Ընտանիքս տոնական օրով ինձ մենակ թողեց մինչև այն պահը, երբ 2 անծանոթ թակեցին դուռս․Այդ օրվանից կյանքս լրիվ տակնուվրա եղավ․․․
Իմ ընտանիքը տոնական օրը ինձ լրիվ մենակ թողեց — մինչև այն պահը, երբ դռան թակոցը ամբողջովին տակնուվրա արեց գիշերը։
78-ամյա Արթուր Պատերսոնը պարզապես ուզում էր վերադարձնել այն տոնական ջերմությունը, որը տարիներ առաջ կիսում էր իր արդեն մահացած կնոջ՝ Մարգարեթի հետ։ Ամբողջ առավոտը նա անցկացրեց խնամքով պատրաստելով նրա ամենահայտնի բաղադրատոմսերը․ մաքրում էր կարտոֆիլը, հաց էր թխում և միաժամանակ զանգահարում էր իր երեխաներին ու թոռներին՝ նրանց հրավիրելու։ Բայց օրվա ընթացքում տոնական տրամադրությունը կամաց-կամաց մարեց։ Ամեն նոր զանգն ու հաղորդագրությունը բերում էր հերթական պատճառաբանությունը․ դուստրը՝ Սառան, զբաղված էր աշխատանքով, որդու՝ Մայքլի երեխաները «լիովին հոգնած» էին, թոռներն էլ դպրոցական ծրագրեր ունեին… Վերջում Արթուրը կանգնած էր ութ հոգու համար սեղան գցած տան մեջ՝ լի դատարկ աթոռներով ու սառած ուտելիքով։
Հանկարծ լռությունը կտրեց դռան ուժեղ, անհանգստացնող թակոցը։ Արթուրի զարմանքին՝ դռան առաջ ոստիկաններ էին, որոնք եկել էին նրան ձերբակալելու՝ Վիսկոնսին նահանգում 1992 թվականին կատարված մի ծանր հանցագործության համար։ Չնայած նրա բողոքներին, որ այդ ժամանակ ինքը Օհայոյի ավագ դպրոցում անգլերենի ուսուցիչ էր և երբեք Վիսկոնսինում չի եղել, նրան ձեռնաշղթաներ հագցրին ու տարան։ Նվաստացումն ավելի ծանրացավ, երբ հարևան Լինդան տեսավ այդ ամենը․ Արթուրը նույնիսկ ավելի էր ամաչում փողոցից երևացող դատարկ սեղանից, քան այդ կեղծ մեղադրանքից։
Մինչ Արթուրը նստած էր խցում և պատասխան տալիս միևնույն հարցերին՝ կապված մի ավիաչվերթի ուղևորների ցուցակի հետ, որտեղ ինքը երբեք չի եղել, դրսում տեղի ունեցավ մի փոքր, բայց իսկական հրաշք։ Հարևանները՝ Լինդայի որդի Դանիելի գլխավորությամբ, գնացին ոստիկանություն, որպեսզի վկայեն նրա ազնվության մասին։ Հովիվ Ուիլյամսը, տիկին Քիմը և երկաթեղենի խանութի Թոմը միասին կանգնեցին նրա կողքին՝ պաշտպանելով մի մարդու, որի կյանքը տարիների ընթացքում խաչվել էր իրենց կյանքի հետ փոքր-փոքր բարության արարքների շնորհիվ։ Այդ աջակցությունը ստիպեց ոստիկաններին ընդունել, որ սխալ են թույլ տվել, և Արթուրը ազատ արձակվեց հենց այն պահին, երբ նրա հարազատ ընտանիքը՝ անհանգստացած ձերբակալության լուրից, վերջապես հասավ ոստիկանություն։
Սակայն ավտոկայանատեղիում հանդիպումը ընդհանրապես նման չէր այն ջերմ տոնական ընթրիքին, որը Արթուրը պատկերացնում էր։ Փոխանակ հանգստանալու՝ նրա երեխաները՝ Սառան ու Մայքլը, անմիջապես սկսեցին մեղադրել նրան, թե իբր նա հատուկ է կազմակերպել այդ «կատակային» ձերբակալությունը, որպեսզի ստիպի իրենց գալ։ Իր հարազատների այդ ցինիզմը՝ որ նրանց համար ավելի հավատալի էր, թե հայրը հանցագործություն է հորինել, քան այն, որ պարզապես պետք էր նրան առաջնահերթ համարել, ամբողջովին կոտրեց Արթուրի հույսը հաշտության մասին։ Նա հասկացավ, որ իր երեխաները կուրացած են իրենց մեղքի զգացումից և մնաց անդրդվելի․ եթե նրանք պետք է միայն ոստիկանության միջամտությամբ հավաքվեն, ինքը նրանց կողքին լինել չի ուզում։
Արթուրը որոշեց հեռանալ ավտոկայանատեղիից հարևանների հետ և վերադառնալ տուն, որտեղ ուտելիքը գուցե սառել էր, բայց մթնոլորտը վերջապես կենդանի էր։ Լինդան, Դանիելը և համայնքի մյուս մարդիկ, որոնք պայքարել էին նրա ազատության համար, նստեցին սեղանի շուրջ ու զբաղեցրին բոլոր այն աթոռները, որոնք նա այդ առավոտ պատրաստել էր։ Ծիծաղելով և կիսելով այն ուտելիքը, որի վրա նա այդքան աշխատել էր, Արթուրը հասկացավ, որ թեև իր հարազատ ընտանիքը քանդված է, տարիների ընթացքում լավ հարևանությունն աննկատ ստեղծել էր իր համար «ընտրովի ընտանիք»։ Գիշերը ավարտվեց ոչ թե անցած տոների հիշողություններով, այլ կենդանի, անկատար, բայց հավատարիմ մարդկանց ներկայությամբ՝ նրանց, ովքեր նրա կողքին էին հենց այն պահին, երբ դա ամենից շատ էր պետք։
