Հայրիկ խնդրում եմ հասիր, փրկիր ինձ․․․Դստերս հաղորդագրությունը տեսնելուց հետո առանց մի վայրկյան կորցնելու վազեցի նրա տուն․ Հասնելով տեղ՝ ապշեցի․․․Փեսաս զվարճանալու համար ոտքերը սրբեց նրա վրա եւ ծիծաղեց հյուրերի հետ՝ աղջկաս խելագար անվանելով։ Հենց որ ներս մտա, բոլորը սարսափեցին իմ արածից…
Ես հասա աղջկաս տուն առանց զանգահարելու կամ նախազգուշացնելու։ Ես պարզապես նստեցի մեքենան եւ վարեցի, քանի որ ան հանգստությունից սեղմվել էի։ Մեկուկես տարի նա գրեթե չէր շփվում։ Երբեմն նա կարճ, աննշան հաղորդագրություններ էր ուղարկ ում, իսկ հետո հանկարծ ինձ մեկ հաղորդագրություն էր ուղարկում. «Հայրի՛կ, խնդրում եմ օգնիր ինձ»։
Դա բավական էր։Շքեղ տունը կանգնած էր բլրի վրա, լուսավորված այնպես, կարծես ինչ-որ մեկը տոնում էր մեկի կատարյալ կյանքը։ Դրսում նույնիսկ երաժշտություն էր լսվում, պատուհանները փայլում էին, իսկ բակում կայանված էին թանկարժեք մեքենաներ։ Ես խնդրեցի տաքսու վարորդին մի փոքր ավելի հեռու կանգնել եւ քայլեցի։ Ինչ-ինչ պատճառներով չէի ուզում, որ ինձ նախապես տես նեն։
Երկար ժամանակ զանգեցի դռան զանգը, բայց ոչ ոք չպատասխանեց։ Հետո զբոսնեցի տանը եւ պատուհաններից տեսա հյուրեր՝ ակ նոցներ, ծիծաղ, գեղեցիկ մարդկանց։ Բոլորը լավ ժամանակ էին անցկացնում։ Ծառաների մուտքը բաց էր, եւ ես ներս մտա։
Մի քանի քայլ արեցի միջանցքով, եւ հետո տեսա այն։Դռան մոտ, կեղտոտ գորգի վրա,քնած էր իմ դուստրը՝ իմ Աննան։Գանգուր, հին, պատռված վերարկուով, խառնված մազերով, ինչպես անօթեւան։ Սկզբում ես նույնիսկ չէի կարողանում հավատալ, որ դա նա էր։
Սիրտս սեղմվեց։
Մարդիկ անցնում էին նրա կողքով, ոտքի էին կանգնում նրա վրայով, կարծես նա պարզապես գոյություն չուներ։Ոչ ոք ուշադրություն չէր դարձնում։ Ոչ ոք։Եվ հետո հայտնվեց նրա ամուսինը։Նա անթերի հագնված էր, ձեռքին բաժակ, վստահ եւ գոհ էր իրենից։ Նա նույնիսկ չնայեց նրան։ Նա պարզապես ոտքը դրեց նրա որովայնին եւ դանդաղ սրբեց կոշիկները դրա վրա։ Ապա դիմեց հյուրերին եւ բարձրաձայն ծիծաղեց.
«Ուշադրություն մի դարձրեք։ Նա մեր աղախինն է։ Նա պարզապես խելագար է»։
Ես սարսափից քարացա՝ տեսնելով, թե ինչպես էին նրանք վերաբերվում իմ դստերը։ Ես ստիպված էի բոլորին դնել իրենց տեղերը, ուստի անաղմուկ մտա տուն։Եվ այդ պահին բոլորը լռեցին։Ես մտա ներս եւ մի քանի վայրկյան կանգնեցի այնտեղ՝ չհավատալով աչ քերիս։ Երաժշտությունը հնչում էր, հյուրերը ծիծաղում էին, ինչ-որ մեկը լուսանկարում էր։
Եվ հետո փեսաս վերջապես նկատեց ինձ։
Նա սկզբում խոժոռվեց, ապա փորձեց ժպտալ, կարծես մենք հին ծանոթներ լինեինք։ Բայց ես արդեն նրա կողմն էի գնում։ Իմ ներս ում ամեն ինչ այրվում էր։ Ես բռնեցի նրա օձիքից, բաժակը խլեցի նրա ձեռքից եւ առանց խոսքի քարշ տվեցի դեպի ելքը։
Նա ինչ-որ բան էր գոռում՝ փորձելով դիմադրել, բայց ես նրան դուրս նետեցի դռնից, ինչպես աղբը նետում են։Հետո դիմեցի հյուրե րին։Ես բարձրաձայն եւ հանգիստ ասացի, որպեսզի բոլորը լսեն.
«Դուրս եկեք իմ տնից։ Անմիջապես։ Դուք բոլորդ պատասխան եք տալու դրա համար»։
Երաժշտությունը մարեց։ Ծիծաղը մարեց։ Մարդիկ սկսեցին խելագարորեն բռնել վերարկուներն ու պայուսակները։ Ոչ ոք չվիճեց։ Ոչ ոք չծիծաղեց։ Տունը րոպեների ընթացքում դատարկվեց։
Իմ փեսան կանգնած էր պատշգամբում եւ փորձում էր արդարանալ։ Նա ասաց, որ դա պարզապես կատակ է, որ ինքը վատ բան չի նկատի ունեցել, որ հյուրերը սխալ են հասկացել։ Բայց արդեն ուշ էր։ Ես նույնիսկ չլսեցի նրան։Ես զանգահարեցի ոստիկանությունից իմ հին ընկերներին։ Նրանց, ովքեր տարիներ շարունակ ճանաչում էին ինձ եւ որոնց ես արդեն մեկ անգամ օգնել էի։ Նրանք արագ ժամանեցին։
Իմ փեսան ձերբակալվեց մարդու նկատմամբ դաժանության եւ գույքի յուրացման համար։Երբ սկսվեց հետաքննությունը, չափազանց շատ բան լույս աշխարհ եկավ, որպեսզի լռեցվի։Ես վերադարձա տուն, վերցրի դստերս, եւ երկար ժամանակ անց առաջին անգամ լսեցի նրա լուռ լացը, ոչ թե վախից, այլ թեթեւությունից։ Մենք միասին հեռացանք։
