Թոռնիկիս հարսանիքին նրան նվիրեցի մի նվեր, որը սեփական ձեռքերով էի կարել, բայց հարսնացուն բոլոր հյուրերի առաջ ծիծաղեց ինձ վրա․․․Սիրով արված ամեն մի կար ավելի թանկ է քան աշխարհի բոլոր ադամանդները
Ես ութսուներկու տարեկան եմ։ Թաղել եմ ամուսնուս ու որդուս, և միակ մարդը, ում հետ դեռ կապված էի, իմ թոռնիկ Դանիելն էր։ Գիտ եի, որ իմ համեստ թոշակով չեմ կարողանա նրան թանկարժեք հարսանեկան նվեր գնել։ Այդ պատճառով որոշեցի նրան նվիրել իմ սրտի մի մասը․ ամիսներ շարունակ մեծ փաչվորկ ծածկոց էի կարում։ Նրա մեջ կարել էի Դանիելի մանկության վերմակի մի կտոր, դպրոցակ ան համազգեստի հատված, մահացած պապիկի վերնաշապիկից մի կտոր և իմ հարսանեկան զգեստի ժանյակ։ Ամեն մի կարի մեջ մեր ընտանիքի պատմությունն էր ու իմ աղոթքները։ Անկյունում դողացող ձեռքերով գրեցի․ «Դանիել և Օլիվիա՝ միշտ միասին»։
Հարսանիքը շքեղ էր՝ բյուրեղյա ջահերի տակ, չորս հարյուր հյուրերի ներկայությամբ։ Երբ եկավ նվեր տալու իմ հերթը, ես մոտեցա ու փոխանցեցի ծածկոցը։ Հարսնացուն՝ Օլիվիան, այն պահեց մատների ծայրերով, կարծես կեղտոտ բան լիներ, ու բարձրացրեց օդում։ Ապա շրջվեց դեպի միկրոֆոնը և ծիծաղելով ասաց․ «Աստվա՛ծ իմ, սա ինչ է։ Սա օգտագործվա՞ծ բան է, թե թանգարանի ցուցանմուշ։ Երևի մեր տատիկը կարծում է, որ մենք նրա գյուղում ենք ապրելու»։ Դահլիճում մի քանի հոգի ծիծաղեցին։ Իսկ Դանիելը՝ իմ թոռը, գլուխը կախեց։ Այդ պահին սիրտս կարծես դանակով կտրեցին։
Որպեսզի արցունքներս թաքցնեմ ու հեռանամ այդ նվաստացուցիչ իրավիճակից, շրջվեցի ու կամաց քայլեցի դեպի ելքը։ Հենց այդ պահ ին ինչ-որ մեկը ամուր բռնեց ձեռքս։ Դա Դանիելն էր։ Նա վերցրեց ծածկոցը հարսնացուի ձեռքից ու բարձրաձայն ասաց, որ բոլորը լսեն․
«Եթե մի կին չի հարգում իմ ընտանիքն ու անցյալը, նա երբեք չի հարգի նաև ինձ։ Այդպիսի կինը չի կարող լինել իմ կինը»։
Դահլիճում միանգամից գերեզմանի պես լռություն տիրեց։ Դանիելը շրջվեց դեպի ինձ ու ասաց․ «Շնորհակալ եմ, տատիկ, որ աչքերս բացեցիր»։ Օլիվիայի դեմքը սպիտակել էր, հյուրերը չգիտեին ինչ անել, իսկ նվագախումբը լռել էր։ Թոռս, ինչպես փոքր ժամանակ, երբ վախենում էր մթությունից, ամուր սեղմեց ձեռքս։ Մենք միասին դուրս եկանք այդ շքեղ դահլիճից՝ թողնելով ետևում կեղծ փայլն ու ձևա կան ծափահարությունները, բայց գլուխներս բարձր։
Այդ գիշեր ես նորից հասկացա, որ իրական ընտանիքը ոչ թե շքեղ դահլիճների կամ թանկ նվերների մեջ է, այլ այն մարդկանց սրտեր ում, ովքեր քո արժանապատվությունը ամեն ինչից վեր են դնում։ Դանիելը խզեց նշանադրությունը, իսկ իմ կարած ծածկոցը հիմա նրա տան ամենագեղեցիկ տեղում է՝ իր մահճակալի վրա։ Իսկ ես համոզվեցի, որ մարդիկ, ովքեր միայն փողն են գնահատում, երբեք չեն հասկանա աշխատանքի մեջ դրված սիրո արժեքը։ Հիմա գիտեմ՝ սիրով արված ամեն մի կար ավելի ամուր է, քան աշխարհի բոլոր ադա մանդները։
