Կնոջ մահից հետո տարեց ամուսինը մնաց մենակ ու լքված, բայց կիրակնօրյա մի զանգ վայրկյանների ընթացքում ամեն ինչ տակն ու վրա արեց․․․

Կնոջ մահից հետո տարեց ամուսինը մնաց մենակ ու լքված, բայց կիրակնօրյա մի զանգ վայրկյանների ընթացքում ամեն ինչ տակն
ու վրա արեց․․․Վիկտոր Սեմենովիչը բարձր ահասակ, բավականին ուժեղ, յոթանաս ունամյա ծերունի է, ով արդեն չորս ամիս է, ինչ
թա ղել է իր կնոջը և սովորում էր ապրել միայնակ: Վատ էր ստացվում, կարծես նա ընդհանրապես երբեք առանց նրա չի ապրել: Հա-
ճախ խոսում էր ինքն իր հետ, որպեսզի ստանա արժեք ավոր խորհուրդներ տնային տնտեսո ւթյան վարման համար:Բայց Վիկտոր
Սեմենիչին դա այնքան էլ չէր անհանգստացնում, քանի որ մասնագիտությամբ հոգեբու յժ է և սովոր է ամեն ինչ վերահսկողության
տակ պահել ։

Սթ րեսից, մարդկանց հետ ինչ ասես, որ տեղի չի ունենում:Նա երեխաներ և թոռնիկներ չուներ և շատ էր տխրում այդ փաստի առ-
թիվ:Մի անգամ կիրակի առավոտյան, հնչեց հեռախոսի զանգը և Վիկտոր Սեմենիչին հանեց տաք բաղնիքից: Վիկտոր Սեմենիչը դր
անից ոչ մի լավ բան չէր սպասում, նա արդեն չորս ամիս է ՝ կյանքից ոչ մի լավ բան չէր սպասում և իր կանխատեսումներում երբեք
չէր սխալվում ։ Զանգել էր դռնապան-ուզբեկը և ուզբեկա-ռուսերենով ինչ որ բան էր ասում:

Դա շատ տարօրինակ էր և անհանգստացնող, քանի որ ոչ մի դռնապանի Վիկտոր Սեմենիչը չի տվել իր հեռախոսահամարը, նա նույ
նիսկ նրանց անունները չգիտեր, պարզապես բարևում էր և անցնում:Ծերունին դժվարությամբ պարզեց, որ դռնապանը գտել է ինչ-
որ կո րած <<սպիտակ շուն>>,որի վզից իր հեռախոս ահամարն է կախված եղել։Մի խոսքով, նրանք սպասում են մուտքի մոտ: Գլխա
վոր տարօրինակությունն այն էր, որ Վիկտոր Սեմենովիչը <<սպիտակ շուն>> երբեք չի ունեցել և ընդհանրապես միշտ դեմ է եղել տա
նը կենդանի պահելուն:

Բայց ծերունին չհակաճառեց և իջավ ներքև։ Դ ժկամությամբ վերարկուն հագավ, ամեն դեպքում գրպանը մտցրեց գրիչը ինքնապ
աշտպանության համար և դուրս եկավ մուտքից ։Դռան մոտ ծ խում էին նարնջագույն բաճկոններով դռնապանները, իսկ ոտքերի
տակ դողում էր փոքրիկ, անձրևից թաց, սպիտակ պիտբուլտերյերչիկը և զգուշությամբ նայում աջ ու ձախ։Բայց հենց շնիկը նկատեց
Վիկտոր Սեմենովիչին, դադարեց դ ողալ և նետվեց ծերունու գիրկը, ինչպես խե ղդվողը նետվում է փր կարարական շրջանակի մեջ ։
Դռնապանները ժպտացին և ասացին, որ ապրի շունը, որ գտավ տիրոջը և վերցրեցին իրենց ցախավելները և գնացին:

Մտքերը Սեմենո վիչի գլխում պտտվում էին քամու արագությամբ: Անցավ մեկ տարի, պրոֆեսորը թարմ տեսք ձեռք բերեց: ժամա-
նակն ու ամենօրյա զբոսանքները անում էին իրենց գործը։ Փոքրիկ շնիկը վերա ծվել էր մի հսկայի, բայց շատ բարի բնավորությամբ:
Վիկտոր Սեմենովիչը ամեն օր աշխատանքի էր տանում նրան իր հետ և արդեն ինստիտուտում հանում էր նրա դն չկալը:Շունն ամ-
բողջ օրը հլու հնազանդ նստում էր ամբիոնում և ժպտում նրան, ով հյուրասիրում է իրեն,․Մի օր պրոֆֆեսորի աշխատասենյակ մտ
ավ ուսանողների մի մեծ խումբ, նրանք խաղացին շան հետ, իսկ հետո խոստովանեցին, որ ցանկանում էին որ ամեն ինչ լավ լինի և
ներողություն խնդրեցին:

Ոչ մի ամնեզիա չկար պրոֆֆեսորի մոտ, ուսանողները էլիտար խանութից գնել էին շանը, վզկապ էին պատվիրել, վրան գրել պրոֆ-
եսորի անունը և հեռախոսահամարը և պայմանավորվել դռնապանների հետ: Բայց, որ ամենակարևորն է, նախքան շնիկի ծն վելը,
ամբիոնում գո ղացել էին Վիկտոր Սեմենովիչի հին գլխարկը: Այդ գլխարկի վրա մայրը ծ նել և կերակրել է շանը, ուստի նա շատ է սի-
րել իր տիրոջը, նախքան մուտքի մոտ իրենց առաջին, պատմական հանդիպումը:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS