Մարիան և իր ամուսինն իրենց փոքր տղային որդեգրել էին և նրան ավելի շատ էին սիրում, քան իրենց հարա-զատ երեխաներին:Տղային անվանեցին Վանյա: Մանկատնից նրան վերցրել էին շատ փոքր և թույլ վիճակում: Ծնողները չէին վախենում խնդիրներից. Ռեսուրսներն ու ցանկությունները բավարար էին վերականգնման համար: Բայց պարզվեց, որ ամենադժվարը առողջական խնդիրները չեն:
Առաջին անգամ «բարի» մարդիկ երեխային բացահայտեցին այն ճշմարտությունը,որ նա որդեգրված է,դեռ ման-կապարտեզում: Աղջիկը տղային փոխանցեց իր ծնողների զրույցը, որոնք տանը քննարկում էին նրան: Երկրորդ անգամ, այդ նույն տեղեկությունը հայտնեցին առաջին դասարանում:
Երբ Վանյան դեռահաս էր, նրա հայրը մահացավ: Ավագ եղբայրներն արդեն ապրում էին ազատ և անկախ կյանքով: Մարիան կենտրոնացած էր միայն փոքր տղայի մեծացնելու վրա և տալիս էր նրան այն ողջ սերը, որին նա կարոտ է եղել մանկության տարիներին։
16 տարեկան հասակում Վանյային կրկին ինչ-որ մեկն ասաց, որ ինքը մանկատանից է: Նա հիշեց, որ մանկուց դա արդեն լսել էր: Հետևաբար, որոշեց մեկ անգամ և ընդմիշտ պարզել ճշմարտությունը: Մարիան այս պահին պատրաստվել էր դեռ վաղուց, բայց միշտ կարծում էր, որ տղան դեռ շատ փոքր է ճշմարտությունը հասկանալու և ընդունելու համար: Եվ նա շատ էր վախենում:
Մի անգամ Վանյան տուն եկավ շատ տխուր վիճակում: Լուռ, ընթրիքի սեղանի շուրջ նա հարցրեց. «Ճի՞շտ է, որ ես որդեգրված եմ»: Մարիան համարյա խեղդում էր: Նա այնքան վախեցավ, որ բառ չկարողացավ ասել: Այնու-հետև հավաքեց ինքն իրեն և գլխով նշան արեց:
Վանյան նետեց պատառաքաղը և վազեց իր սենյակ:Մարիան գնաց նրա հետևից, թակեց դուռը, մոտեցավ նրան և գրկեց: Նա դառնորեն լաց եղավ: Մայրը մխիթարեց նրան,ասաց, որ սիրում է նրան՝ անկախ ամեն ինչից: Բայց ինչ-որ բան կոտրվեց նրանց հարաբերություններում:
Դրանից հետո նրանք այլևս չխոսեցին այդ թեմայով: Բայց որդին սկսեց փոխվել. Նա սկսեց վիճել, տնից հեռա-նալ և չէր հնազանդվում մորը: Երբեմն տուն էր գնում հարբած վիճակում,դպրոց չէր հաճախում: Կյանքը վերած- վեց մղձավանջի:
Մի անգամ Մարիան չհամբերեց և ասաց, որ նա հեռանա: Առաջարկեց մնալ ընկերների հետ և աշխատանք գտնել, որպեսզի չկործանվի և ոչ մեկին չտանջի իմ պահվածքով: Մայրը հույս ուներ, որ եթե տղային ճիշտ դաս-տիարակի, ապա նա չի կորչի այս կյանքում:
Որդին հեռացավ, Մարիան զանգահարեց իր բոլոր ընկերներին, խնդրեց ուշադիր լինել նրա նկատմամբ և մի-այնակ չթողնել նրան դժվարին պահերին: Նրանք հասկանում էին ամեն ինչ: Որոշ ժամանակ անց նրանք զան-գահարեցին ՝ ասելով, թե որտեղ է նա, ում հետ և ինչ վիճակում: Մարիա որոշեց, որ կհետևի իր որդուն, որպես- զի ավելի շատ խնդիրներ չառաջացնի:
Նա վերադարձավ երկու շաբաթ անց: Այս ամբողջ ընթացքում Մարիան հազիվ էր ուտում և քնում: Նա հետևում էր որդու արարքներին կողքից, զանգահարում էր տղայի ընկերներին: Վանյան եկել էր իրերի հետևից: Մայրն այնքան ուրախացավ նրան տեսավ,որ ուզում էր վազել և գրկել տղային, բայց մի կերպ զսպեց իրեն: Պարզապես ասաց. «Ի՞նչ ես կանգնել, ներս մտիր» և այլևս տղային տնից դուրս չհանեց:
Այդ ժամանակվանից ի վեր ավարտվեց մղձավանջը, բայց մայրը և որդին այլևս ջերմ հարաբերությունների մեջ չէին:
