Խորթ հայրս ինձ աշխատանքից ազատեց, որովհետև իր կենսաբանական որդին ուզում էր իմ տեղը, բայց․․․Կարճ ժամանակ անց կյան քը ամեն ինչ իր տեղը գցեց։Կյանքը երբեմն շատ տարօրինակ ժամանակացույց ունի, չէ՞։ Ճիշտ այն պահին, երբ մտածում ես՝ ամեն ինչ կարգին է, կարման ներս է մտնում ու ասում՝ «բռնեցի քեզ»։ Ինձ հենց դա էլ պատահեց շինարարության այդ խելահեղ աշխարհում։
Պատկերացրու սա․ ես սկսեցի աշխատել խորթ հորս ընկերությունում, երբ ընդամենը 15 տարեկան էի։ Սկզբում թղթաբանությամբ էի զբաղվում, գրասենյակն էի հավաքում։ Ժամանակի ընթացքում պարտականություններս շատացան, բայց ոչ այն պատճառով, որ շինա րարության հանդեպ կրքոտ սեր ունեի։ Ոչ։ Պատճառը խորթ հորս երկաթյա կանոնն էր.
«Կամ աշխատում ես ու քեզ պահում, կամ ուրիշ տեղ ես ապրում, Շելդոն»։
Տեսնես, նա ամուսնացավ մորս հետ, երբ ես մոտ 10 տարեկան էի։ Այդ պահից ես դարձա նրա «պատասխանատվությունը», ինչը նրա լեզվով նշանակում էր՝ «վճարի՛ր քո ապրուստը ու գլուխդ պահիր»։ Դեռահաս տարիներին միաժամանակ աշխատում էի շինարարությ ունում ու շաբաթ օրերին պաղպաղակ էի վաճառում՝ սովորելով կարամելի պտույտներ սարքելու արվեստը։
Քսան տարեկաններիս կեսերին հասա ղեկավարի պաշտոնի։ Գրեթե ինձ զգում էի ինչ–որ խեղաթյուրված ընտանիքի անդամ։ Բայց հե տո վերադարձավ «ոսկե երեխան»՝ իմ խորթ եղբայր Դավիթը։ Նա այնքան երկար էր բացակայել, որ արդեն լեգենդի նման բան էր թվ ում։ Ծնողների բաժանումից հետո Դավիթը հավաքել էր իրերը ու գնացել մոր հետ՝ հեռու մեր ընտանեկան դրամայից։
Երբ Դավիթը հայտնվեց, իմ բոլոր տարիների ջանքերը փոշիացան, կարծես քամին տարավ։
— Հայրդ կարոտել է նրան, — ասում էր մայրս՝ հառաչելով, բանանով հացը կտրելիս, կարծես դա կյանքի բնական շրջան լիներ։
Եվ հետո պայթեց ռումբը։ Ինձ կանչեցին տնօրենի գրասենյակ՝ հին ու «լավ» հնարքը։ Եվ առանց երկար խոսքի ասվեց.
— Պետք է քեզ աշխատանքից ազատենք, Շելդոն։
— Լո՞ւրջ, — երևի դեմքիս ամեն ինչ գրված էր։
— Դավիթը գալիս է մեզ մոտ աշխատելու։ Չենք կարող երկու ղեկավար ունենալ, բացի այդ՝ նա դիպլոմ ունի, — բացատրեց խորթ հա յրս։
Ես քարտերս բացեցի։
— Տասը տարի ես սա վաստակել եմ, — ասացի ես։
Բայց պատասխանը նույնն էր.
— Ժամանակն է, որ Դավիթը կանգնի իր ոտքերի վրա։
Ահա քեզ նեպոտիզմ՝ ողջ ու առողջ։Արժանապատվորեն հրաժեշտ տվեցի։
— Հաջողություն, — ասացի ու դուրս եկա, գրեթե ուղիղ ընկնելով ընկերուհուս՝ Բեայի գրկի մեջ։ Մեկ շաբաթ անց նա ասաց.
— Տեղափոխվիր ինձ մոտ։ Ամեն օր պարտադիր չէ նրան տեսնես։
Օրհնյալ աղջիկ։Նոր միջավայրը նոր հնարավորություններ բերեց։ Շուտով մրցակից ընկերությունում ինձ ընդունեցին որպես նախագծե րի ղեկավար։ Հարգանքն ու լավ աշխատավարձը երկար սպասեցնել չտվեցին։ Շուտով վերահսկում էի կինոթատրոնների ու առևտրի կենտրոնների նախագծեր։ Վերջապես կյանքը իմ կողմն էր անցել։Մի օր մորս հետ սուրճ խմելիս ներսումս հպարտության ալիք զգացի։
— Ժամանակն է թևերդ բացես ու թռչես, սիրելիս, — ասաց նա լայն ժպիտով։
Բայց քիչ անց լուրեր սկսեցին հասնել խորթ հորս ընկերության խնդիրների մասին։ Հաճախորդները փախչում էին, կարծես նավը խոր տակվում էր, իսկ վատ կառավարման մասին խոսակցությունները տարածվում էին կրակի պես։
Այդ խառնաշփոթի մեջ, աշխատանքի դիմումների մի փաթեթում հանդիպեցի ծանոթ անունի։ Այո՛, ճիշտ կռահեցիր։ Դավիթը՝ «ոսկե եր եխան», աշխատանք էր փնտրում։ Պարզվում է՝ կարման իսկական դրամատուրգ է։
Ես նստած էի ընտրող հանձնաժողովի սեղանի մոտ, իսկ Դավիթը դիմացս՝ հոգնած, կոտրված, կարծես կյանքը մի քանի ծանր հարված էր հասցրել։ Երբ հասկացավ՝ ով եմ ես, նրա դեմքը գունատվեց։ Եվ ահա մենք՝ մի շրջադարձի մեջ, որից ոչ մեկը չէր սպասում։
Տարօրինակ է, թե ինչպես են դերերը փոխվում։
Նրա աչքերին նայելով՝ տեսա իմ սեփական պայքարի արտացոլանքը։ Մեր տեղերը փոխվել էին։ Կյանքը ամբողջ շրջան էր անցել, ու հի մա քարտերը իմ ձեռքում էին։ Հետաքրքիր է, չէ՞, թե ինչպես է դա աշխատում։
