Իմ դեռահաս աղջկաս խորթ հայրը անընդհատ նրան տանում էր ուշ ժամի «պաղպաղակ ուտելու» գնալու պատրվակով․ Երբ մեքենայի տեսախցիկի տեսագրությունները նայեցի․․․
Տարիներ շարունակ ինձ թվում էր՝ աշխարհում միայն ես ու աղջիկս՝ Վիվիանը, ենք իրար կողքին։ Նրա կենսաբանական հայրը մեր կյա նքում հայտնվում էր կարճ ժամանակով, հետո նորից անհետանում։ Վերջում ընդհանրապես կորավ։ Ես ինձ խոստացել էի, որ Վիվիանը այլևս երբեք նման անկայունություն չի զգա։
Երբ մեր կյանք մտավ Մայքը, շատ զգուշորեն էի մոտենում։ Չէի ուզում շտապել ոչինչ։ Սկզբում ամեն ինչ իդեալական էր թվում․ նա ներ կա էր բոլոր դպրոցական միջոցառումներին, Վիվիանի համար ծառի վրա տնակ կառուցեց, ու կարծես ճիշտ գիտեր՝ ինչպես հոգ տանել նրա մասին։ Վիվիանը սկսեց վստահել նրան, հետո էլ բնական կերպով սկսեց «պապա» ասել։
Երբ աղջիկս մեծանում էր, մեր տանը փոքր-ինչ փոփոխություններ նկատեցի։ Նա լավ էր սովորում, ծաղկում էր ուսման մեջ, ու ես հպա րտ էի, որ օգնում եմ նրան պլաններ կազմել, առաջ գնալ։ Բայց Մայքի ներգրավվածությունը ինչ-որ պահից տարօրինակ թվաց։ Սկզբում դրանք պարզապես փոքր ընդմիջումներ էին՝ խորտիկ կամ կարճ դադար դասերից, բայց հետո վերածվեցին գիշերային, գաղտնի «պաղ պաղակի գնալու» մշտական ուղևորությունների։
Սկզբում դա անտեսում էի՝ կարծելով, թե անվնաս ու նույնիսկ քաղցր բան է։ Բայց երբ եղանակը սառեց, այդ դուրս գալները ավելի երկ ար տևեցին։ Վերադառնալիս Վիվիանը շատ լուռ էր լինում, այտերը՝ կարմրած։ Անհանգստանում էի, թեև հստակ պատճառ չունեի։
Ի վերջո, ներսիս անհանգստությունից դրդված, որոշեցի նայել Մայքի մեքենայի տեսախցիկի տեսագրությունները։ Հույս ունեի՝ կտեսն եմ, թե ինչ է կատարվում։
Երբ նայում էի, հասկացա՝ նրանք սովորական պաղպաղակատուն չէին գնում։ Մայքը կանգնեցնում էր մեքենան մի կողքի փողոցում, մի անծանոթ շենքի մոտ։ Վիվիանը մենակ ներս էր մտնում, իսկ նա դրսում սպասում էր։ Սիրտս խելագարի պես բաբախում էր, երբ տես ագրությունը առաջ էի տալիս։ Ոչ մի վտանգավոր բան չկար, բայց այդ գաղտնիությունն ու անորոշությունը ինձ խանգարում էին։
Վերջապես որոշեցի նրանց հետ խոսել։
Ասացի Մայքին, որ տեսել եմ տեսագրությունները, ու հարցրի՝ ուր է տանում աղջկաս։ Առաջինը Վիվիանը խոսեց։ Պարզվեց՝ նա գաղտ նի պարի դասերի էր հաճախում։ Վախենում էր, որ ես թույլ չեմ տա։ Կարծում էր՝ ես միայն նրա գնահատականների ու հաջողությունն երի վրա եմ կենտրոնացած, իրեն մարդ չեմ տեսնում, այլ պարզապես «արդյունք տվող մեքենա»։
Մայքը խոստովանեց, որ ուզում էր նրան պաշտպանել ու ապահով զգալ տալ, նույնիսկ եթե դրա համար որոշ ժամանակ պետք է գաղ տնի պահեին դասերը։
Այդ գիշեր հասկացա, որ սխալ էի։ Այնքան էի կենտրոնացել նրա ապագայի ու ձեռքբերումների վրա, որ բաց էի թողել ներկայի ուրախու թյունները։
Մենք միասին քննարկեցինք նրա ծանրաբեռնվածությունն ու հետաքրքրությունները։ Պայմանավորվեցինք, որ նա կարող է շարունակել պարը՝ միաժամանակ սովորելով, բայց առանց այն ճնշման, որը ես անգիտակցաբար դրել էի նրա վրա։
Երբ այդ շաբաթ առաջին անգամ տեսա նրան պարելիս,վերջապես հասկացա՝ նույնքան կարևոր է աջակցել երեխայիդ երջանկությանը, որքան հաջողություններին։ Այդ պահին ես սովորեցի հավասարակշռության, վստահության ու սիրելի երեխային իսկապես տեսնելու արժեքը։
