Ծննդաբերության ժամանակ ես կորցրեցի իմ երկվորյակներից մեկին, բայց մի օր որդիս փողոցում տեսավ մի տղայի, որը նրան ասես կրկնօրինակը լիներ․․․
Լանայի կյանքը կառուցված էր վշտի և իր հինգ տարեկան որդու՝ Ստեֆանի հանդեպ անսովոր նվիրվածության վրա։ Հինգ տարի առաջ նրան կանչել էին հիվանդանոց՝ սպասելով երկվորյակների ծնունդին։ Բայց այնտեղ բուժքույրը և բժիշկը հայտնել էին, որ դժվար ծննդա բերության ընթացքում տղաներից մեկը մահացած է ծնվել։ Թուլացած ու վշտից կոտրված Լանան ստորագրել էր մի քանի փաստաթու ղթ, որոնք նույնիսկ չէր կարդացել։ Հետագա տարիներին նա իր ամբողջ սերն ու հոգատարությունը նվիրել էր Ստեֆանին՝ երբեք չխոսե լով նրա կորցրած եղբոր մասին։ Նա կարծում էր, որ լռելը երեխային պաշտպանելու ձև է, առանց հասկանալու, որ Ստեֆանը ինչ-որ կե րպ զգում էր իր երկվորյակի բացակայությունը երազներում։
Այս ողբերգության պատրանքը փլվեց մի սովորական կիրակնօրյա զբոսանքի ժամանակ։ Այգում Ստեֆանը հանկարծ կանգ առավ և մատով ցույց տվեց խաղահրապարակում խաղացող մի տղայի։ Նա իր իսկական կրկնօրինակն էր՝ նույն շագանակագույն գանգուր մազերով, նույն քթի ձևով և կզակի վրա նույն կիսալուսնի տեսքով խալով։ Ստեֆանը ասում էր, որ այդ տղային ճանաչում է իր երազն երից։ Իսկ Լանան պարզապես քարացել էր այդ անհավատալի տեսարանից։ Շոկը ավելի խորացավ, երբ նա ճանաչեց տղայի հետ եկած կնոջը․ դա հենց այն բուժքույրն էր, որը հինգ տարի առաջ հիվանդանոցում նրա ձեռքը բռնած՝ փաստաթղթերը ստորագրել էր տալիս։ Այդ պատահական հանդիպումը ճոճանակների մոտ «մահացած ծնունդը» վերածեց կենդանի ու շնչող գաղտնիքի, որը Լանան վճռեց անպայման բացահայտել։
Ճշմարտությունը պահանջելով՝ Լանան վերջապես ստիպեց բուժքույր Պատրիսիային խոստովանել սարսափելի իրականությունը։ Պար զվեց՝ երկրորդ երկվորյակը ողջ էր ծնվել, պարզապես շատ թույլ ու փոքր էր։ Տեսնելով, որ Լանան միայնակ է և ուժասպառ, Պատրիս իան կեղծել էր բժշկական փաստաթղթերը և բժշկին ասել, թե երեխան մահացել է։ Նա այդպես էր վարվել, որպեսզի իր քույրը՝ Մարգար ետը, որը հուսահատորեն ցանկանում էր մայր դառնալ, կարողանա երեխա ունենալ։ Պատրիսիան ինքն իրեն համոզել էր, թե դա «ողոր մած քայլ» է․ իբր այդպես Լանան չի ծանրաբեռնվի երկու նորածնով, իսկ քույրը կկատարի իր երազանքը։ Այդ ընթացքում Լանան հինգ տարի սգում էր մի երեխայի համար, որը մեծանում էր ընդամենը մի քանի կիլոմետր հեռու՝ մի կնոջ կողմից, որը հավատում էր, թե մայրն ինքն է հրաժարվել նրանից։
Հետո սկսվեց երկարատև իրավական գործընթացը՝ ԴՆԹ թեստեր, քննություններ և վարչական հետաքննություններ։ Դրանց արդյուն քում Պատրիսիան զրկվեց բուժքրոջ իր լիցենզիայից, իսկ ճշմարտությունը բացահայտվեց։ ԴՆԹ թեստերը հաստատեցին այն, ինչ տղան երն արդեն կարծես զգում էին․ Էլին իսկապես Ստեֆանի երկվորյակ եղբայրն էր։ Լանան կանգնած էր ընտրության առաջ՝ վրեժ լուծե՞լ, թե՞ մտածել երեխաների մասին։ Նա հանդիպեց Մարգարետին։ Թեպետ զայրացած էր իր կյանքից գողացված տարիների համար, բայց տեսավ, թե ինչպես էին տղաները խաղում միասին և ինչ կապ էր արդեն առաջացել նրանց միջև։ Նա հասկացավ, որ եթե հանկարծակի ամբողջությամբ բաժանի Էլիին միակ մորից, որին նա ճանաչել էր ամբողջ կյանքում, դա միայն նոր ցավ ու տրավմա կպատճառի նրան։
Պատմությունն ավարտվում է համարձակ որոշմամբ՝ երկվորյակների կապը ավելի բարձր դնել մեծերի սխալներից։ Լանան ու Մարգար ետը պայմանավորվեցին համատեղ խնամքի մասին, ինչպես նաև օգնության ու լիակատար անկեղծության, որպեսզի տղաները կարող անան մեծանալ միասին՝ ինչպես ի սկզբանե նախատեսված էր։ Իսկ մինչ երեխայի առևանգման գործով իրավական հետևանքները շարունակվում էին, Լանան վերջապես հանգստություն գտավ՝ երկար տարիների լռությունը կոտրելով։ Այդ երեկո, գրկելով Ստեֆանին, նա խոստացավ, որ այլևս ոչ ոք երբեք չի բաժանի եղբայրներին։ Հինգ տարվա վիշտը ավարտվեց ոչ միայն գտնելու, այլ նաև վերամիավ որվելու երջանկությամբ, որը երկու տղաներին վերադարձրեց իրենց երկվորյակին, իսկ Լանային՝ կյանքը, որը վերջապես դարձավ ամբո ղջական։
