Հայրը նա չէ, ումից ծնվել է փոքրիկը․․․Դստրիկս անծանոթ տղամարդուն «հայրիկ» անվանեց

Հայրը նա չէ, ումից ծնվել է փոքրիկը․․․Դստրիկս անծանոթ տղամարդուն «հայրիկ» անվանեց։Պատմությունը մեր խմբագրություն ու-
ղարկեց Նինան, ով ցանկանում էր կիսել իր երջանկությունը: Չնայած նրան, որ քիչ դժվարություններ չեն եղել նրա կյանքում…«Ես
ամուսնուցս բաժանվել եմ, երբ դուստրս 5 տարեկան էր: Բանն այն է, որ այսպես կոչված հայրիկը ձեռք բարձրացրեց նախ ինձ, հետո
մեր երեխայի վրա: Ասում էր, որ մեզ դաստիարակում է:

Չգիտեմ, ինձ թվում էր՝ նա ինձ ու դստերս պարզապես ատում էր:Եվ այս պես, եկավ մի պահ, որ ես չդիմացա դրան: Բարեբախտա-
բար, մենք ապրում էինք իմ ծնողների բնակարանում: Հետևաբար, իմ «կողակից»-ն աշխատանքից տուն եկավ այն հրաշալի պահին,
երբ դռան մոտ դրված էր նրա ճամպրուկը՝ բոլոր իրերով:Իհա՛րկե, նա փորձեց թակել դռները, բղավեց, սպառնաց: Արդյունքում, հա-
րևանները զանգահարեցին համապատասխան մարմիններին: Նա այլևս չերևաց իմ դռան շեմին: Ես նրան խնդրեցի հրաժարվել աղ-
ջկանից, ինչը և նա արեց:Բայց ես հիմա դրա մասին չէ, որ ուզում եմ պատմել:

Սա առաջաբանն էր, իսկ այժմ՝ ըստ էության…Ես ունեի մի ընկեր, ով ինձ օգնում էր ծանր իրավիճակներում: Իմ հանդեպ նրա սիրո
մասին երբեք չեմ կասկածել: Վլադիմիրն ուղղակի դժվար պահերին մեզ օգնում էր: Երբ իմացավ, որ ես վռնդել եմ ամուսնուս և դա-
տարան դիմել ամուսնալուծության հայցով, անմիջապես խոստովանեց իր սերը և ամուսնության առաջարկ արեց ինձ: Ես խոստացա
մտածել, քանի որ գաղափար չունեի, թե ինչպես եմ նույն հարկի տակ ապրելու մեկ ուրիշի հետ` որպես ամուսիններ:Միևնույն է, Վլա-
դիմիրը գալիս էր մեզ մոտ և օգնում, որքան կարող էր:

Կա՛մ մթերք էր բերում, կա՛մ տանը տղամարդու գործերն անում:Այսպես անցավ վեց ամիս, ես դեռ չէի համաձայնվել ամուսնանալ նը-
րա հետ, մինչև տեղի չունեցավ մի նուրբ իրավիճակ:Մի գեղեցիկ երեկո Վլադիմիրը մնաց մեզ մոտ: Ես աղջկաս և նրա հետ պելմենի
պատրաստեցինք, հետո կերանք և զրուցեցինք: Այսպիսով, ժամանակը ձգվեց: Հետո Վլադիմիրը պատրաստվում էր հեռանալ.

«Ես պետք է գնամ: Վաղը շուտ պետք է արթնանամ՝ աշխատանքի գնալու համար, բայց երեկոյան էլի կգամ ձեզ մոտ»:

Մենք նրան ուղեկցեցինք մինչև դուռը: Վլադիմիրը համբուրեց իմ փոքրիկին և դուրս եկավ:Ես ուզում էի փակել դուռը: Հանկարծ աղ-
ջիկս վազեց, բացեց դուռը և բղավեց.«Հայր ի՜կ, հայրի՜կ, մի՛ հեռացիր: Ես սիր ում եմ քեզ»:Վլադը հետ եկավ, ձեռքերի մեջ առավ դս-
տերս, ամուր գրկեց և լաց եղավ: Սրանք ուրա խության արցունքներ էին: Ինչպես ես հետ ագայում իմացա, նա երազում էր լսել այդ
խոսքերն իմ երեխայից:

Այնուհետև իջեցրեց նրան,շրջվեց դեպի ինձ և ասաց.«Միգուցե օրինականացնե՞նք մեր հարաբերությունները:Իմ կարծիքով՝ ինձ ար-
դեն ընդունել է քո ընտանիքի մի մասը:Մնում է միայն քո խոսքը»:Ինչպե՞ս կարող էի դիմադրել:Չէ՞ որ աղջիկս լավ էր վերաբերում նը-
րան: Եվ նույն օրը ես ասացի երկար սպասվածը. «Այո»:

Այժմ ես և ամուսինս արդեն 36 տարի ամուսնացած ենք: Մենք ունենք երկու դուստր, մեկ թոռնուհի և երկու ծոռ: Ամուսինս, որին ես
սիրում եմ կյանքիցս առավել, իմ կյանքում երբեք ոչ մի բանի համար ինձ չի նախատել և արժանապատվորեն մեծացրել է երկու դուս-
տրերին:Ավագ դուստրս գիտի մեր ողջ պատմությունը,չի դատապարտում և շատ է սիրում հայրիկին, ով նրան կյանքի տոմս է տվել»:

Կցանկանայի դիմել բոլոր կանանց, ովքեր դժբախտ են ամուսնության մեջ.Փախե՛ք նման ամուսին ներից, մի՛ փչացրեք Ձեր կյանքը,
քանի որ ամեն ինչ կարող է ավելի լավ լինել, քան հիմա: Միայն Ձեր առջև նպատակ դրեք: Հավատացե՛ք ինձ,եթե երեխան տարաձայ-
նություն է տեսնում ընտանիքում, ապագայում նա չի ներելու ծնողներին՝ իրենց խեղաթյուրված ճակատագրի համար:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS