Իմ հարևանուհին իմ փրկած շներին «զզվելի» անվանեց ու պահանջեց, որ դրանցից ազատվեմ. Ես ի պատասխան նրան այնպիսի բան ասացի, որ երբեք չի մոռանա․․․
75 տարեկանում երբեք չէի պատկերացնի, որ իմ փրկած շների հետ ամենօրյա զբոսանքները կդառնան դաս այն մասին, թե ինչպես պետք է պաշտպանել այն, ինչը իսկապես կարևոր է։ Ես ծնվել ու մեծացել եմ Թենեսի նահանգում, և կյանքի մեծ մասը անցկացրել եմ խնամելով այն կենդանիներին, որոնց ուրիշ ոչ ոք չէր ուզում։ Մանկության տարիներին՝ վիրավոր թռչուններ, հետո՝ երբ տեղափոխվեցի իմ տունը՝ անտեր կատուներ, իսկ ամուսնուս մահից հետո՝ շներ։
Փերլն ու Բադին այն գեղեցիկ ու «ցանկալի» կենդանիները չէին, որոնց համար մարդիկ հերթ կկանգնեին։ Նրանք փոքր էին, հաշման դամ և արդեն հասցրել էին զգալ լքված լինելու ցավը։ Փերլին մեքենա էր հարվածել, իսկ Բադին ծնվելուց ի վեր չէր կարողանում օգտա գործել իր հետևի ոտքերը։ Փոքրիկ սայլակների օգնությամբ նրանք քայլելու փոխարեն գլորվում էին առաջ, բայց այնքան ուրախությամբ ու հետաքրքրությամբ, որ բոլորի դեմքին ժպիտ էին բերում, ովքեր տեսնում էին նրանց։
Մի տաք կեսօր, երբ Փերլը հոտոտում էր փոստարկղերի մոտ, իսկ Բադին իմ կողքով գլորվում էր, մեր հարևանուհի Մարլինը դուրս եկ ավ տնից։ Նա այն մարդկանցից էր, ովքեր միշտ այնպես էին պահում իրենց, կարծես ամբողջ փողոցը իրենցն է։ Այդ անգամ էլ իր արհա մարհանքը չէր թաքցնում։
— Այդ շները զզվելի են,— գոռաց նա՝ պահանջելով, որ ես ազատվեմ դրանցից։
Կրծքիս մեջ ամեն ինչ սեղմվեց։ Ես ավելի ամուր բռնեցի շների կապերը ու զգացի այն ծանոթ ցավը, երբ դաժանություն են ցուցաբերում արդեն իսկ տուժածների նկատմամբ։ Բայց որոշեցի չպատասխանել զայրույթով։ Հանգիստ ասացի.
— Աստված ձեզ օրհնի։ Այս շունը… ճիշտն ասած՝ երկուսն էլ, փրկել են ինձ, ոչ թե ես՝ նրանց։
Նրա աչքերը նեղացան, նա մի քայլ հետ գնաց, բայց ես արդեն զգում էի, որ այս պատմությունը դեռ ավարտված չէ։
Հաջորդ օրերին ես հատուկ փոխեցի մեր զբոսանքների ուղիները, այնպես որ հարևանները կարողանան մեզ տեսնել։ Երբ Մարլինը իրավիճակը սրեց և կենդանիների պաշտպանության ծառայություն կանչեց, ես հանգիստ մնացի ու հարևաններին խնդրեցի աջակցել ինձ։
Փերլն ու Բադին կողքիս՝ ես պատմում էի, թե ինչպես են նրանք փրկվել, ինչպես են նորից ուրախություն գտել և ինչպես են իմ կյանքին իմաստ տվել։ Տեսուչը զննեց շներին, հաստատեց, որ նրանք լավ խնամված են, և Մարլինին ասաց, որ նրա բողոքը անհիմն է՝ ավելաց նելով, որ նման կեղծ բողոքները կարող են նույնիսկ համարվել հետապնդում։
Այդ պահին առաջին անգամ զգացի, որ իշխանությունն էլ մեղմորեն անցավ իմ կողմը։
Իմ հանգիստ ու համոզիչ խոսքը անսպասելիորեն ոգեշնչեց ամբողջ համայնքին։ Փոստարկղում սկսեցին հայտնվել գրություններ, որտեղ մարդիկ գովում էին շներին։ Երեխաները խնդրում էին միանալ մեր զբոսանքներին, իսկ հարևանները սկսեցին իրենց քայլելու ժամերը այնպես ընտրել, որ մեզ հանդիպեն՝ ջերմ բարևելով Փերլին ու Բադիին։
Այն, ինչ սկսվել էր որպես հակամարտություն, վերածվեց մի ընդհանուր շարժման՝ բարության ու երախտագիտության ալիքի երկու փոք րիկ շների հանդեպ, որոնց մի ժամանակ բոլորը մերժել էին։ Համայնքի վերաբերմունքը փոխվեց, և Մարլինն այլևս չէր կարող թելադրել իրավիճակը։
Շաբաթվա վերջում նույնիսկ մի նոր բան ծնվեց՝ «Սայլակների շքերթը»։ Շաբաթ օրերի առավոտյան հարևանները հավաքվում էին միա սին զբոսնելու․ ոմանք իրենց շների հետ, մյուսները՝ երեխաների։ Բոլորը նշում էին այն ուրախությունը, որը Փերլն ու Բադին բերել էին նրանց կյանք։
Փողոցը լցվում էր ծիծաղով, փոքրիկ սայլակների անիվները կտկտում էին ասֆալտին, և մարդկանց սրտերը թեթևանում էին։
Այդ երեկո, երբ նստած էի պատշգամբում՝ Փերլը փաթաթված ոտքիս, իսկ Բադին քնած իմ ոտքերի մոտ, երկար ժամանակ հետո զգացի իսկական խաղաղություն։ Մենք պաշտպանեցինք այն, ինչ ճիշտ էր, և ցույց տվեցինք համայնքին — ու նաև Մարլինին — որ բարութ յունը, համբերությունը և քաջությունը երբեք չեն կարող անտեսվել։
