Իմ խորթ որդին տասը տարի ինձ անտեսում էր,բայց մի օր դռանս առաջ դրեց չորացած դեղին վարդ ու մի գրություն, որը ինձ կոտրեց․․․Երբ 62 տարեկան էի, դռանս շեմին դրված մի չորացած դեղին վարդ ինձ անմիջապես տարավ այն օրերը, երբ իմ խորթ որդին՝ Սթիվ ենը, դեռ հինգ տարեկան էր ու նոր էր մտել իմ կյանք։ Ես նրան մեծացրել էի ինչպես սեփական երեխա՝ նրա կողքին լինելով թե հիվան դության, թե դպրոցական ամեն պահի ընթացքում։
Տարիներ շարունակ նա մեր կապը նշում էր իր ծննդյան օրը՝ ինձ դեղին վարդ նվիրելով։ Բայց ամուսնուս մահը ցնցեց մեր կյանքը, իսկ Սթիվենի կենսաբանական մայրը հանկարծ վերադարձավ ու լցրեց նրա միտքը ստերով։ Նա ինձ մեղադրեց, թե իբր ես եմ քանդել իր «իս կական» ընտանիքը, ու մի օր ասաց ամենածանր խոսքերը՝ որ ինձ սիրելը ընդամենը ձևականություն էր։ Դրանից հետո նա անհետաց ավ… ամբողջ տասը տարի։
Այդ չորացած վարդին կցված էր մի խոստովանություն և ծովափնյա մի փոքր տան սեփականության փաստաթուղթը, որի մասին ես երբ ևէ երազել էի։ Տասը տարվա լռությունից հետո Սթիվենը գրել էր, որ իր կենսաբանական մոր պատմությունները սուտ էին՝ ապացուցվ ած փաստերով ու դատարանի որոշումներով։ Նա գտել էր իր հոր նամակը, որտեղ պարզ ասված էր, որ ես եմ եղել միակ մարդը, ով իսկ ապես նրա կողքին է եղել։ Մեղքի զգացումից ծանրացած ու արդեն սեփական աղջիկ ունենալով՝ ում անունը իմ պատվին էր դրել, նա վերջապես կապվել էր ինձ հետ՝ ներողություն խնդրելու, թեև վստահ չէր, որ արժանի է դրան։
Ես գնացի այդ սպիտակ փոքր տունը՝ կապույտ պատուհաններով, որտեղ Սթիվենը կանգնած էր՝ դողալով ու արցունքներով։ Ես անմիջ ապես չներեցի նրան։ Թողեցի, որ լսի այն ցավը, որը պատճառել էր ինձ, այն տասը տարիները, երբ ծննդյան օրերին ատում էի հենց այն դեղին վարդերը, որոնք մի ժամանակ մեր սիրո նշանն էին։ Նա խոստովանեց, որ իր ասածը՝ թե ամեն ինչ «կեղծ էր», իրականում սուտ էր, որը ասել էր, որպեսզի իրեն հեշտ լինի հեռանալ։ Ասաց նաև, որ երբ ինքը հայր դարձավ, հասկացավ՝ ինչքան սարսափելի կլիներ, եթե իր երեխան իրեն այդպես ատեր։
Այդ տան պատշգամբում կանգնած՝ ես տեսա, որ այդ տղամարդու մեջ դեռ ապրում է այն փոքր տղան։ Տան ներսում նա պահել էր մեր հին զրույցների բոլոր մանրուքները՝ նույն կապույտ թեյնիկը, դեղին վերմակը, իմ սիրելի բազկաթոռը։ Դա ապացույց էր, որ նա երբեք չի դադարել ինձ հիշել։ Բուխարու վրա դրված էր իր նորածին դստեր լուսանկարը՝ աղջիկը, ում անունը իմ պատվին էր։ Այդ տունը, որ նա ստեղծել էր, լուռ խնդրանք էր՝ նորից դառնալ այն որդին, ով մի ժամանակ հեռացել էր ինձանից։
Ես նրան ասացի, որ կարող է ինձ «մամա» կոչել միայն այն ժամանակ, երբ նորից արժանի լինի իմ որդին լինելու։ Երեք օր անց նա բեր եց իմ թոռնուհուն, ու երբ փոքրիկը իր մատիկով բռնեց իմ մատը, իմ մեջ ինչ-որ բան սկսեց բուժվել։ Հաջորդ ծննդյանս օրը դուռը կրկին թակեցին։ Այս անգամ դռան հետևում ոչ թե անցյալի ստվերն էր կամ չորացած ծաղիկը, այլ Սթիվենը՝ թարմ դեղին վարդով ու իր դստե րը գրկում։ Եվ այս անգամ, երբ ասաց «շնորհավոր ծնունդդ», նա ներս մտավ… ու մնաց։
