Հարսանեկան գիշերը ստիպված էի եղա մահճակալս զիջել հարբած սկեսուրիս. հաջորդ առավոտյան մտա սենյակ և տեսա ինչ-որ սարս ափելի բան սավանների վրա․․․Հարսանիքն ավարտվեց, և ամուսնուս հետ գնացինք նորապսակների սենյակ։
Ես անհամբեր սպասում էի հանել զգեստս, լվանալ դիմահարդարումս և վերջապես մենակ մնալ ամուսնուս հետ։ Ամեն ինչ այնքան կախ արդական էր թվում, մինչև դռան վրա համառ թակոց չլսվեց։Երբ ամուսինս բացեց դուռը, սկեսուրս կանգնած էր այնտեղ՝ հարբած, հազ իվ կանգնած, բառերը խառն էին, աչքերը՝ անուշադիր։
Նա անկապ ինչ-որ բան մրմնջաց, անցավ մեր կողքով և առանց խոսքի պառկեց մեր մահճակալին՝ վարդի թերթիկների մեջ, և անմիջա պես քնեց։Ես կանգնած էի այնտեղ՝ ապշած։ Ամուսինս փորձեց արթնացնել նրան՝ թափ տալով նրա ուսը, բայց նա չպատասխանեց։
«Գուցե կարող ես քնել հարևան սենյակում, այնտեղ բազմոց կա՞», — ասաց նա՝ շփոթված նայելով ինձ։ «Եվ ես կմնամ մայրիկի հետ,եթե նա հիվանդանա…»
«Բայց մեր հարսանեկան գիշերը այսպես չէի պատկերացնում», — ասացի ես հանգիստ։
«Հասկանում եմ, ներողություն… բայց նա իմ մայրիկն է»։
Ես լուռ գլխով արեցի և հեռացա։ Ես ամբողջ գիշեր պառկած էի բազմոցին՝ չկարողանալով քնել։ Մտքեր էին պտտվում գլխումս՝ հարսա նիքի, մեր մասին, այն մասին, թե որքան ծիծաղելի էր ամեն ինչ ստացվել։Առավոտյան բացեցի մեր ննջասենյակի դուռը և սառեցի տեսա ծիցս… Սավանների վրա…
Ես բացեցի դուռը և անմիջապես ինձ վրա տարածվեց օծանելիքի հետ խառնված ալկոհոլի ծանր հոտը։ Սենյակը խառնաշփոթ էր՝ բարձ երը նետված էին հատակին, սկեսուրիս զգեստը կիսով չափ սահել էր, իսկ սպիտակ սավանների վրա՝ մուգ բծեր։
Ես մոտեցա և սառեցի։ Դա արյուն էր։ Շատ չէր, բայց բավական էր, որ սիրտս խորտակվեր։
«Մայրի՛կ»։ Ամուսինս կանչեց՝ վազելով իմ հետևից։ «Մայրի՛կ, լա՞վ ես»։
Սկեսուրս մեղմ տնքաց և փորձեց նստել։ Նրա դեմքը գունատ էր, շուրթերը՝ չոր։ Ամուսինս օգնեց նրան նստել, իսկ ես կանգնած էի այն տեղ՝ ապշած, չգիտեի՝ որտեղ փնտրեմ։
«Ի՞նչ է սա… ի՞նչ է կատարվում», — հանգիստ հարցրի ես։
Ամուսինս նայեց սավաններին և գունատվեց։
«Կարծես թե… նա ինչ-որ տեղ ընկել է, գուցե կտրել է իրեն, չգիտեմ…»
Նա զննեց նրա ձեռքերը, ապա նկատեց մակերեսային, բայց արյունահոսող վերք նրա ափի վրա։ Նա, հավանաբար, հարվածել է ապա կու մի բեկորի՝ փորձելով հասնել մեզ։Սկեսուրս, լիովին չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում, մրմնջաց.
«Ես… չէի ուզում քեզ խանգարել… պարզապես չէի կարողանում գտնել իմ սենյակը…»
Ես լուռ կանգնած էի այնտեղ։ Իմ հարսանեկան գիշերվա, ռոմանտիկայի, ջերմության բոլոր սպասումները փշրվել էին ինչպես հատակ ին ընկած այդ վարդի թերթիկները։
Հետագայում, երբ ամուսինս օգնեց մորս հագնվել և նրան պառկեցնել մեկ այլ սենյակում, ես վերադարձա իմ սենյակ։ Սավանը պառկած էր հատակին, իսկ սենյակը լցված էր ալկոհոլի և արյան հոտով։
Մտածեցի. այսպիսին է ամուսնական կյանքը։ Առաջին օրվանից փորձություն։
