Ընտանիքս քանդվում է, իսկ երեխաս դեռ նոր 6 ամսական է․․․Մի խորհուրդ տվեք, ինչպես պահպանեմ ընտանիքս

Ընտանիքս քանդվում է, իսկ երեխաս դեռ նոր 6 ամսական է․․․Մի խորհուրդ տվեք, ինչպես պահպանեմ ընտանիքս

Ամուսնուս հետ մեր կյանքը, որքան էլ տխուր հնչի,երեխայի ծնվելուց հետո սկսեց վատթարանալ: Ես շատ եմ հոգնում, երեխան քմա-
հաճ է, իսկ ամուսինս սկսել է ազատ ժամանակն անցկացնել ավելի շատ համակարգչային խաղերի կամ երեկույթների վրա: Ինձ զայ-
րացնում է նրա անտարբերությունը իմ և երեխայի հանդեպ, օգնության փոխարեն նախատինք եմ ստանում: Ամուսինս 15 րոպեից
ավել չի մնում երեխայի մոտ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ես խնդրում եմ նստել որդուս հետ, որպեսզի ցնցուղ ընդունեմ կամ ինչ-որ
պատրաստեմ, նա միշտ ասում է. «Միայն թե արագ»:

Երբ գալիս է քնելու ժամանակը, ես ինքս եմ ճոճում երեխային, և նույնիսկ եթե նա բղավում է, ամուսինս չի շտապում օգնել ինձ, այլ
հանգիստ շարունակում է համակարգչով խաղալ իր խաղերը: Նա դա բացատրում է այսպես. «Ես աշխատում եմ և հոգնում, իսկ դու
ամբ ողջ օրը տանն ես»:Այս ամենը զայրույթ ու վրդով մունք է կուտակում, ես զայր ացած եմ նրա պահ վածքից: Երբեմն դա հսնում է
աբսուրդի աստիճանի. Մենք միասին դուրս ենք գալիս տանից, նա գնում է ընկերների հետ զբոսանքի, իսկ ես՝ երեխայի: Երբեմն գի-
շերները ես լացում եմ և փորձում նրա հետ պատկերացնել ապագան.

Պատկերը տխուր է դուրս գալիս: Ամեն ինչ բարդանում է նրանով, որ ինձ օգնող չկա, տատիկս ապրում են այլ քաղաքում, իսկ դայա-
կի համար, իհար կե, փող չկա: Ես չեմ քնում, չեմ հանգ ստանում: Ես ամա չում եմ ասել, բայց երբեմն նույ նիսկ զայր անում եմ խեղճ
որդուս վրա:Մենք ավելի ու ավելի հաճախ ենք կռվում: Ամուսինս ճչում է. Ես լաց եմ լինում, ես գոռում եմ. Նա դուրս է գալիս և հեռա-
նում: Երբեմն նա ինքն է սկանդալի դրդում, որպեսզի առիթ ունենա լքելու տունը, կարծես թե ես եմ նրան բերել: Մի քանի անգամ նա
ինձ «տորթ» անվանեց՝ ակնարկելով, որ մեծա պես վերականգնվել եմ ծննդաբ երությունից հետո: Ես չեմ վիճում, որ քաշի հետ կապ-
ված խնդիրներ կան, բայց ես երեխ եմ ուն եցել ընդամենը 6 ամիս առաջ: Դե, այո, և ինչպես սով որաբար է լինում, սթրես ժամանակ
քաղցրավենիք եմ ուտում:

Այս պահին ես ուղղակի չգիտեմ,թե ինչպես կարող ենք ապրել: Ես պատրաստ չեմ համբերել իմ հանդեպ նման վերաբերմունքի: Բայց
բաժանվելու միտքը նույնպես, ես չեմ ընդունում, ես սարսուռում եմ դրանից: Ես կարծում էի, որ մեկընդմիշտ եմ ամուսնանում, հու-
սով, որ միասին կանցնենք բոլոր դժվարությունների միջով:

Իսկ հենց վերջերս՝ որդուս ծնունդից առաջ, ամեն ինչ շատ ավելի լավ էր: Նա հոգ էր տանո ւմ ինձ համար, այն պիսի ուրախությամբ
էր ընդունել այն լուրը, որ հայր է կդառնաւ: Ես ինքս եմ փոքրիկ վերանորոգում կատարել բնակ արանում` նորածնի ծննդյան համար,
նորից փակցրել եմ պաստառներ, սիրով հավաքել եմ օրորոց որդուս համար: Իսկ հիմա․․․ Ի՞նչ պետք է անեմ այս իրավիճակում: Ինչ-
պե՞ս դնել նրան իր տեղը, որպեսզի նա իրեն թույլ չտա այդքան սարսափելի վերաբերմունք իմ նկատմամբ: Ինչպե՞ս վարվել, որպեսզի
ամեն ինչ դառնա այնպես, ինչպես կար:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS