Հարսանիքի ժամանակ ամուսնուս եղբայրը հանկարծ ասաց, որ ուզում է լուրջ զրույց ունենալ ինձ հետ և խնդրեց սպասել իրեն զուգար անում. Նրա խոսքերը պարզապես ինձ շոկի ենթարկեցին․․․
Հարսանիքը շարունակվեց սովորականի պես՝ ծիծաղ, երաժշտություն, շնորհավորանքներ։ Ես ուրախ էի, քանի որ ամուսնանում էի այն տղամարդու հետ, որին սիրում էի ամբողջ սրտով։ Բայց մի պահ փեսացուիս եղբայրը մոտեցավ ինձ և կամացուկ ասաց.
«Ես պետք է քեզ մի բան ասեմ։ Դա շատ կարևոր է»։
Ես սարսափեցի։
«Այո, իհարկե… ի՞նչ է պատահել»։
Նա արագ շուրջը նայեց և ավելացրեց.
«Ոչ, այստեղ չէ։ Եկեք հանդիպենք զուգարանում հինգ րոպեից։ Մի՛ պատմիր եղբորս»։
«Ինչի՞ մասին ես խոսում։ Ի՞նչ է պատահել»։ Ես զգացի, որ անհանգստությունս աճում է։
«Շուտով կիմանաս», — կարճ պատասխանեց նա և հեռացավ։
Ես չէի կարողանում բացատրել, թե ինչպես կարողացա սպասել այդ հինգ րոպեներին։ Սիրտս խփում էր, ափերս քրտնում էին։ Ես աս ացի նշանածիս, որ պետք է գնամ զուգարան և գնացի այնտեղ։Ամուսնուս եղբայրն արդեն ինձ սպասում էր ներսում։ Մեր միջև անհա րմար լռություն էր, ապա նա սկսեց խոսել։
Նրա ասածը ցնցեց ինձ «Ես այլևս չեմ կարող լռել… Ես վաղուց սիրահարված եմ քեզ»։
Ես սառեցի, ապա ակամա ծիծաղեցի.
«Դու խելագարվե՞լ ես։ Ես այսօր ամուսնանում եմ։ Քո եղբոր հետ»։
«Այո, գիտեմ…» նրա ձայնը տատանվեց, «բայց ես այլևս չեմ կարողանում դիմանալ քեզ նրա կողքին տեսնելուն։ Դա սպանում է ինձ»։
Ես կտրուկ գլխով արեցի.
«Ո՛չ։ Դադարեցրու։ Սա սխալ է»։
Բայց նա մոտեցավ և հանկարծ փորձեց գրկել ինձ։ Ես ուժով հրեցի նրան և ապտակեցի։
«Երբեք չհամարձակվես ինձ դիպչել»։ Ես գոռացի և, չկարողանալով զսպել արցունքներս, դուրս վազեցի սենյակից։
Եվ հիմա ես այլևս չգիտեմ, թե ինչպես նայել նրա աչքերի մեջ, ինչպես նորմալ շփվել։ Եվ արդյոք պե՞տք է արդյոք ամուսնուս պատմեմ այս մասին։
