Ծննդատանն էի, պետք է ծնվեր մեր 2-րդ երեխան, երբ ամուսնուս ընկերոջից SMS ու լուսանկարներ ուղարկեց․․․Նայելով նկարները շոկի ենթարկվեցի։Ես ամուսնացա 18 տարեկանում, ընկերս էդ ժամանակ 22 տարեկան էր:Հարսանիքից մեկ տարի անց ծնվեց մեր որդին: Ապրում էինք իմ բակարանում,որ տատիկիցս էի ժառանգել։Ամուսինս առանձնապես հետաքրքրություն չէր ցուցաբերում երե խայի նկատմամբ, ինձ ընդհանրապես չէր օգնում:
Երբ տղաս երեք տարեկան էր, ես և ամուսինս որոշեցինք ևս մեկ երեխա ունենալ։Ամուսինս շատ էր ուզում դուստր ունենալ: Այս ան գամ հղ իությո ւնն ինձ համար ավելի ծա նր էր, քան առաջին անգամը։ Կային բազմաթիվ բար դություններ և վի ժմ ան մշտական սպ առնա լիք: Ամուսինս օրերով տուն չէր գալիս:Ես պետք է գտնվեի բժ իշկների հսկողության տակ:
Նախօրոք գնացի ծնն դա տուն, որդուս ուղարկեցի ծնողներիս մոտ: Ես շատ ցա վեր էի ունենում: Ամուսնուս գործընկերը եկավ հիվ անդանոց ու ինձ հայտնեց սար սա փելի նորություն.
-Դու ըստեղ ցավ ես քաշում, իսկ մարդդ աղջիկների հետ կայֆեր ա անում։
Հենց նույն պահին հետ զանգեցի նրան, ասաց, որ կարող է նաև լուսանկարներ ուղարկել։ Կարճ ժամանակ անց ստացա ամուսնուս
ու էդ լրբի լուսանկարները, այն էլ իմ մահճակալի վրա փռված։Ես այնքան ցն ցված էի, որ նույնիսկ չգիտեի ինչ ասել։Ես առողջ դուս տր ունեցա: Ամուսինս չէր գալիս ծնն դա տուն և նույնիսկ տեղյակ չէր, որ մեր դուստրը ծնվել է:
Երբ մեզ դուրս գրեցին ծննդատնից, ամուսինս, կարծես ոչնինչ չի եղել, ծաղիկներով, պայծառ ժպիտով և մեր ծնողներով շրջապատ ված, եկավ ինձ հիվանդանոցից վերցնելու։Երբ նա մոտեցավ, ես նրան թույլ չտվեցի տեսնել երեխային, ապտակեցի ու ասացի, որ հեռանա:
Այժմ խնդրում է, որ իրեն ներեմ ու հետ ընդունեմ, բայց․․․Ես դեռ սիրում եմ նրան, սակայն համոզված չեմ, որ կարող եմ ապրել նրա
հետ։ Չգիտեմ ինչ անեմ
