Հարսս ամբողջ օրը կամ հեռախոսի մեջ է, կամ խոսում է հեռախոսով․․․Նրան չի հետաքրքրում ո՛չ ամուսինը, ո՛չ էլ հարազատ երեխան

Հարսս ամբողջ օրը կամ հեռախոսի մեջ է, կամ խոսում է հեռախոսով․․․Նրան չի հետաք րքրում ո՛չ ամուսինը, ո՛չ էլ հարազատ երե-
խան։Հարսս երբեք ինձ դուր չի եկել։ Դեռ առաջին հանդիպման ժամանակ հասկացա, որ մենք շատ տարբեր մարդիկ ենք։ Նա պատ-
րաստ չէր ամուսնության, որպես տանտիրուհի՝ զրո էր։

Որդուս հետ համացանցով է ծանոթացել։ Մարիան անհաջող ընտանիքից է, առանց բարձրագույն կրթության, խանութում էր աշխա-
տում։ Որքան գիտեմ, ինչ-որ քոլեջ է ավարտել, բայց մասնագիտությամբ երբեք չի աշխատել։Ես նրան վատ չեմ վերաբերվում, ասում
եմ այն, ինչ կա։ Չկա նրա մեջ տան տիկնոջ պոտեցնիալ, սա անհերքելի փաստ է։

Ես ասեմ, պատկերացրեք․ երբ նա եկել էր ինձ հետ ծանոթանալու, մազերը կեղտոտ էին, իսկ եղունգները՝ անխնամ, կիսամաքրված
լաքով։ Անգամ երկու բառ չի կարողանում իրար կապել։ Սկզբում կարծում էի, թե ինձանից ամաչում է, բայց հետո հասկացա, որ ան-
գրագետի մեկն է։Տղայիս ասացի, որ Մարիան ինձ դուր չի եկել, բայց նա չցանկ ացավ լսել ինձ։ Մի քա նի ամսից հայտ նեց, որ ամուս-
նանում են։Սկզբում ինձ հետ էին ապրում, բայց թոռնիկիս ծնվելուց հետո գնացին մեր կողքի շենքում վարձով տանն ապրելու։

Երբ միասին էինք ապրում, Մարիան ինչ-որ գործ էր անում ու միանգամից ձեռքը վերցնում հեռախոսը։Մի սեղանի փոշի էր մաքրում,
էլի հեռախոսը միացնում։ Կամ լվացքը փռում էր, էլի կես ժամով կորում հեռախոսի մեջ․․․Երբ ծնվեց թոռնիկս, որդիս կնոջը պլանշետ
նվիրեց։ Ասաց, որ վաղուց է երազել դրա մասին։Ես ասացի հարսիս, որ թեպետ մոտիկ ենք ապրում, բայց ամեն օր չեմ գնա, որ չհոգ-
նեցնեմ։

Բայց առաջարկեցի օգնությունս ու ցանկացած պահի շտապել ու աջակցելու պատրաստակամություն հայտնեցի։Հիմա թոռնիկս ար-
դեն 5 ամսական է, ու այս ընթացքում երբ գնացել եմ նրանց տուն, տանը բարդակ է եղել, կեղտ ու փոշի, թոռնիկս լաքայոտ հագուս-
տով, իսկ հարսս․․․ պլանշետը ձեռքին։ Երեխան արտասվում է, իսկ մայրը արագ-արագ ինչ-որ բան տպում պլանշետով։

Վերջին անգամ երբ գնացելէի,փոքրիկի տակդիրը երևի մի ամբողջ օր փոխած չէր։Լողացրեցի նրան,ինձ հետ տարած նոր հագուստն
ու տակդիրը հագց րեցի, շշով կաթ տվեցի, օրորեցի, քնեց։ Հետո լվացի ափս եները, տունը մաքրեցի փոշեկուլով, տղայիս ու թոռանս
հագուստը լվացի, ու հարսս անգամ շնորհակալություն չասաց։Նա ոտքը ոտքին գցած նստած էր, պլանշետով տեսանյութ էր դիտում,
իսկ հեռախոսն էլ ականջին դրած՝ խոսում։

Չդիմացա։ Տուն գնալու ճանապարհին զանգեցի որդուս, պատմեցի, իսկ նա պատասխանեց․

—Մամ, հոգնում է Մարիան, ինչ ես ընկել նրա հետևից։ Օգնել ես, լավ ես արել։ Ի՞նչ է, կարծում ես, թե նա ամբողջ օրը հեռախոսը
ձեռքն է պահում։ Ոչ։

Եթե հարսս գումար աշխատեր համացանցով, գուցե էլի հասկանայի, բայց նստած կամ խաղում է, կամ ինչ-որ բան դիտում։ Ես էլի
հանգիստ կմնայի, բայ ախր թոռնիկիս եմ խղճում․․․

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS