիստերիայի։ Ես պարզապես տաքսի կանչ եցի և ասացի, որ տասը րոպե ունեն հեռանալու համար։ Ամեն ինչ անցավ։ Տունը իմն էր։ Փաստաթղթերը իմն էին։
Նրանք Նոր տարին նշեցին մի քանի հարազատների հետ։ Եվ ես և դուստրս միասին էինք։ Շատ տարիներ անց առաջին անգամ նա անկեղծորեն ժպտաց։
Բայց ամեն ինչ դրանով չավարտվեց։ Մենք գնացինք ոստիկանություն։ Մենք պատմեցինք նրանց ամեն ինչ՝ ծեծը, հարկադրանքը, հոգե բանական ճնշումը։ Կային հետաքննություններ, հարցաքննություններ և հայտարարություններ։ Նրա ամուսինը անհետացավ նրա կյ անքից նույնքան արագ, որքան մտել էր։
Հիմա իմ դուստրը կրկին իր սեփական տան տիրուհին է։ Եվ ես նրա կողքին եմ։ Եվ եթե որևէ մեկը կարծում է, որ կարող է կործանել ուր իշի կյանքը՝ թաքնվելով ընտանիքի ետևում, խորապես սխալվում է։
