Հավաքի վեշերդ ու մաքրվի ստեղից, հա, չմոռանաս տղուդ էլ հետդ տանես․․․Ասաց ամուսինս՝ նայելով որդուս վրա

Հավաքի վեշերդ ու մաքրվի ստեղից, հա, չմոռանաս տղուդ էլ հետդ տանես․․․Ասաց ամուսինս՝ նայելով որդուս վրա։

-Դե որ այդպես է, արի ամուսնալուծվենք, չեմ խնդրելու,որ կողքիս մնաս,- պատասխանեցի ես ամուսնուս նախա տանքներին և բացեցի դարակները։

-Օգնիր հավա քեմ իրերս։

-Ինքդ էլ հավաքիր։ Ձեր հիմար շանն էլ չմոռանաք, — կարծես հաչալ ով ասաց ամուս ինս կողքի սենյակից։

—Մայրիկ, ի՞նչ է նշանա կում հիմար, — խառնվեց մեր վեճին 7-ամյա որդիս։

—Նայիր մորդ, կհասկանաս։ Նա հենց հիմարության մարմնացումն է։

-Որդիս, դա վատ բառ է․․․ գնա խաղալիքներդ հավ աքի, հիմա տատիկի տուն ենք գնալու, — չշեղ վելով իրերից՝ պատասխանեցի ես։

-Իսկ եթե վատ բառ է, ինչո՞ւ է հայ րիկը քեզ այդպես անվանում։

-Որովհետև հայրիկն էլ է վատը։ Հասկանու՞մ ես։- էլ չկարո ղանալով զսպել բարկութ յունս՝ ասացի երեխային։

-Հայրիկը հիմա՞ր է, — ողջ մանկա կան անմեղությամբ կամացիկ ձայնով հարցրեց տղաս։

-Հլը արի այստեղ, այդ ու՞մ հիմար անվա նեցիր, հիմա բերանիդ կստա նաս։

Նա նույնիսկ չի հասկանում, թե ինչ է նշան ակում այդ բառը։ Չկպնես երեխային, — ես մի կողմ հրե ցի նրան ե րեխայից և ուզում էի մի տոպ րակ վերցնել՝ իրերը դնելու համար, երբ նա հա նկարծ այդ պահին ձեռքով հավա քեց մեր իրերը և դռնից դուրս գցեց։ Հետևից էլ թռան որդուս խաղալիքներով սպիտակ տուփը և մեր շունը․․․

Այդ ժամանա կվանից մենք գրեթե 20 տարի չենք հանդիպել․․․Վեր ջերս նա եկել էր, հայտնեց, որ ուզում է ներո-ղություն խնդրել և հաշտվել։ Իսկ ես արդեն վաղուց ընտանիք ունեմ, որդիս ծառայել է բանակում և վերա դար ձել։ Այդ տարիների ընթացքում հոր մասին չի հիշել, կամ հիշել է, բայց չի հարցրել, նույնիսկ մի անգամ։ Ուղղակի մի քանի օր առաջ տվե ցին դռան զանգը, բացեցի և տեսա նրա ժպտացող դեմքը։

-Արմեն,- առանց նրա դեմքին նայելու՝ կան չեցի որդուս,- արի, երևի քեզ մոտ են եկել։

-Ճանաչեցի՞ր ինձ, — դեռ ժպիտը դեմքին ասաց նա։

-Հա, իհարկե ճանաչեցի,- երդվում եմ, որդուս դեմքին առաջին անգամ էի այդքան անտա րբերություն տեսնում, — գիտե՞ս, ես հիմա նոր եմ հասկանում այն բառի իսկական իմա ստը, որով դու մեզ ճանպար հեցիր այն ժամա նակ։

-Ո՞ր բառի, որդիս։

-Հիմար․․․

Ասելով դա՝ որդիս փակեց դուռը։ Բայց հետո կանգնեց, 1 րոպե մտածեց, գնաց պատշգամբից բերեց իր հին խա ղալիքներով այն սպիտակ արկղիկը։ Նորից բա ցեց դուռը և արկղը գցեց հոր վրա․․․

Իմ մտքով երբեք չէր անցնցի, որ 7 ամյա երեխան մանրամասնորեն կարող է հիշել այդ օրը և չմո ռանալ 20 տա րիների ընթացքում․․․