Համատեղ կյանքը մորս և ամուսնուս հետ ավարտվեց նրանց ուժեղ վիճաբանությամբ ու այժմ ինձ մեղադրում են մորս հետ չապրելու համար

Համատեղ կյանքը մորս և ամուսնուս հետ ավարտվեց նրանց ուժեղ վիճաբանությամբ ու այժմ ինձ մեղադրում են մորս հետ չապրե-
լու համար․․․Ողջո՛ւյն, սիրելի՛ ընթերցողներ: Ես շատ եմ սիրում մորս և երախտապարտ եմ նրան այն դասի համար, որը նա ինձ տը-
վեց`առանց գիտակցելու:Ես ու ամուսինս ամուսնացանք, երբ երկուսս էլ դեռ ուսանող էինք:

Բայց նա արդեն աշխատանք էր գտել և, որպես նորապսակ, նրան սենյակ էին առաջարկել հանրակացարանում: Մենք մեծ ընտրութ-
յուն չունեինք, ուստի համաձայնեցինք: Երբ մայրս իմացավ այդ մասին, մեծ կռիվ սարքեց և ասաց, որ պետք չէ մեզ՝ երիտասարդնե-
րիս, ապրել հանրակացարաններում խավարասերների հետ միասին: Եվ նա ասաց, որ մենք իր հետ կապրենք, քանի որ բնակարանը
մեծ է:Եթե միայն իմանայի, թե ինչ էր սպասվում մեզ:

Առաջին մի քանի ամիսներին պարզապես ամեն ինչ հրաշալի էր: Մենք համերաշխ էինք ապրում, ինձ հատկապես դուր էին գալիս
մեր երեկոյան հավաքույթները: Խաղում էինք և խոսում կյանքի մասին, մայրս պատմում էր իր երիտասարդ տարիների և իր արկած-
ների մասին: Բայց մոտ 2 ամիս հետ սկսվեց մի դժոխային կյանք:

Սկսվեցին վիճաբանությունները:Պարզվեց,որ ես նրա ապերախտ դուստրն եմ, ով չի գնահատում իր մորը: Իսկ ամուսինս ընդհանուր
առմամբ ծույլ է ու անտաղանդ:Եվ ամեն ինչ այն պատճառով, որ մենք նրանից թույլտվություն խնդրեցինք վերանորոգել այն սենյակը,
որտեղ մենք էինք ապրում:Եվ այդ օրվանից մայրս կարծես կապը կտրած լիներ:Սկսեց ամեն օր կարգի բերել տունը և ասել, որ վերա-
նորոգման փոխարեն լավ կլինի ավելի հաճախ մաքրություն անել:

Ամուսնուս ասաց,որ դռան կողափայտը ճոճվում է,և նա չի կարող որևէ բան անել, ինչ մնաց՝ վերանորոգում սկսեն:Եվ այսպես՝ ամեն
ինչում: Նրան նյարդայնացնում էր յուրաքանչյուր մանրուք, և ամեն ինչ տանում էր վերանորոգման թեմային: Ես չգիտեմ, թե ինչու էր
նա դրանից կառչում:Վերջին կաթիլն այն իրավիճակն էր, երբ նա մտավ մեր սենյակ և գտավ ամուսնուս և իմ խնայատուփը, որի մեջ
հավաքում էինք մեր բնակարանի գումարը:

Նա վերցրեց այդ գումարը և դրեց իր խնայողության վրա, ասելով, որ դա անում է մեր օգտի համար, քանի որ մենք կարող ենք ծախ-
սել ամբողջ գումարը և հավերժ ապրել նրա հետ:Դրանից հետո ամուսինս այլևս չդիմացավ:

Նա գնաց իր գործատույի մոտ և կրկին խնդրեց սենյակ հանրակացարանում:Լավ է,որ անվճար սենյակներ կային, և մեկ շաբաթ անց
մենք տեղափոխվեցինք հանրակացարան: Մենք այն մի քիչ վերանորոգեցինք և սկսեցինք հանգիստ ապրել:Այս դեպքից հետո ես ո-
րոշեցի, որ այլևս երբեք չեմ ապրելու մորս հետ և գնում էինք նրան այցելության միայն տոների ժամանակ: Այլևս ոչ մի համատեղ
կյանք:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS