Ինքնաթիռում իմ կողքին նստած էր մի տղամարդ, որը բացահայտ նեղացնում էր ինձ իմ քաշի պատճառով, բայց մինչև թռիչքի վերջը զղջաց դրա համար…Բիզնես-դաս։ Երկար թռիչք։ Տոմսը վաղուց էի գնել ու հատուկ ընտրել էի պատուհանի կողքի տեղը․ պարզապես ուզում էի հանգիստ անցկացնել թռիչքը, մի քիչ աշխատել ու հանգստանալ։
Ամեն ինչ սովորականի պես էր ընթանում․ ուղևորները տեղավորվում էին, ճամպրուկները դրվում էին վերևի դարակներում, իսկ բորտ ուղեկցորդները ջուր էին առաջարկում։Ես արդեն տեղավորվել էի, երբ սրահ մտավ մի տղամարդ՝ թանկարժեք կոստյումով։ Ձեռքին կաշվե պայուսակ ուներ և ինքնավստահ մոտեցավ իր տեղին՝ իմ կողքին։Նա նայեց շուրջը, հետո շրջվեց դեպի ինձ, դեմքը ծռմռեց ու բարձրաձայն, որ բոլորը լսեն, ասաց․
«Սա ի՞նչ է, սատանան տանի։ Բիզնես-դասի համար եմ վճարել, բայց ինձ թվում է՝ մետրոյով եմ գնում պիկ ժամին»։
Նա ցուցադրաբար աչքերը պտտեց ու արհամարհանքով նայեց ինձ։
«Կարևոր կոնֆերանսի եմ գնում, պետք է կենտրոնանամ, իսկ հիմա նույնիսկ նորմալ նստել չեմ կարող», — ասաց նա՝ խորասուզվելով իր նստատեղի մեջ։
Ես անմիջապես հասկացա՝ ինչի մասին է խոսքը։ Ավելի ճիշտ՝ ում մասին։
«Ինչո՞ւ են ընդհանրապես նման մարդկանց տեղեր վաճառում», — մրթմրթաց նա՝ իբր իրեն, բայց բավական բարձր, որ ես լսեի։
Նա նստեց ու սկսեց անմիջապես արմունկով ինձ հրել՝ կարծես իր դժգոհությունն արտահայտելով։ Դա ոչ միայն ֆիզիկապես էր ցավոտ, այլ նաև անչափ վիրավորական։ Ես շրջվեցի դեպի պատուհանը՝ հազիվ զսպելով արցունքները։ Երբեք չէի պատկերացնի, որ հասուն, արտաքինից պատկառելի մի մարդ կարող է այդքան չարացած լինել։
Ամբողջ թռիչքի ընթացքում նա կարծես դիտավորյալ շարժվում էր, թղթերը շրխկացնում, փնթփնթում, բայց այլևս ոչինչ չէր ասում։ Ես լռում էի։ Ես սովոր եմ կանխակալ վերաբերմունքին։ Բայց ոչ այսքան բացահայտ ագրեսիային։
Սակայն թռիչքի ավարտին մոտ մի բան տեղի ունեցավ, որից հետո այդ տղամարդը խորապես զղջաց իր վարքի համար։ Երբ ինքնաթ իռը վայրէջք կատարեց և մենք սկսեցինք դուրս գալ, ինձ մոտեցավ իմ օգնականը՝ էկոնոմ դասից։ Նա քաղաքավարի գլխով արեց ու ասաց․
«Տիկին Սմիթ, հարմար կլինի՞, որ հյուրանոցում գրանցվելուց հետո անմիջապես գնանք կոնֆերանսի անցկացման վայրը։ Ամեն ինչ ար դեն պատրաստել եմ»։
Իմ կողքին նստած տղամարդը քարացավ։ Ես զգացի նրա հայացքը։ Օգնականը մի պահ լռեց, հետո հանկարծ լրիվ ուրիշ տոնով խոսեց․
«Կներեք… դուք էլ եք կոնֆերանսին մասնակցո՞ւմ։ Լսել եմ, որ այնտեղ ելույթ է ունենալու մի շատ հարգված գիտնական… Նրա ազգան ունն էլ Սմիթ է»։
«Այո», — հանգիստ պատասխանեցի ես՝ վերցնելով պայուսակս, — «դա ես եմ»։
Նա շփոթվեց, գունատվեց ու սկսեց ինչ-որ անհասկանալի բաներ մրմնջալ՝ թե որքան վաղուց է հետաքրքրվում իմ աշխատանքով, թե լսել է իմ դասախոսությունը կոգնիտիվ տեխնոլոգիաների մասին։
Ես քաղաքավարի ժպտացի ու առաջինը դուրս եկա։ Նա մնացել էր այնտեղ նստած, կարծես օդը նրան ներծծել էր։ Հուսով եմ՝ այս ամե նից հետո այդ անծանոթը կդադարի մարդկանց դատել արտաքինով։
